HMS Rodney (1927)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
HMS Rodney
HMS Rodney
Historia
Stocznia Cammell Laird, Birkenhead
Położenie stępki 22 grudnia 1922
Wodowanie 17 grudnia 1925
 Royal Navy
Wejście do służby 10 listopada 1927
Wycofanie ze służby 1946
Los okrętu sprzedany na złom w 1948
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 33 950 t
pełna: 38 000 t
Długość 216,4 m
Szerokość 32,3 m
Zanurzenie 10 m
Prędkość 23,8 węzłów
Napęd
8 kotłów opalnych olejem opałowym, 2 zespoły turbin parowych napędzających 2 śruby
Zasięg 7000 mil morskich przy prędkości 16 węzłów
Uzbrojenie
9 dział 406 mm
12 dział 152 mm
8 dział 102 mm
48 dział 40mm
Wyposażenie lotnicze
2 samoloty rozpoznawcze
Załoga 1640
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy pancernika z II wojny światowej. Zobacz też: inne okręty o tej nazwie.

HMS "Rodney" – brytyjski pancernik typu Nelson z okresu II wojny światowej. Został nazwany od admirała Sir George`a Brydgesa Rodneya. Nosił znak taktyczny 29.

Okręt był budowany według ustaleń traktatu waszyngtońskiego z roku 1922, które zakładały ograniczenie wyporności do 35.000 ton, co wymusiło kilka kompromisów w projekcie. Jednostka była jedyna w swoim rodzaju nosząc wiele nowatorskich jak i nie do końca udanych pomysłów.

Rzeczą jaka rzucała się w oczy było ustawienie artylerii głównej. Była skupiona na dziobie w trzech 3 lufowych wieżach. Miało to na celu łatwiejsze zarządzanie artylerią ze stanowiska dowodzenia, odpowiadało też koncepcji boju pościgowego, a także skrócenie pancernej cytadeli. Jeśli chodzi o cytadelę pancerną był to pierwszy brytyjski okręt z systemem "wszystko albo nic" (all or nothing). Pancerz burtowy znajdował się wewnątrz kadłuba (co było nowością) i był nachylony pod kątem 72 stopni. Zastosowano po raz pierwszy nową, zwartą bryłę pomostu bojowego, która stała się tradycyjną dla kolejnych brytyjskich jednostek.

Po raz pierwszy artylerię średnią skupiono całkowicie w wieżach, pancernik nie posiadał kazamat. Zgrupowanie dział w trzech wieżach dziobowych wpłynęło na rozmieszczenie układu napędowego - turbiny znajdowały się przed kotłownią. Pancerniki posiadały wyrzutnie torpedowe ("Rodney" w trakcie walki z Bismarckiem wykonał atak torpedowy).

Pomimo silnego opancerzenia okręt tracił na swojej wartości przez niewielką prędkość. Admiralicja Brytyjska wyraźnie zaniedbała ten czynnik, który przy następnych konstrukcjach miał odgrywać coraz ważniejszą rolę. Otrzymała tradycyjnie silnie opancerzony, ale wolny pancernik. Działa, chociaż nowe, nie sprawiały się najlepiej. Były niedopracowane, a ich ustawienie blisko siebie stanowiło zagrożenie dla konstrukcji okrętu. Salw jednoczesnych unikano w czasie wojny, a podczas pokoju praktycznie nie wykonywano. Po bitwie, w której zatonął "Bismarck", "Rodney" miał powichrowane blachy pokładu od jednoczesnych strzałów.

"Rodney" i "Nelson" były najsilniej uzbrojonymi jednostkami pływającymi do czasu wodowania jednostek potraktatowych (z roku 1936).

"Rodney" brał udział m.in. w zatopieniu pancernika "Bismarck", operacji Pedestal, lądowaniu na Sycylii i w Normandii.

Został uhonorowany aż 11 wyróżnieniami bojowymi (battle honours): kampania norweska 1940, Atlantyk 1940-41, operacja przeciw pancernikowi Bismarck 1941, konwoje maltańskie 1941-42, północna Afryka 1942-43, Sycylia 1943, Salerno 1943, Morze Śródziemne 1943, lądowanie w Normandii 1944, kanał La Manche 1944, Arktyka 1944.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]