HMS Manica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
HMS „Manica”
HMS „Manica” z balonem
HMS „Manica” z balonem
Historia
Wodowanie 1900
 Wielka Brytania
Nazwa SS „Manica”
Wycofanie ze służby 1915
 Royal Navy
Nazwa HMS „Manica” (do 1917)
HMS „Huntball”
Wejście do służby 1915
Wycofanie ze służby 1918
 Wielka Brytania
Nazwa SS „Phorus”
Wejście do służby 1919
Wycofanie ze służby 1931
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 4120 t
Długość 110 m
Szerokość 14,3 m
Zanurzenie 7,9 m
Prędkość 12 węzłów
Napęd
1 maszyna parowa potrójnego rozprężania, 1 śruba
Uzbrojenie
zobacz w tekście
Wyposażenie lotnicze
jeden balon
jeden wodnosamolot

HMS Manicaokręt balonowy należący do Royal Navy, wziął udział w bitwie o Gallipoli w 1915.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wodowany w 1900 statek towarowy SS „Manica” został wynajęty przez Admiralicję 11 marca 1915 (zakupiono go od armatora Ellerman & Bucknall Steamship Company później w tym samym roku) w celu przerobienia go na okręt balonowy mający wspomóc flotę angielską w operacjach w Cieśninie Dardanelskiej[1]. Okręt został przebudowany w pośpiechu w stoczni H Grayson & Company w Birkenhead, gdzie został uzbrojony w pojedynczą armatę 12-funtową (76 mm) i pojedynczą armatę przeciwlotniczą 3-funtową (47 mm), skonstruowano na nim drewnianą platformę balonową i wyposażony go w sprzęt do obsługi balonu[1]. Od 9 kwietnia do połowy września „Manica” brał udział w bitwie o Gallipoli, wypuszczany z jego pokładu balon na uwięzi służył do obserwacji ruchów nieprzyjaciela i kierowania ogniem[1].

Po powrocie do Wielkiej Brytanii okręt skierowano do stoczni Cammell, Laird and Company gdzie przebudowano platformę balonową, między innymi obudowując ją wysokimi ścianami, wzmocniono uzbrojenie przeciwlotnicze dwoma pojedynczymi armatami 6-funtowymi (57 mm) i wyposażono go w wodnosamolot oraz warsztat naprawczy[2]. Po remoncie okręt został wysłany do Zanzibaru gdzie dotarł w kwietniu 1916, gdzie służył do maja 1917, sugerowano przebudowę okrętu na bazę wodnosamolotów, ale ostatecznie został on wycofany ze służby 20 sierpnia 1917 i przemianowany na „Huntball” służył jako węglowiec do czerwca 1918[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 R. Layman: Before the Aircraft Carrier. s. 73.
  2. 2,0 2,1 R. Layman: Before the Aircraft Carrier. s. 74.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • R. D. Layman: Before the Aircraft Carrier : The Development of Aviation Vessels, 1849-1922. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 1989. ISBN 978-0-87021-210-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]