HMS J4

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
HMS J4
HMAS J2 bliźniaczy okręt do HMS J4 około 1920 roku
HMAS J2 bliźniaczy okręt do HMS J4 około 1920 roku
Historia
Stocznia HM Dockyard, Portsmouth, Hampshire
Położenie stępki 8 marca 1915
Wodowanie 2 stycznia 1916
 Royal Navy
Wejście do służby sierpień 1916
Wycofanie ze służby 12 lipca 1922
Los okrętu sprzedany w lutym 1924 i pozostawiony na cmentarzysku w 1927
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 1210 ton (wynurzony),
1760 ton (zanurzony)
Długość 83,7 m
Szerokość 7,04 m
Zanurzenie 4,9 m
Zanurzenie maksymalne
(bądź zgniecenia)
91 m
Prędkość 19,5 węzła na powierzchni
9,5 węzłów zanurzony
Zasięg 4000 Mm przy 12 węzłach a powierzchni
95 Mm przy 3 węzłach zanurzony
Załoga 45
Napęd
trzy silniki diesla po 900 KM, dwa silniki elektryczny po 600 KM
Uzbrojenie
sześć wyrzutnie torpedowe 457 mm (18")
działko 102 mm

HMS J4 – brytyjski okręt podwodny typu J. Zbudowany w latach 1915-1916 w HM Dockyard, Portsmouth, Hampshire. Okręt został wodowany 2 stycznia 1916 roku i rozpoczął służbę w Royal Navy w sierpniu 1916.

W 1916 roku okręt dowodzony przez Capt Martina E. Nasmitha[1] został przydzielony do Jedenastej Flotylli Okrętów Podwodnych (11th Submarine Flotilla) stacjonującej w Portsmouth[2] Jego zadaniem podobnie jak pozostałych okrętów klasy J było patrolowanie akwenów Morza Północnego w poszukiwaniu i zwalczaniu niemieckich U-Bootów.

W listopadzie 1918 roku J4 ciągle pozostawał w 11 Flotylli[3].

25 marca 1919 roku w Portsmouth wraz z pięcioma innymi okrętami tej klasy został przekazany Royal Australian Navy, dowódcą został Lieutenant Ambrose N. Lee. 9 kwietnia wraz z innymi okrętami klasy J, a także statkiem bazą HMAS Platypus oraz eskortującym krążownikiem lekkim HMAS Sydney – rozpoczął podróż do Australii. Poprzez Gibraltar, Maltę 30 kwietnia 1919 konwój dotarł do Port Said. 7 maja dotarli do Kolombo. Dwa okręty uległy awariom HMS J3 i HMS J5. 2 czerwca J3 po naprawach odpłynął z Kolombo z HMAS Platypusem i dołączył do oczekujących w Singapurze HMS J1, J2, J4 i J7. 15 lipca 1919 J4 dotarł do Sydney, gdzie został wyremontowany w Garden Island Dockyard i skierowana do bazy okrętów podwodnych w Geelong[4]. Stacjonowała w Geelong do 1922 roku. 12 lipca 1922 roku wszystkie okręty klasy J należące do Royal Australian Navy zostały przeniesione do rezerwy do zatoki Western Port w Phillip Island. 26 lutego 1924 roku jednostka została sprzedana firmie Melbourne Salvage Syndicate, 10 lipca 1924 roku okręt został zatopiony na cmentarzysku w Williamstown Dockyard jednak został wydobyty i przetransportowany w okolice Port Phillip Heads i ponownie zatopiony w Port Phillip[5].

Przypisy

  1. Martin E. Nasmith (1883-1965) kawaler Krzyża Wiktorii, w latach 1945-1962 nosił tytuł Vice-Admiral of the United Kingdom. Wcześniej dowódca m. in. HMS E11.
  2. Disposition of RN submarines, 1916 (ang.). W: "Naval Staff Monographs, 1916" i "Nominal List of Officers Serving in Submarines, revised to 1 Sept 1916" [on-line]. 31 października 1999. [dostęp 16 marca 2013].
  3. Royal Navy Submarine Disposition, November 1918 (ang.). [dostęp 16 marca 2013].
  4. HMAS J2 (ang.). Royal Australian Navy. [dostęp 10 marca 2013].
  5. J. J. Colledge, Ben Warlow: Ships of the Royal Navy, The Complete Record of all Fighting Ships of the Royal Navy from the 15th Century to the Present. Casemate / Greenhill, 2010, s. 1. ISBN 978-1935149071. (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]