Hans Erich Nossack
Hans Erich Nossack (ur. 30 stycznia 1901 w Hamburgu - zm. 2 listopada 1977 tamże) to niemiecki pisarz.
[edytuj] Życie
Hans Erich Nossack pochodził z zamożnej rodziny w Hamburgu, ojciec prowadził firmę handlującą kawą i kakao. W 1919 roku ukończył gimnazjum humanistyczne Johanneum w Hamburgu. W semestrze zimowym 1919/20 podjął studia na Uniwersytecie w Hamburgu na wydziale historii sztuki i literaturoznawstwa. W 1920 roku zmienił kierunek na studia prawnicze i ekonomiczne na Uniwersytecie w Jenie, które przerwał w 1922. Odmówił wsparcia rodziny i pracował na swoje utrzymanie jako robotnik. Jednocześnie został członkiem Komunistycznej Partii Niemiec.
W 1923 wrócił do Hamburga i ożenił się w 1925 z Gabrielą Knierer (ur. 1896), z którą pozostawał w związku małżeńskim przez całe życie mimo wielkich trudności. Był urzędnikiem bankowym i zdobył wykształcenie w następnych latach jako bankier. Oprócz codziennej pracy, pisał wiersze i sztuki dramatyczne.
W 1930 roku został ponownie członkiem partii komunistycznej. W 1933 roku powrócił do firmy ojca. Doszło do przeszukania domu przez policję i SA, ale nie został aresztowany. Przejął wkrótce prowadzenie firmy importowej.
W 1943 roku jego pamiętniki i rękopisy zostały zniszczone podczas nalotów na Hamburg. Oprócz kilku wierszy publikowanych w Neue Rundschau w 1942 i 1944, ukazały się jego pierwsze publikacje w 1947 roku, początkowo w Wolfgang-Krüger-Verlag w Hamburg. W następnym roku opublikował pierwsze książki w tłumaczeniu we Francji.
W jego Upadku (części Wywiadu ze śmiercią (1948), skupił się, jako jeden z pierwszych pisarzy powojennej literatury niemieckiej, na okropnościach bombardowania i zniszczenia jego rodzinnego Hamburga.
Nossack w 1949 roku wybrany do Akademii Nauk i Literatury w Moguncji, a w roku 1950 u boku Hansa Henny Jahnna m.in. jako członek założyciel Wolnej Akademii Sztuk Pięknych w Hamburgu. Był także od 1961 członkiem Niemieckiej Akademii Języka i Literatury, w Darmstadt.
Po nieporozumieniach z wydawnictwem Wolfgang-Krüger-Verlag przeniósł się do wydawnictwa Suhrkamp-Verlag, gdzie w 1955 w którym ukazał się jego pierwsza i najbardziej udana powieść do tej pory, Najpóźniej w listopadzie. Suhrkamp-Verlag został jego wydawnictwem i pozostał aż do ostatniej powieści Szczęśliwy człowiek (1975).
W 1956 roku rozwiązał z pomocą szwajcarskiego przemysłowca Kurta Böscha firmę ojca i przeniósł się do Aystetten koło Augsburga. Od tego czasu pracował jako pisarz.
W 1962 roku przeniósł się do Darmstadt. Od 1964 do 1968 roku był wiceprezesem mogunckiej Akademii Nauki i Literatury. W 1965 roku przeniósł się do Frankfurtu. Aby zadowolić żonę wrócił w grudniu 1969 roku Hamburga, gdzie mieszkał i pisał aż do śmierci w 1977 roku.
Jego spuścizna znajduje się w niemieckim Archiwum Literatury w Marbach.
Nossack został określony jako "największego gawędziarza w niemieckiej powieści fantastycznej po Kafce". [2]
[edytuj] Utwory
Najbardziej znane utwory to:
