HMS Hawke (1893)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
HMS Hawke
HMS Hawke
HMS Hawke
Historia
Stocznia Chatham Dockyard, Chatham
Położenie stępki 17 czerwca 1889
Wodowanie 11 marca 1891
 Royal Navy
Wejście do służby 16 maja 1893
Los okrętu zatopiony 15 października 1914
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 7350 ts pełna
Długość 118,11 m
Szerokość 18,29 m
Zanurzenie 7,24 m
Prędkość 20 węzłów
Napęd
2 maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej mocy maks. 12 000 ihp
Zasięg 10 000 Mm przy 10 w.
Uzbrojenie
2 działa kal. 234 mm
10 dział kal. 152 mm
12 dział 6-funtowych (57 mm)
5 dział 3-funtowych (47 mm)
4 wyrzutnie torped kal. 457 mm
Załoga 544

HMS Hawke − brytyjski krążownik pancernopokładowy typu Edgar, zbudowany w latach 1889−1893 w stoczni w Chatham. Dotrwał w służbie do wybuchu I wojny światowej. 15 października 1914 roku został storpedowany i zatopiony przez niemiecki okręt podwodny U-9.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

HMS "Hawke" miał gładkopokładowy kadłub długości całkowitej 118,11 m (109,73 pomiędzy pionami) i szerokości 18,29 m, z taranową dziobnicą i krążowniczą rufą. Napęd stanowiły dwie maszyny parowe potrójnego rozprężania o normalnej mocy indykowanej 10 000 hp, co pozwalało osiągnąć prędkość maksymalną 18 węzłów (12 000 ihp i 20 węzłów z przeforsowaniem). Parę do maszyn dostarczały cztery kotły cylindryczne.

Główne uzbrojenie stanowiły dwa pojedyncze działa BL Mk VI kal. 234 mm (9,2 cala) i dziesięć, również pojedynczych, dział kal. 152 mm (6 cali). Uzupełniało je 12 szybkostrzelnych dział 6-funtowych (kal. 57 mm), pięć 3-funtowych (kal. 47 mm) i cztery podwodne wyrzutnie torped kal. 457 mm (18 cali)[1].

Przebieg służby[edytuj | edytuj kod]

Podobnie jak wszystkie krążowniki typu Edgar, HMS "Hawke" został zbudowany z myślą o służbie kolonialnej. W latach 1897−1898 operował na Morzu Śródziemnym podczas konfliktu grecko-tureckiego na Krecie, zakończonego powołaniem Wysokiego Komisarza Krety w osobie księcia greckiego Jerzego[2].

20 września 1911 roku HMS "Hawke" zderzył się w cieśninie Solent z transatlantykiem "Olympic". Krążownik został wciągnięty pod burtę znacznie większego statku pasażerskiego, tracąc w zderzeniu dziobnicę[3].

Po rozpoczęciu I wojny światowej znaczna część starych krążowników Royal Navy została decyzją Admiralicji skierowana do patrolowania Morza Północnego. 15 października 1914 roku, płynąc w zespole wraz z bliźniaczymi "Endymion" i "Theseus", został zaatakowany przez niemieckiego U-Boota U-9, dowodzonego przez kapitana Otto Weddigena, wsławionego zatopieniem trzech krążowników 22 września 1914 roku. Trafiony w burtę na wysokości przedniego komina "Hawke" zatonął w ciągu mniej niż dziesięciu minut. Wraz z okrętem zatonęło 527 oficerów i marynarzy (w tym dowódca, komandor Hugh P. E. T. Williams), uratowano około 70. Część rozbitków uratował znajdujący się w pobliżu norweski frachtowiec, 21 będących na tratwie uratował 16 października skierowany na miejsce katastrofy lider "Swift"[4]. Dowódcy towarzyszących "Hawke" krążowników, pomni tragedii z 22 września, nie odważyli się rozpocząć akcji ratunkowej w rejonie przebywania wrogiego okrętu podwodnego i odpłynęli na pełnej prędkości[4].

Przypisy

  1. Conway's all the World's Fighting Ships 1860−1905, str. 66.
  2. Lawrence Sondhaus: Naval Warfare 1815−1914. London 2001, str. 184. ISBN 0-203-13223-8.
  3. Nigel Cawthorne: Wraki, tragedie i katastrofy morskie. Warszawa 2009, str. 78-79. ISBN 978-83-11-11454-8.
  4. 4,0 4,1 Andrzej Perepeczko: Wojenne szczęście U-9. "Nowa Technika Wojskowa" 5/2000. ISSN 1230-1655

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Gardiner, Roger Chesneau, Eugène M. Kolesnik (red.): Conway's all the World's Fighting Ships, 1860−1905. London 1979. ISBN 0-85177-130-0.