Halina Mickiewiczówna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Halina Mickiewiczówna de Larzac (ur. 7 listopada 1923 w Stołpcach, zm. 19 listopada 2001 w Gdańsku)[1]polska śpiewaczka operowa i operetkowa. Sopran koloraturowy. Była starszym wykładowcą na Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Stołpcach, lecz wychowała się w Warszawie. Jej dzieciństwo i młodość przypadły na okres okupowanej przez Niemców Warszawy, gdzie występowała w prywatnych mieszkaniach i małych kawiarniach, w których kelnerkami były aktorki dramatyczne owych czasów. W owych kawiarniach występowali polscy muzycy jak: Witold Lutosławski, Zygmunt Latoszewski, Andrzej Panufnik. Tam także odbył się debiut dziewiętnastoletniej wówczas Haliny Mickiewiczówny. Halina Mickiewiczówna pobierała naukę śpiewu solowego u Ady Sari, którą wojna zaskoczyła w Warszawie. W 1941 roku podjęła się konspiracyjnego nauczania w swoim prywatnym mieszkaniu, do którego trafiła młodziutka wówczas Halina Mickiewiczówna.

Debiut Mickiewiczówny przeszedł najśmielsze oczekiwania. Potrafiła wyśpiewywać najtrudniejsze staccata, tryle, pasaże czy też girlandy ozdobników, co czyniła lekko, naturalnie i bez wysiłku. Halina Mickiewiczówna miała doskonały słuch i muzykalnością, która pozwoliła jej pogłębiać treści muzyczne utworów koloraturowych, pisanych przede wszystkim dla popisu technicznego. Halina Mickiewiczówna została nazwana Słowikiem Warszawy[potrzebne źródło], który był objawieniem talentu czystej wody. Przez kolejne trzy lata uczyła się u Ady Sari, u której znalazła schronienie w okupowanej podczas wojny Warszawie stając się jej nie tylko uczennica, ale przyjaciółką. Po wojnie sytuacja polskich śpiewaków nie była łatwa, żelazna kurtyna dzieliła od świata, nawet wielka kariera w kraju nie dawała prawa występów na Zachodzie.

Halina Mickiewiczówna została uznana[potrzebne źródło] przez krytyków muzycznych w kraju za najdowcipniejszą, najbardziej urokliwą i precyzyjną Rozynę w Cyruliku Rossiniego[potrzebne źródło], wspaniałą Konstancję w Uprowadzeniu z Seraju Mozarta[potrzebne źródło], brawurowo wykonywała walce Straussa[potrzebne źródło], popisowe fragmenty operetek[potrzebne źródło]. Recenzent pisał w "Kurierze Warszawskim": "Pani Halina Mickiewiczówna jest bezkonkurencyjna. Nie sądzę, aby była w tej chwili w Polsce inna śpiewaczka, która z taka swobodą i łatwością, a jednocześnie dokładnością i artyzmem odtwarzałaby rolę Konstancji"[potrzebne źródło].

Stała się legendą pięćdziesiątych i sześćdziesiątych lat dwudziestego wieku, zawsze oczekiwana, żarliwie oklaskiwana, uwielbiana przez publiczność. W tamtym też okresie śpiewaczka przeniosła się do Gdyni. Rozszerzyła swój repertuar o cykle pieśni romantycznych i współczesnych, nagrywała wiele dla radia oraz zwróciła się ostatecznie ku pracy pedagogicznej na początku w Teatrze Muzycznym w Gdyni, w którym nie tylko stała się pedagogiem, ale również doradcą w dziedzinie obsady i doboru repertuaru. Następnie przyszła Średnia Szkoła Muzyczna, by w końcu stać się pedagogiem w Akademii Muzycznej w Gdańsku im. Stanisława Moniuszki. Jesienią 1997 roku Halina Mickiewiczówna obchodziła 55-lecie pracy artystycznej i 25-lecie pracy pedagogicznej, w trakcie której podpisała 29 dyplomów, z których 6 z wyróżnieniem. Operowych emerytur dosłużyło się wielu jej absolwentów w tym: Kazimierz Sergiel – bas Opery Bałtyckiej, tenor Ryszard Karczykowski, Jerzy Mahler – bas Opery Kameralnej w Warszawie. Najwybitniejsi obok nich to: Małgorzata Armanowska, Kira Boreczko, Jacek Labuda, Aleksandra Kucharska-Szefler, Wojciech Parchem oraz piosenkarka Irena Jarocka.

Wśród wychowanków Haliny Mickiewiczówny znajduje się wielu laureatów konkursów krajowych i międzynarodowych. Jednym z nich jest Tomasz Krzysica, który zdobył w roku 2001 roku na VIII Międzynarodowym Konkursie Wokalnym Rosetum w Mediolanie pierwsze miejsce i stal się pierwszy i jedynym Polakiem zwycięzcą w historii tego konkursu.

W 1997 roku z okazji 55-lecia pracy artystyczno-pedagogicznej została wydana płyta pt: Halina Mickiewiczówna - Maestra Koloratury z nagraniami archiwalnymi z lat 1953-1962, dzięki pomocy Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku, Wydziału Kultury i Sportu Urzędu Miejskiego w Gdyni, Wydziału Kultury, Nauki i Sportu Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku.

Choroba i śmierć[edytuj | edytuj kod]

Halina Mickiewiczówna przez wiele lat była częściowo niewidoma, chorowała na demencje siatkówki ocznej, poza tym chorowała na astmę. W połowie listopada 2001 roku jej stan zdrowia nagle się pogorszył, została hospitalizowana w jednym ze szpitali w Trójmieście, gdzie zmarła dnia 19 listopada. Pomimo ciężkiej astmy i poważnych problemów zdrowotnych Halina Mickiewicz zawsze żartowała ze swoich dolegliwości zdrowotnych.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Halina Mickiewiczówna do końca swojego życia co roku przygotowywała borówki, które miały niepowtarzalny smak; w kuchni maestry koloratury również znajdowała się kolekcja kubków do herbaty i kawy, które jej studenci przywozili z wyjazdów krajowych i zagranicznych, a które ożywali podczas lekcji lub wizyt w domu maestry.

Przypisy

  1. Halina Mickiewiczówna de Larzac (pol.). e-teatr.pl. [dostęp 2011-09-09].