Hanna Świda-Ziemba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Grób socjolog Hanny Świdy-Ziemby na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Hanna Maria Świda-Ziemba (ur. 19 września 1930 w Wilnie, zm. 11 stycznia 2012 w Warszawie) – polska socjolog, profesor, nauczyciel akademicki, działaczka opozycji w okresie PRL.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwentka IV Liceum Ogólnokształcącego im. Emilii Sczanieckiej w Łodzi. W 1952 ukończyła studia z zakresu socjologii na Uniwersytecie Łódzkim. W 1960 uzyskała stopień naukowy doktora, w 1969 habilitowała się. W 1995 otrzymała tytuł profesora nauk humanistycznych.

Pracowała początkowo jako nauczycielka we wrocławskich technikach (statystycznym, finansowym i handlu zagranicznego). Od 1954 związana zawodowo z Uniwersytetem Warszawskim, od 1995 zajmowała stanowisko profesora. Wchodziła w skład prezydium Polskiej Akademii Nauk. Wykładała także w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej. Opublikowała szereg prac naukowych, głównie z zakresu socjologii i analizy systemów totalitarnych[1].

W 1981 zaangażowała się w działalność "Solidarności", została przewodniczącą rady oddziałowej związku w Instytucie Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji na UW, którego w okresie 1981–1982 była dyrektorem. W stanie wojennym brała udział w demonstracji na Uniwersytecie Warszawskim. W konsekwencji została na kilka dni internowana, zwolniono ją na skutek nacisków władz kościelnych. Do końca lat 80. działała w podziemiu, m.in. jako publicysta czasopism drugiego obiegu i członkini niejawnej Konferencji Dziekanów.

Od 1991 do 1993 pełniła funkcję członkini Trybunału Stanu.

Odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2011)[2].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Człowiek wewnętrznie zniewolony. Mechanizmy i konsekwencje minionej formacji – analiza psychologiczna, Warszawa 1997
  • Młodzi w nowym świecie, Kraków 2005
  • Młodzież licealna : analiza wybranych klas warszawskich w latach 1956–58, Warszawa 1963
  • Obraz świata i bycia w świecie. Z badań młodzieży licealnej, Warszawa 2000
  • Osobowość jako problem pedagogiki, Wrocław 1970
  • Stalinizm i społeczeństwo polskie, Warszawa 1991
  • Urwany lot. Pokolenie inteligenckiej młodzieży powojennej w świetle listów i pamiętników z lat 1945–1948, Kraków 2003
  • Wartości egzystencjalne młodzieży lat dziewięćdziesiątych, Warszawa 1995
  • Młodzież PRL. Portrety pokoleń w kontekście historii, Kraków 2010

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Hanny Świdy-Ziemby