Hallotron

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wykorzystanie hallotronu do pomiaru prędkości obrotowej. Czerwone krążki oznaczają magnesy, niebieski prostopadłościan - czujnik hallotronowy.

Hallotron, halotron - urządzenie, którego zasada działania opiera się na klasycznym efekcie Halla. Najpopularniejszym jego zastosowaniem jest pomiar pola magnetycznego.

Hallotrony wykonywane są na bazie materiałów półprzewodnikowych o dużej ruchliwości nośników ładunku (najczęściej arsenek indu InAs, antymonek indu InSb, tellurek rtęci HgTe), z materiałów litych (german) oraz w technologii warstwowej, na przykład przez napylanie próżniowe na podłoże ceramiczne lub mikę. Mała grubość jest istotna w kontekście czułości hallotronu, ponieważ napięcie Halla jest odwrotnie proporcjonalne do grubości próbki. Dlatego ze względu na potrzeby metrologiczne (np. pomiary pól w szczelinach), jak i racjonalnej konstrukcji określającej ich wysoką czułość, wykonywane są jako możliwie cienkie - ułamek milimetra, oraz wąskie - od 1 do 3 mm.

Zastosowanie:

Zastosowanie hallotronu umożliwiło budowę tanich silników prądu stałego np. do wentylatorów używanych w komputerach. Silnik taki jest wykonany jako silnik prądu przemiennego i charakteryzuje się brakiem komutatora, oraz łatwością regulacji obrotów. Wirnik silnika jest magnesem, natomiast cewki stojana są zasilane poprzez układ elektroniczny. Hallotron wykrywa położenie magnesu i tak steruje załączaniem poszczególnych uzwojeń, aby nadać wirnikowi ruch obrotowy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Kobus, Janusz Tuszyński, Zygmunt Lech Warsza: Technika hallotronowa. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1980. ISBN 83-204-0212-3.
  • W. Giriat, J. Raułuszkiewicz Hallotrony. Zastosowanie zjawiska Halla w praktyce, PWN, Warszawa 1961.