HMS Iron Duke (1914)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
HMS Iron Duke
HMS Iron Duke
HMS Iron Duke
Historia
Stocznia Portsmouth
Położenie stępki 12 stycznia 1912
Wodowanie 12 października 1912
 Royal Navy
Wejście do służby marzec 1914
Wycofanie ze służby 1946
Los okrętu sprzedany na złom
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność normalna: 25 000 ton
pełna: 29 500
Długość na linii wodnej: 187,5 m
Szerokość 27,5 m
Zanurzenie 9 m
Prędkość 21,25 węzła
Zasięg 14 000 mil morskich przy 10 węzłach
Załoga 925
Napęd
4 turbiny parowe Parsonsa, 4 śruby napędowe, 18 kotłów Babcock & Wilcox o mocy 29,000 KM
Uzbrojenie
10 dział 343 mm/45 (5xII)
12 dział 152 mm/45 w pojedynczych kazamatach
2 działa plot 76 mm/20
4 działa salutacyjne 47 mm
4 podwodne wyrzutnie torpedowe 533 mm

HMS Iron Dukebrytyjski pancernik, okręt główny typu Iron Duke, druga jednostka Royal Navy noszącą tę nazwę. Nosił nazwę pochodzącą od księcia Wellingtona. Służył jako jednostka flagowa Grand Fleet podczas I wojny światowej, także w czasie bitwy jutlandzkiej. Przez większą część tego konfliktu bazował wraz z resztą Grand Fleet w Scapa Flow.

Jerzy V i admirał Callaghan na pokładzie HMS "Iron Duke"
Iron Duke class battleship - Jane's Fighting Ships, 1919 - Project Gutenberg etext 24797.png

Okręt zwodowano 12 października 1912 w Portsmouth. Był pierwszą jednostką swojego typu. Po wejściu do służby jednostka dołączyła do Home Fleet jako okręt flagowy admirała sir George`a Callaghana. Krótko przed wybuchem walk Callaghan został zastąpiony przez Johna Jellicoe, który uczynił z "Iron Duke" okręt flagowy nowo zorganizowanej Grand Fleet. Jedynym dużym starciem zbrojnym, w którym wziął udział okręt w I wojnie światowej, była bitwa jutlandzka (31 maja 1916). Służył wtedy w 2 Eskadrze Bojowej (ang. 2nd Battle Squadron). Później pancernik został na krótki czas flagowcem Davida Beatty, kiedy ten objął dowodzenie nad Grand Fleet pod koniec 1916. Jednak ten dowódca szybko przeniósł swój proporzec na HMS "Queen Elizabeth".

Po wojnie okręt został przeniesiony do Floty Śródziemnomorskiej, gdzie także służył jako jednostka flagowa, tym razem dla admirała sir Johna de Robecka. Okręt służył we Flocie Śródziemnomorskiej i brytyjskiej Flocie Atlantyku do 1929, gdy został przesunięty do rezerwy.

W 1931, po wejściu w życie ustaleń londyńskiego traktatu morskiego "Iron Duke" został rozbrojony i służył jako okręt szkolny dla artylerzystów. Z tego powodu usunięto wieże artylerii głównej B i Y oraz wyrzutnie torped, a zamontowano dwa 4 calowe działa przeciwlotnicze, a kolejne działa zostały zamontowane w miejsce wieży B. W 1939 dwudziałową wieżę kal. 4,5 cala zamontowano na wieży X. Podczas II wojny światowej okręt był używany jako hulk w Scapa Flow. 17 października 1939 pancernik został uszkodzony i zmuszony do wyrzucenia się na plażę podczas niemieckiego nalotu bombowców Ju 88 z jednostki I./KG.30[1]. Został ściągnięty z płycizny i służył dalej aż do zakończenia wojny.

Stary okręt sprzedano na złom w 1946 i rozebrano w Glasgow w 1948. Dzwon okrętowy HMS "Iron Duke" znajduje się na wystawie w katedrze w Winchester.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]