Hans Werner Henze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hans Werner Henze
Bundesarchiv B 145 Bild-F008277-0008, Köln, Schloss Brühl, Meisterkurse Musik.jpg
Hans Werner Henze (1960)
Imię i nazwisko Hans Werner Henze
Data i miejsce urodzenia 1 lipca 1926
Gütersloh
Pochodzenie niemieckie
Data i miejsce śmierci 27 października 2012
Drezno
Instrument fortepian
Gatunek muzyka poważna
Zawód kompozytor
Powiązania Stadttheater Konstanz,
Hessisches Staatstheater Wiesbaden, Mozarteum
Odznaczenia
Wielki Krzyż Zasługi z Gwiazdą Orderu Zasługi RFN Wielki Krzyż Zasługi Orderu Zasługi RFN Bawarski Order Maksymiliana Kawaler Legii Honorowej (Francja)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Hans Werner Henze (ur. 1 lipca 1926 w Gütersloh, zm. 27 października 2012 w Dreźnie) – niemiecki kompozytor muzyki współczesnej.

Henze był uczniem Wolfganga Fortnera i Rene Leibowitza. Pracował jako kierownik muzyczny Deutsches Theater Heinza Hilperta w Konstancji, a w latach 1950-1953 był dyrektorem artystycznym baletu w Hessisches Staatstheater w Wiesbaden. Uczestniczył w pierwszych edycjach słynnych Międzynarodowych Letnich Kursów Nowej Muzyki w Darmstadt. Kompozytor osiadł na stałe we Włoszech.

Charakterystyka twórczości[edytuj | edytuj kod]

Twórczość Henzego wyróżnia wielość stylów tzw. polistylistyka. Widoczne w niej są wpływy romantyzmu i naturalizmu, np. w operze z 1952 Boulevard Solitude (wg powieści Manon Lescaut Abbé Prévosta). Kompozytor stosował nadto technikę serialną (serializm), często naśladował inne style np. Mozarta, Rossiniego. Korzystał z wielu form muzycznych: madrygał, hymn, pieśń, song i elementów jazzu. Do innych ważniejszych dzieł operowych należą: Der junge Lord (Młody Lord), Die Bassariden (Bachantki), We Come to the River (Dochodzimy do rzeki), Die englische Katze (Angielska kotka), Das verratente Meer (Zdradzone morze), Venus und Adonis (Wenus i Adonis).

Henze był także twórcą baletów (Ondine), symfonii, koncertów, muzyki kameralnej i utworów wokalnych (Pięć pieśni neapolitańskich) i rozprawy teoretycznej Muzyka i polityka (1976).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]