Hagar (postać biblijna)
Hagar (hebr. הָגָר, arab. هاجر; Hajar) – służąca żony Abrahama – Sary; matka Izmaela.
Według Biblii Hagar została egipską służącą Sary później też nałożnicą Abrahama. Gdy z powodu głodu w Kanaanie Abraham (Abram) przebywał ze swoją żoną Sarą (Saraj) w Egipcie, otrzymał niewolników i niewolnice, prawdopodobnie tam Hagar została osobistą służącą Sary[1].
Gdy Hagar była w ciąży z Abrahamem, lekceważyła Sarę, ta natomiast po rozmowie z mężem, sama zaczęła ją upokarzać. Hagar tego nie wytrzymała i uciekła. "Anioł Jahwe znalazł Hagar na pustyni u źródła przy drodze do Szur" nakazując "Wróć do twej pani i pokornie poddaj się pod jej władzę. Po czym anioł Jahwe oznajmił: 'Bardzo rozmnożę twoje potomstwo, tak że nie będzie można go policzyć'". Nakazał nadać swojemu synowi imię Izmael. Studnię przy której spotkała anioła nazwała Studnią Życia (Beer-Lachaj-Roj). Gdy urodził się Izmael, Abraham miał 86 lat[2].
Kiedy Izmael naśmiewał się z syna Sary Izaaka, ta kazała Abrahamowi wypędzić go razem z Hagar. Błąkając się po pustyni Negew, w okolicy Beer-Szeby, brakło jej wody i zostawiła Izmaela pod krzewem. Wtedy spotkała anioła Bożego, który jej powiedział: nie lękaj się, bo usłyszał Bóg jęk chłopca tam leżącego. Wstań, podnieś chłopca i weź go za rękę, bo uczynię go wielkim narodem". Następnie "Bóg otworzył jej oczy i ujrzała studnię z wodą; a ona poszła, napełniła bukłak wodą i dała chłopcu pić. Bóg otaczał chłopca opieką, gdy dorósł. Mieszkał on na pustyni i stał się łucznikiem. Mieszkał na pustyni Paran, a matka sprowadziła mu żonę z ziemi egipskiej"[3].
W Nowym Testamencie apostoł Paweł przyrównał wydarzenia związane z Hagar jako przymierze z Izraelitami pod górą Synaj[4]
