Hamad ibn Isa Al Chalifa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Hamad ibn Isa al-Chalifa)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hamad ibn Isa Al Chalifa
حمد بن عيسى آل خليفة

Hamad-Bin-Isa-Al-Khalifa.jpg
Król Bahrajnu
Okres panowania od 6 marca 1999[1]
Poprzednik Isa ibn Salman Al Chalifa
Dane biograficzne
Dynastia Al Chalifa
آل خليفة
Urodziny 28 stycznia 1950
w Ar-Rifie
Ojciec Isa ibn Salman Al Chalifa
Żona Sabika bint Ibrahim Al Chalifa
Dzieci 12 dzieci, w tym Salman ibn Hamad ibn Isa Al Chalifa
Odznaczenia
Wielki Mistrz Orderu Al-Khalifa (Bahrajn) Kollana Orderu Khalifiyyeh (Bahrajn) Kollana Orderu Króla Abdulaziza (Arabia Saudyjska) Wielki Komandor Orderu Dannebroga (Dania) Wielka Wstęga Orderu Republiki (Egipt) Krzyż Wielki Narodowego Orderu Zasługi (Francja) Krzyż Wielki Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania) Order Gwiazdy Indonezji I klasy Order Dwóch Rzek I klasy (Irak) Wielka Kollana Orderu Korony (Iran) Wielka Wstęga Orderu Odrodzenia (Jordania) Wielka Wstega Orderu Gwiazdy Jordanii Krzyż Wielki Orderu Zasługi Narodowej (Mauretania) Krzyż Komandorski Orderu Św. Michała i Św. Jerzego (Wielka Brytania)
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Hamad ibn Isa Al Chalifa (arab. 'حمد بن عيسى آل خليفة, ur. 28 stycznia 1950 w Ar-Rifie) – w latach 1999-2002 emir, a od 2002 król Bahrajnu, syn emira Isy ibn Salmana Al Chalify.

Zarys biografii[edytuj | edytuj kod]

Od 27 czerwca 1964 następca tronu, ukończył szkołę średnią w Cambridge, a w latach 1967-1968 studiował w brytyjskiej szkole wojskowej w Hampshire. Po powrocie do kraju do 1995 sprawował urząd ministra obrony. W 1974 został zastępcą Rady Rodu Al Chalifa. W 1978 założył Ośrodek Dokumentacji Historycznej Bahrajnu. Jest współtwórcą sił powietrznych Bahrajnu. 6 marca 1999 przejął władzę w kraju po śmierci Isy ibn Salmana Al Chalify. 14 lutego 2002 proklamował Bahrajn monarchią konstytucyjną i przyjął tytuł króla. 9 maja tego samego roku odbyły się pierwsze od 35 lat wybory do władz lokalnych.

Na fali Arabskiej Wiosny, 14 lutego 2011 w kraju wybuchły antyrządowe manifestacje przeciwko korupcji, ograniczaniu swobód obywatelskich i praw demokracji. W zamieszkach zginęło co najmniej 36 osób, ponad 2000 zostało aresztowanych i przeszło 3000 zostało rannych.

 Osobny artykuł: Protesty w Bahrajnie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Do 14 lutego 2002 posiadał tytuł Emira

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]