Hamilkar Barkas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Hamilkar Barkas „Piorun” (ur. ok. 280 p.n.e. - zm. 229 p.n.e.), przedstawiciel Barkidów - potężnego rodu kartagińskiego, wódz kartagiński, ojciec Hannibala Barkasa - wielkiego wodza kartagińskiego, Magona Barkasa i Hazdrubala; nazwisko rodowe używane było również w brzmieniu Barca lub Barak.

Według Korneliusza Neposa ojcem Hamilkara był Hannibal, który walczył na Sycylii w czasach wojny z królem Epiru Pyrrusem.

W 247 roku p.n.e., w ostatnich latach I wojny punickiej, Hamilkar został dowódcą kartagińskiej armii na Sycylii, broniącej się w portowych miastach Drepanum (dzisiejsze Trapani) i Lilibeum[1]. Jego działania wojenne nie ograniczały się wyłącznie do obrony, bowiem Hamilkar również urządzał najazdy na południowe wybrzeża Italii. W roku 241 p.n.e., kiedy Gajusz Lutacjusz Katulus zablokował oba porty, a flota kartagińska poniosła porażkę w bitwie pod Eguzą, Hamilkar − na polecenie władz − wynegocjował kończący wojnę pokój[1].

W myśl ustaleń tzw. pokoju Lautancjusza Kartagina zobowiązała się oddać Rzymowi Sycylię, zwolnić bez okupu jeńców oraz zapłacić w ciągu 20 lat kontrybucję w wysokości 3200 talentów eubejskich, z czego tysiąc od razu, resztę zaś w ciągu dziesięciu lat[2]. Po zawarciu układu pokojowego Hamilkar odesłał swoje wojska Giskonowi, a sam wrócił do Kartaginy. W latach 241-237 p.n.e. w Kartaginie trwała rewolta weteranów - najemników z Sycylii, którymi dowodzili Celt Autharitus, Kampańczyk Spendios i Libijczyk Mathos. Na czele dziesięciotysięcznej armii złożonej z obywateli Kartaginy senat postawił najpierw Hannona, a po jego niepowodzeniach, Hamilkara Barkasa, któremu udało się pokonać przeciwników pod Utyką i nad rzeką Bagradas[2].

W 237 roku p.n.e. Hamilkar wyprawił się ze swoimi synami Hannibalem, Hazdrubalem, Magonem oraz ze swym zięciem Hazdrubalem Pięknym na czele sformowanej przez siebie armii na Półwysep Iberyjski. W trakcie działań wojennych w pd.-wsch. części półwyspu, Hamilkar zdobył dla Kartaginy kopalnie złota i srebra w górach Morena oraz kraj Deitanów z ośrodkiem religijnym w Elche de la Sierra. W Hiszpanii Hamilkar założył miasto Acra Leuce, prawdopodobnie dzisiejsze Alicante[2].

Zginął zimą 229/228 w nurtach rzeki Jukar w czasie bitwy z Celtyberami z plemienia Oretanów z okolic dzisiejszej La Manchy. Dowództwo po Hamilkarze przejął jego zięć Hazdrubal Piękny[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 D. Gazda, s.101.
  2. 2,0 2,1 2,2 D. Gazda, s.102-103.
  3. D. Gazda, s.104.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Daniel Gazda: Armie świata antycznego:Republika Rzymska i Kartagińczycy. Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona, 2006. ISBN 83-11-10355-0.
  • Krzysztof Kęciek: Dzieje Kartagińczyków:Historia nie zawsze kontrowersyjna. Warszawa: Wydawnictwo Attyka, 2007. ISBN 978-83-89487-25-4.