HMS Nelson (1927)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
HMS Nelson
HMS Nelson
Historia
Stocznia W.G. Armstrong, Newcastle
Położenie stępki 28 grudnia 1922
Wodowanie 2 września 1925
 Royal Navy
Wejście do służby 10 września 1927
Wycofanie ze służby luty 1948
Los okrętu złomowany 1949
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 33 950 t
pełna: 38 000 t
Długość 216,4 m
Szerokość 32,3 m
Zanurzenie 9,1-9,6 m
Prędkość 23,5 węzłów
Napęd
8 kotłów opalanych olejem opałowym, 2 zespoły turbin parowych napędzających 2 śruby
Zasięg 14300 mil morskich przy prędkości 12 węzłów
Uzbrojenie
9 dział 406 mm
12 dział 152 mm
6 dział 120 mm
16-24 dział 40 mm (od 1943 r. 48 dział 40mm, od 1944 r. 64 działa 40mm
8-16 wkm 12,7 mm (od 1943 r. 61-64 działka 20mm
Wyposażenie lotnicze
3 samoloty rozpoznawcze (do 1943)
Załoga 1361-1640
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

HMS Nelson – brytyjski pancernik typu Nelson. Jego bliźniaczym okrętem była jednostka HMS "Rodney".

Historia[edytuj | edytuj kod]

HMS "Nelson" został zbudowany w stoczni W.G Armstrong w Newcastle. Wodowanie okrętu miało miejsce 2 września 1925, a oddanie do służby w Royal Navy 10 września 1927. "Nelson" zaczynał swoją karierę w Home Fleet i operował przede wszystkim na Atlantyku.

Po wybuchu II wojny światowej okręt został skierowany w okolice Szetlandów. Pod koniec września 1939 r. uczestniczył w akcji ratowania uszkodzonego brytyjskiego okrętu podwodnego. Na początku października razem z bliźniaczym HMS "Rodney" usiłował przechwycić na Morzu Północnym niemiecki pancernik "Gneisenau". Miesiąc później znowu poszukiwał tego okrętu, który tym razem operował z bratem bliźniakiem "Scharnhorstem" i planował wydostać się na Atlantyk, aby paraliżować alianckie szlaki żeglugowe. Niedługo potem HMS "Nelson" wszedł na minę postawioną przez U-31, co wykluczyło go z akcji do sierpnia 1940 r. Po naprawie zdążył jeszcze wziąć udział w kampanii norweskiej (osłaniał lotniskowiec HMS "Furious"). Począwszy od 13 września, razem z bliźniakiem, stacjonował u południowych wybrzeży Anglii na wypadek niemieckiej inwazji. W styczniu 1941 r. znowu szukał duetu "Scharnhorst" – "Gneisenau". W lipcu 1941 r. razem z HMS "Rodney" operował na Morzu Śródziemnym, ochraniał m.in. konwój na Maltę. Podczas tej akcji otrzymał trafienie torpedą, co spowodowało przerwę w działaniach bojowych do kwietnia 1942 r. Pod koniec sierpnia 1942 r. ponownie operował z bliźniakiem na Morzu Śródziemnym, osłaniał konwoje na Maltę, a w listopadzie lądowanie aliantów w Afryce Północnej (operacja Torch). W lipcu 1943 r. razem z HMS "Rodney", HMS "Warspite" i HMS "Valiant" wchodził w skład jednego z ugrupowań, które ubezpieczały desant na Sycylię (operacja Husky). Następnie uczestniczył w ostrzeliwaniu rejonu Reggio i patrolował zatokę Salerno (są to dwa miejsca gdzie wojska alianckie wylądowały na "włoskim bucie"). Na przełomie 1943/44 okręt przechodził mały remont, a w czerwcu 1944 r. ostrzeliwał cele w Normandii. W czasie tego zadania wpadł na minę i ponownie musiał być remontowany, tym razem w USA. Po powrocie do Wielkiej Brytanii w 1945 r. wysłano go na Pacyfik, gdzie brał udział w operacji na Malajach. Do metropolii powrócił w listopadzie.

Po II wojnie światowej, od sierpnia 1946 r. do lutego 1948 r. służył jako okręt szkolny, a następnie jako okręt-cel. Złomowano go w 1949 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Cezary Szoszkiewicz, "Pancerniki II wojny światowej cz.II"

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]