Hajo Herrmann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hajo Herrmann
Hans-Joachim Herrmann
9 zwycięstw
Maj. Hajo Herrmann; 1943.
Maj. Hajo Herrmann; 1943.
Oberst Oberst
Data i miejsce urodzenia 1 sierpnia 1913
Kilonia, Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci 5 listopada 2010
Niemcy
Przebieg służby
Lata służby 1935-1945
Siły zbrojne Balkenkreuz.svgLuftwaffe
Jednostki Legión Cóndor, KG 4, KG 30, JG 300
Stanowiska dowódca JG 300
Główne wojny i bitwy Hiszpańska wojna domowa,
II wojna światowa
Późniejsza praca prawnik
Odznaczenia
Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębu i Mieczami
Krzyż Niemiecki w Złocie Krzyż Żelazny I Klasy Krzyż Żelazny II Klasy Brązowy Krzyż Hiszpanii z mieczami
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Hajo Herrmann; właściwie: Hans-Joachim Herrmann (ur. 1 sierpnia 1913 w Kilonii; zm. 5 listopada 2010) – niemiecki oficer Luftwaffe w stopniu pułkownika. Pilot bombowców w czasie II wojny światowej. Twórca Eskadry "Dzików" (JG 300 – nocnych myśliwców), sam strącił 9 bombowców RAF-u.

Przebieg służby[edytuj | edytuj kod]

Karierę wojskową zaczynał jako oficer piechoty, ale w roku 1935 został skierowany do właśnie sformowanego Luftwaffe. W latach 1936-1937, był pilotem bombowców w Legionie Condor, w czasie hiszpańskiej wojny domowej. Na początku II wojny światowej Herrmann latał bombowcami Heinkel He 111 nad Polską i Norwegią. W roku 1940 objął dowództwo 7. klucza w Kampfgeschwader 4 (KG-4), z którym dokonał wielu nalotów na Anglię.

W lutym 1941 jego dywizjon został przerzucony na Sycylię, skąd dokonywał nalotów na Maltę i Grecję. Podczas jednego z takich nalotów Herrmann trafił pojedynczą bombą statek amunicyjny SS Clan Fraser; eksplozja, jaka wówczas nastąpiła, spowodowała zatonięcie 11 statków, a port w Pireusie uczyniła bezużytecznym na wiele miesięcy. Na początku 1942 został dowódcą 3. klucza w Kampfgeschwader 30 (III/KG 30) w Norwegii, z którym atakował konwoje alianckie, między innymi konwój PQ-17. Jako pilot bombowców Herrmann wykonał 320 lotów bojowych zatapiając 12 statków o pojemności 70 000 ton.

W lipcu 1942 skierowany został do sztabu generalnego w Berlinie, gdzie stał się bliskim współpracownikiem Hermanna Göringa. W maju 1945 dostał się do sowieckiej niewoli i do Republiki Federalnej Niemiec wrócił dopiero w 1955 roku.

Po wojnie[edytuj | edytuj kod]

Po wojnie pracował jako prawnik, zajmujący się głównie obroną byłych nazistów i neo-nazistów, zbrodniarzy wojennych winnych Holocaustu oraz był obrońcą w procesach skrajnej prawicy. Sam popierał i należał do organizacji skrajnie prawicowych, jak na przykład NPD. Zmarł w listopadzie 2010 roku przeżywszy 97 lat. Był autorem dwóch książek:

  • Bewegtes Leben: Kampf- und Jadgflieger 1935-1945, Wydawnictwo Universitas 1993, ISBN 3-8004-1291-8
  • Als die Jagd zu Ende war: Mein Flug in die sowjetische Gefangenschaft, Wydawnictwo Universitas 2003, ISBN 3-8004-1452-X

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Florian Berger: Mit Eichenlaub und Schwertern: Die höchstdekorierten Soldaten des Zweiten Weltkrieges, Selbstverlag Florian Berger 2006, ISBN 3-9501307-0-5
  • Walther-Peer Fellgiebel: Die Träger des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939-1945, Podzun-Pallas, Friedburg 2000, ISBN 3-7909-0284-5
  • Klaus D. Patzwall i Veit Scherzer: Das Deutsche Kreuz 1941-1945 Geschichte und Inhaber Band II, Verlag Klaus D. Patzwall, Norderstedt 2001, ISBN 3-931533-45-X.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]