HMS Taciturn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
HMS Taciturn (P314)
HMS Taciturn (P314)
Klasa okręt podwodny
Historia
Stocznia Vickers Armstrong, Barrow
Bellis and Morcom Ltd.
Położenie stępki 9 marca 1943
Wodowanie 7 czerwca 1944
 Royal Navy
Wejście do służby 8 października 1944
Los okrętu złomowany we wrześniu 1962
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

1290 długich ton
1560 długich ton
Długość 84,28 m
Szerokość 7,77 m
zanurzenie:dziób: 3,89m
rufa: 4,45 m
Zanurzenie testowe 91 m (300 stóp)
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

15,5 węzła
9 węzłów
Zasięg na powierzchni 4500 mil morskich przy prędkości 11 węzłów
Załoga 61
Napęd
2 silniki diesla: 2 x 2500 KM (1,86 MW)
2 silniki elektryczne: 2 x 1450 KM (1,08 MW)
Wyrzutnie torpedowe 6 dziobowych wewnętrznych wyrzutni torped
2 zewnętrzne dziobowe wyrzutnie torped
2 zewnętrzne wyrzutnie torped na śródokręciu obrócone w kierunku rufy
1 zewnętrzna rufowa wyrzutnia torped
Uzbrojenie
6 zapasowych torped
1 działo kal. 100 mm
3 przeciwlotnicze karabiny maszynowe

HMS Taciturn (P314) - brytyjski okręt podwodny należący do trzeciej grupy brytyjskich okrętów podwodnych typu T. Został zbudowany jako P314 w stoczniach Vickers Armstrong w Barrow i Bellis and Morcom Ltd.. Zwodowano go 7 czerwca 1944. Jak dotychczas był jedynym okrętem Royal Navy noszącym nazwę "Taciturn".

Służba[edytuj | edytuj kod]

Służył na Dalekim Wschodzie przez większość swojej służby wojennej. Zatopił tam hulk będący stacją ostrzegania przeciwlotniczego (był to kadłub podniesionego holenderskiego okrętu podwodnego "K XVIII"), pomocniczy ścigacz okrętów podwodnych "Cha 105" i żaglowiec. 1 sierpnia 1945 "Taciturn" w towarzystwie HMS "Thorough" atakował japońską żeglugę i instalacje brzegowe na północnym wybrzeżu Bali. Zatopił dwa żaglowce ogniem artyleryjskim.

Przetrwał wojnę i pozostał w służbie. Był pierwszą jednostką, która przeszła ulepszenie do typu Super T. Zezłomowany w Briton Ferry 8 sierpnia 1971[1].

Przypisy

  1. HMS Taciturn, Uboat.net

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]