Hagar (postać biblijna)
Hagar (hebr. הָגָר, arab. هاجر; Hajar) – służąca żony Abrahama – Sary; matka Izmaela.
Według Biblii Hagar została egipską służącą Sary później też nałożnicą Abrahama. Gdy z powodu głodu w Kanaanie Abraham (Abram) przebywał ze swoją żoną Sarą (Saraj) w Egipcie, otrzymał niewolników i niewolnice, prawdopodobnie tam Hagar została osobistą służącą Sary[1].
Gdy Hagar była w ciąży z Abrahamem, lekceważyła Sarę, ta natomiast po rozmowie z mężem, sama zaczęła ją upokarzać. Hagar tego nie wytrzymała i uciekła. Anioł Jahwe znalazł Hagar na pustyni u źródła przy drodze do Szur nakazując Wróć do twej pani i pokornie poddaj się pod jej władzę. Po czym anioł Jahwe oznajmił: "Bardzo rozmnożę twoje potomstwo, tak że nie będzie można go policzyć". Nakazał nadać swojemu synowi imię Izmael. Studnię przy której spotkała anioła nazwała Studnią Życia (Beer-Lachaj-Roj). Gdy urodził się Izmael, Abraham miał 86 lat[2].
Kiedy Izmael naśmiewał się z syna Sary Izaaka, ta kazała Abrahamowi wypędzić go razem z Hagar[a]. Błąkając się po pustyni Negew, w okolicy Beer-Szeby, brakło jej wody i zostawiła Izmaela pod krzewem. Wtedy spotkała anioła Bożego, który jej powiedział: nie lękaj się, bo usłyszał Bóg jęk chłopca tam leżącego. Wstań, podnieś chłopca i weź go za rękę, bo uczynię go wielkim narodem. Następnie Bóg otworzył jej oczy i ujrzała studnię z wodą; a ona poszła, napełniła bukłak wodą i dała chłopcu pić. Bóg otaczał chłopca opieką, gdy dorósł. Mieszkał on na pustyni i stał się łucznikiem. Mieszkał na pustyni Paran, a matka sprowadziła mu żonę z ziemi egipskiej[3].
W Nowym Testamencie apostoł Paweł przyrównał wydarzenia związane z Hagar do przymierza z Izraelitami pod górą Synaj[4].
Uwagi
- ↑ Bóg nakazał Abrahamowi uznać życzenie Sary, której pragnienie wydziedziczenia Izmaela prawdopodobnie odzwierciedlało ówczesne prawo zwyczajowe. Jedno z przepisów prawa sumeryjskiego króla, Lipit-Isztara zawierało następujący przepis prawny: § 25 Jeśli ktoś wziął sobie żonę, (a) ona urodziła mu dzieci i dzieci te pozostawały przy życiu, (a) także niewolnica urodziła panu swemu dzieci i jej pan wyzwolił niewolnicę i jej dzieci, dzieci niewolnicy nie dzielą się majątkiem z dziećmi ich pana (Edward Lipiński, Prawo Bliskiego Wschodu - Wprowadzenie historyczne, Studia Historico-Biblica 2, KUL, Lublin 2009, s. 80).
