HMS Vanguard (1946)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
HMS Vanguard
HMS Vanguard
Historia
Stocznia John Brown & Company Clydebank
Położenie stępki 2 października 1941
Wodowanie 30 listopada 1944
 Royal Navy
Wejście do służby 9 sierpnia 1946
Wycofanie ze służby 9 października 1959
Los okrętu złomowany 1960
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 44 500 t
pełna: 51 420 t
Długość 248,2 m
Szerokość 32,92 m
Zanurzenie 10,6-11 m
Prędkość 30 węzłów
Zasięg 6950 Mm przy prędkości 20 w.
Załoga 1893
Napęd
8 kotłów opalanych olejem opałowym, 4 turbiny Parsonsa o mocy 130 000 KM, 4 śruby, 1 ster
Uzbrojenie
8 dział 381 mm (4xII)
16 dział 133 mm
73 działa 40 mm
Opancerzenie
burty: 114-356 mm
pokłady: 127-152 mm
wieże artylerii głównej: przód 330, góra 102, boki 279, barbety 406
wieże artylerii średniej: 25 mm
stanowisko dowodzenia: 25-76 mm
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

HMS Vanguardbrytyjski pancernik, który wszedł do służby po II wojnie światowej. Był to ostatni i największy z brytyjskich pancerników.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1939 w związku z napiętą sytuacją międzynarodową w Wielkiej Brytanii pojawiła się propozycja aby pozostające od 1925 w magazynach wieże artylerii głównej, zdjęte z krążowników HMS "Courageous" i HMS "Glorious", zamontować na nowym pancerniku. Początkowo planowano zainstalować te wieże na kadłubie King George V wyposażonym w siłownię zaprojektowaną dla planowanych pancerników typu Lion.

Ostatecznie podjęto decyzję o budowie nowego typu szybkiego pancernika wyposażonego w siłownię zaprojektowaną dla jednostek typu Lion. Zamówienie na budowę okrętu zostało złożone 14 marca 1941 w stoczni John Brown & Company Clydebank. Położenie stępki miało miejsce 2 października 1941. Początkowo prace na okręcie traktowano priorytetowo i prowadzono je kosztem innych projektów. Tempo prac uległo spowolnieniu w momencie utraty znaczenia pancerników na rzecz lotniskowców.

Na konstrukcję okrętu znaczny wpływ wywarły doświadczenia bojowe zdobyte przez inne pancerniki Royal Navy. Np. pionowe szyby ewakuacyjne wprowadzono po zatopieniu przez japońskie lotnictwo pancernika HMS "Prince of Wales".

Wodowanie "Vanguarda" miało miejsce 30 listopada 1944, wejście do służby 9 sierpnia 1946. Matką chrzestną była późniejsza królowa Elżbieta II.

W lutym 1947 okręt udał się w rejs do RPA z królem Jerzym VI na pokładzie. W 1949 okręt przydzielono do floty śródziemnomorskiej a następnie do eskadry szkolnej Home Fleet, gdzie pełnił funkcję okrętu flagowego. W tym czasie planowano jego przebudowę na okręt rakietowy jednak ostatecznie zrezygnowano z tego projektu. Okręt wycofano ze służby 9 października 1959 i sprzedano na złom w 1960. Złomowanie okrętu zakończyło się w 1961.

Opancerzenie i uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

HMS „Vanguard” na kotwicy, widoczny wystający pancerz burtowy

Okręt opancerzono podobnie jak pancerniki typu King George V. Ciężar pancerza wynosił ok. 1/3 ciężaru całego okrętu (ok. 15 000 ton). Zastosowano system "wszystko albo nic". Cytadela zaczynała się przed pierwszą wieżą artylerii głównej i kończyła za ostatnią. Od góry cytadeli znajdował się główny pokład pancerny. Pancerz burtowy wykonano w postaci pasa pancernego przymocowanego na zewnątrz kadłuba. Ochrona przeciwtorpedowa opierała się o grodzie wzdłużne przedzielane grodziami poprzecznymi.

Okręt wyposażono w artylerię główną kalibru 381 mm, podobnie jak wiele innych jednostek europejskich marynarek wojennych (np. "Bismarck", "Vittorio Veneto", "Richelieu"). Zastosowana na HMS "Vanguard" artyleria pochodziła jednak z czasów I wojny światowej i nie dorównywała konstrukcjom nowocześniejszym. Można spotkać się z opinią, że HMS Vanguard był okrętem niedozbrojonym[1].

Okręt charakteryzował się dużą dzielnością morską, był także wyposażony w klimatyzację. System kierowania ogniem należał wówczas do najnowocześniejszych.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Artyleria główna okrętu (a także proces jej ładowania) jest widoczna w filmie "Sink the Bismarck!" gdzie "grała rolę" artylerii głównej krążownika liniowego "Hood"[2].

Przypisy

  1. Cezary Szoszkiewicz: Pancerniki II wojny światowej cz. 2. Warszawa: Wydawnictwo Lampart, 1993. ISBN 83-901273-3-4.
  2. http://www.imdb.com/title/tt0054310/locations?ref_=tt_dt_dt

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]