Hannes Alfvén

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Hannes Alfvén
Hannes Alfvén
Data i miejsce urodzenia 30 maja 1908
Norrköping
Data i miejsce śmierci 2 kwietnia 1995
Djursholm
Zawód fizyk, astrofizyk
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Hannes Olof Gösta Alfvén (ur. 30 maja 1908 w Norrköping, zm. 2 kwietnia 1995 w Djursholm) – szwedzki fizyk i astrofizyk, laureat Nagrody Nobla z dziedziny fizyki w roku 1970 za badania w zakresie magnetohydrodynamiki i ich zastosowanie do fizyki plazmy[1].

Twórca podstaw elektrodynamiki kosmicznej, współtwórca magnetohydrodynamiki. W latach 1940–1973 profesor Królewskiego Instytutu Technologicznego w Sztokholmie, członek Szwedzkiej Akademii Nauk. Odkrywca fal magnetohydrodynamicznych w plazmie nazwanych na jego cześć falami Alfvena.

Noblista wykazał, że szybki ruch wirowy młodego Słońca mógł przez pola magnetyczne przenieść się na otaczający go obłok gazowy, z którego uformowały się planety. Powiązał burze słoneczne z powstawaniem zórz polarnych. Zajmował się również problemami astrofizyki, m.in. przedstawił teorię promieniowania radioźródeł.

Alfvén w swoich pracach rozważał teorie, które zwykle szły wbrew głównym prądom nauki. Zdaniem Alfvéna to plazma i oddziaływania elektromagnetyczne, a nie grawitacja, jak postuluje Model standardowy, odpowiada za ewolucję Wszechświata i inne procesy występujące w kosmosie. Według głoszonych przez niego idei we Wszechświecie panuje równowaga pomiędzy materią i antymaterią. Dla podkreślenia, jak poważnie traktuje swoje teorie, Alfvén ufundował, i dał do przechowania dla Amerykańskiej Unii Geofizycznej, medal dla osoby, która jako pierwsza udowodni, iż najbliższa po Słońcu nam gwiazda Alfa Centauri nie jest zbudowana z antymaterii.

Na bazie prac i idei Alfvéna zaproponowany został przez Ralpha E. Juergensa budzący kontrowersje elektryczny model kosmosu.

Za podstawowe prace z dziedziny magnetohydrodynamiki i fizyki plazmy oraz ich zastosowanie otrzymał w roku 1970 Nagrodę Nobla[1].

Wybór publikacji (książki)[2]
  • 1950 – Cosmical Electrodynamics,
  • 1954 – On the Origin of the Solar System,
  • 1966 – Worlds-Antiworlds: Antimatter in Cosmology,
  • 1968 – The Great Computer: A Vision (jako Olof Johannesson),
  • 1969 – Atom, Man, and the Universe: A Long Chain of Complications,
  • 1972 – Living on the Third Planet,
  • 1975 – Structure and Evolutionary History of the Solar System (wsp. Gustaf Arrhenius),
  • 1981 – Cosmic Plasma.
Odznaczenia[3]
  • 1950 – The Polhem Prize
  • 1958 – John Ericsson Medal
  • 1967 – Gold Medal of the Royal Royal Astronomical Society
  • 1970 – Nobel Prize in Physics
  • 1971 – M.V. Lomonosov Gold Medal
  • 1971 – Franklin Medal
  • 1980 – Roland Eötvös Medal, COSPAR
  • 1982 – Carl XVI Gustaf Medal
  • 1988 – William Bowie Medal, AGU
  • H.T. Cedergren Medal
  • Anders Celsius Medal

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Hannes Alfvén - Facts (ang.). W: The Nobel Prize in Physics 1970 > Hannes Alfvén, Louis Néel [on-line]. Nobel Media AB. [dostęp 2014-02-14]., Biographical, Nobel Lecture, December 11, 1970, Plasma Physics, Space Research and the Origin of the Solar System
  2. 2,0 2,1 AKA Hannes Olof Gösta Alfvén (ang.). W: NNDB [on-line]. Soylent Communications. [dostęp 2014-02-14].
  3. 3,0 3,1 Hannes Alfvén - Awards & Honours (ang.). W: Strona internetowa School of Electrical Engineering [on-line]. www.alfvenlab.kth.se. [dostęp 2014-02-14].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]