Hanna Ereńska-Barlo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Hanna Ereńska-Barlo
Hanna Ereńska-Barlo 2013.jpg
Hanna Ereńska-Barlo, Warszawa 2013
Państwo  Polska
Data i miejsce urodzenia 12 listopada 1946
Poznań
Tytuł szachowy arcymistrzyni (1981)
Ranking 2241 (01.11.2013)
Miejsce w kraju niesklasyfikowana na liście aktywnych
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Gnome-go-next.svg Polscy arcymistrzowie szachowi

Hanna Ereńska-Barlo (ur. 12 listopada 1946 w Poznaniu) – polska szachistka, arcymistrzyni od 1981 (jako pierwsza w historii polska szachistka), wielokrotna mistrzyni Polski, występująca wówczas pod nazwiskiem Ereńska-Radzewska.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Hanna Ereńska-Radzewska, 1982

W szachy zaczęła grać w wieku 6 lat. Po ukończeniu studiów stomatologicznych w 1970 r., w krótkim czasie stała się najlepszą zawodniczką w Polsce. Już pierwszy start w finale mistrzostw Polski seniorek (w 1970 r. w Lublinie) przyniósł jej sukces w postaci medalu. Do 1993 r. osiemnastokrotnie wystąpiła w finałach mistrzostw kraju, łącznie zdobywając 11 medali: 5 złotych (1971, 1972, 1977, 1979, 1980), 3 srebrne (1973, 1975, 1984) oraz 3 brązowe (1970, 1982, 1986). Jest również dwukrotną złotą medalistką drużynowych mistrzostw Polski, które zdobyła w latach 1985 i 1988, w barwach klubu Pocztowiec Poznań. Czternastokrotnie zdobyła medale mistrzostw Polski w szachach błyskawicznych: 11 złotych (jest pod tym względem najbardziej utytułowaną polską szachistką), 2 srebrne i 2 brązowe. Była również sześciokrotną medalistką drużynowych mistrzostwa Polski w szachach błyskawicznych: pięciokrotnie srebrną oraz brązową (wszystkie w barwach klubu Pocztowiec Poznań).

Wielokrotnie reprezentowała Polskę w rozgrywkach drużynowych, m.in.:

W swojej karierze odniosła wiele turniejowych sukcesów, m.in.: I-II m. w Wijk aan Zee (1971), II-III m. w Taszkencie (1974), II-III m. w Piotrkowie Trybunalskim (1977), I-II m. w Smederevskiej Palance (1977) oraz I m. w turnieju rozegranym w tym mieście w roku 1979, II-IV m. w Nowym Sadzie (1979), III m. w Bydgoszczy w (1980), I m. w Atenach (1984, turniej Acropolis), I-III m. w Nałęczowie (1987), II m. w Dortmundzie (1989), II m. w Budapeszcie (1991) oraz I-II m. w Wiśle (1994).

Od 1997 r. brała udział w mistrzostwach świata seniorek (zawodniczek powyżej 50. roku życia), w których wielokrotnie zajmowała czołowe miejsca, m.in. pięciokrotnie zdobywając medale: złoty (2007), dwa srebrne (1998, 2005) oraz dwa brązowe (1997, 2003). Była również trzykrotną medalistką mistrzostw Europy seniorek: złotą (2002, 2005) oraz brązową (2007).

Dwukrotnie (2000, 2005) zdobyła tytuły Mistrzyni Polski Lekarzy.

Najwyższy ranking w karierze osiągnęła 1 lipca 1992 r., z wynikiem 2310 punktów dzieliła wówczas 50-52. miejsce na światowej liście FIDE, jednocześnie zajmując 1. miejsce wśród polskich szachistek[3].

W latach 1980–1996 była członkinią Zarządu Polskiego Związku Szachowego, pełniąc m.in. funkcję Przewodniczącej Komisji Kobiecej. W latach 1978–1990 była członkinią Komisji Kobiecej Międzynarodowej Federacji Szachowej. W 2000 r. została członkiem honorowym Polskiego Związku Szachowego[4].

Otrzymała wiele odznaczeń i wyróżnień, m.in.: w 1977 – Srebrny Krzyż Zasługi, w 1980 – brązowy medal „Za wybitne osiągnięcia sportowe”, w 1981 – złoty medal „Za wybitne osiągnięcia sportowe”, w 1982 – odznakę „Zasłużony Mistrz Sportu”, w 1983 – Złoty Krzyż Zasługi, w 1997 – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (za zasługi dla rozwoju sportu oraz działalność społeczną – jedno z najwyższych polskich odznaczeń cywilnych) i tytuł „Mistrz Sportu w Szachach”, w 2002 – Złotą Odznakę „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” (za całokształt działalności)

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednia
Bożena Pytel
Grażyna Szmacińska
Anna Jurczyńska
Mistrzyni Polski w szachach
19711972
1977
19791980
Następna
Anna Jurczyńska
Anna Jurczyńska
Grażyna Szmacińska