HMS Warspite (1888)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
HMS Warspite
HMS "Warspite" ok. 1888 roku
HMS "Warspite" ok. 1888 roku
Klasa krążownik pancerny
Typ Imperieuse
Historia
Stocznia Chatham Dockyard
Położenie stępki 25 października 1881
Wodowanie 29 stycznia 1884
 Royal Navy
Wejście do służby czerwiec 1888
Los okrętu sprzedany na złom 1905
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 8400 ts
Długość 96 m (315 stóp)
Szerokość 18,89 m (62 stopy)
Zanurzenie 8,2 m (27 stóp)
Prędkość 16,75 w.
Napęd
2 maszyny parowe Penn
o mocy łącznej 8000 ihp (max. 10 000 ihp); 2 śruby
Zasięg 7000 mm/10 w.
Uzbrojenie
4 działa kal. 234 mm (9,2 cala),
6 dział 152 mm (6 cali),
6 wt kal 356 mm (14 cali)
Opancerzenie
pasy burtowe grub. 10 cali (254 mm) połączone na dziobie i rufie grodziami grub. 9 cali (229 mm),
pokład pancerny grub. 3 cali (76,2 mm),
barbety artylerii głównej grub. 8 cali (203 mm),
pancerz wieży dowodzenia grub. 9 cali
Załoga 555
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

HMS Warspite – brytyjski krążownik pancerny typu Imperieuse. Budowę rozpoczęto w stoczni marynarki w Chatham w 1881 roku; okręt zwodowano 29 stycznia 1884, do służby w Royal Navy wszedł w czerwcu 1888[1].

"Warspite" w latach 1890-93 był okrętem flagowym brytyjskiej eskadry operującej na Oceanie Spokojnym (tzw. Pacific Station). Następnie wrócił do Europy i do roku 1896 stacjonował jako dozorowiec w irlandzkim porcie Queenstown (obecnie Cobh). W 1899 roku powrócił na Pacyfik jako okręt flagowy eskadry Royal Navy, zastępując bliźniaczego "Imperieuse". Funkcję tę pełnił do roku 1902. Po powrocie na wody brytyjskie został przeniesiony do rezerwy. Sprzedano go na złom 4 kwietnia 1905 roku[1].

Działa artylerii głównej na okrętach typu Imperieuse rozmieszczono tak, jak na ówczesnych okrętach francuskich - po jednym na dziobie, na rufie i na wystających nieco poza obrys kadłuba sponsonach burtowych. Teoretycznie takie ustawienie dział pozwalało na prowadzenie ognia jednocześnie z trzech luf w dowolnym kierunku. W praktyce działa burtowe nie mogły strzelać wzdłuż kadłuba, gdyż podmuch z luf powodował uszkodzenia wyposażenia i pokładu. Na opracowanych jako następne po Imperieuse krążownikach typu Orlando działa głównego kalibru stały już tylko na dziobie i rufie.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Robert Gardiner, Roger Chesneau, Eugène M. Kolesnik (red.): Conway's all the World's Fighting Ships, 1860–1905. London: Conway Maritime Press, 1979, s. 64–65. ISBN 0-85177-130-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]