Hansa-Brandenburg B.I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Hansa-Brandenburg B.I
B.I w muzeum lotnictwa w Budapeszcie
B.I w muzeum lotnictwa w Budapeszcie
Dane podstawowe
Państwo  Cesarstwo Niemieckie
Producent Hansa-Brandenburg
Typ szkolny
Konstrukcja dwupłatowiec kontrukcji mieszanej
Załoga 2 (instruktor i uczeń)
Historia
Data oblotu 1915
Dane techniczne
Napęd 1 silnik rzędowy
Moc 100-120 KM (75-90 kW)
Wymiary
Rozpiętość 12,3 m
Długość 8,2-8,5 m
Wysokość 2,96 m
Powierzchnia nośna 43,50 m²
Masa
Własna 668-715 kg
Startowa 955-970 kg
Osiągi
Prędkość maks. 125 km/h
Prędkość przelotowa 100 km/h
Prędkość wznoszenia 1,75 m/s
Pułap 3200 m
Zasięg 300 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
 Austro-Węgry
 Cesarstwo Niemieckie  Polska
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Czechosłowacka wersja Aero Ae01

Hansa-Brandenburg B.Iniemiecki samolot szkolny, zaprojektowany i zbudowany w 1915 roku w niemieckiej wytwórni lotniczej Hansa und Brandenburgische Flugzeugwerke.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Samolot Hansa-Brandenburg B.I został skonstruowany przez inż. Ernsta Heinkela w 1915 roku i w tym samym roku zbudowano jego prototyp. Nosił oznaczenie fabryczne Hansa-Brandenburg FD i był rozwinięciem poprzedniego samolotu D, którego zbudowano tylko ok. 12 sztuk[1]. Podczas lotów próbnych nowy samolot wykazywał dobrą stateczność i łatwość pilotażu[2], w związku z tym rozpoczęto produkcję seryjną tego samolotu w dwóch odmianach: B.I – samolot szkolny i zbliżonej C.Isamolot obserwacyjno-bombardujący.

Samolot Hansa Brandenburg B.I był zbudowany w układzie dwupłata i napędzany silnikiem rzędowym tłokowym Mercedes lub Austro-Daimler umieszczonym z przodu kadłuba. Kadłub miał konstrukcję kratownicową drewnianą, kryty był sklejką. Za silnikiem znajdowała się w kadłubie odkryta kabina, w której z przodu siedział instruktor lub obserwator, a za nim uczeń lub pilot. W odmianie szkolnej B.I kabina była wyposażona w podwójne urządzenia sterownicze. Usterzenie miała klasyczne skośne, kryte płótnem, zamontowane na końcu kadłuba. Linki do sterów kierunku i wysokości poprowadzono na zewnątrz po obu stronach kadłuba, co miało ułatwić ich konserwację i ewentualne naprawy. Płaty dwudźwigarowe o kształcie prostokątnym, kryte były płótnem. Połączone były ze sobą po każdej stronie dwoma parami rozpórek, charakterystycznie pochylonymi nieco ku kadłubowi oraz usztywnione skrzyżowanymi cięgnami. Lotki umieszczono na końcach górnego płata.

Odmiana obserwacyjno-bombardująca C.I różniła się od odmiany szkolnej tylko nieco innym kształtem usterzenia i mniejszą rozpiętością płatów oraz uzbrojeniem.

Niewielką produkcję seryjną uruchomiono na przełomie 1915/1916 roku w Niemczech, a na większą skalę budowano je na licencji w Austrii, przez KuK Fliegerarsenal Flugzeugwerke w Fischamend. Samoloty budowane w Austrii otrzymywały numery ewidencyjne rozpoczynające się od numerów serii: 75, 76, 77, 78, 79, 178, 179, 278, 279[2].

Ogółem we wszystkich zakładach do końca I wojny światowej wyprodukowało ponad 1500 samolotów Hansa Brandenburg B.I i C.I.

Po wojnie produkcję kontynuowano w Czechosłowacji jako Letov Š10 i Aero Ae01[2].

Użycie w lotnictwie[edytuj | edytuj kod]

Samolotów Hansa Brandenburg B.I w czasie I wojny światowej używało głównie lotnictwo austro-węgierskie, na niewielką skalę niemieckie, do szkolenia pilotów.

Użycie w lotnictwie polskim[edytuj | edytuj kod]

W lotnictwie polskim samoloty Hansa Brandenburg B.I i C.I znalazły się w 1918 roku zaraz po odzyskaniu niepodległości. Zdobyto je od Niemców i Austriaków w liczbie 15 samolotów szkolnych B.I[2] (ponadto, 33 samoloty C.I).

Używano ich przeważnie do szkolenia pilotów m.in. w Wojskowej Szkole Lotniczej na lotnisku mokotowskim w Warszawie i w Niższej Szkole Pilotów w Krakowie[2], a także w niektórych eskadrach.

W 1919 roku Wojskowe Warsztaty Lotnicze w Krakowie i Lwowie rozpoczęły produkcję samolotów według wzorów austriackich, łącznie zbudowano około 70 samolotów[potrzebne źródło].

W 1920 roku w czasie wojny polsko-bolszewickiej część samolotów Hansa Brandenburg B.I zastosowano do celów rozpoznawczych.

W eskadrach szkolnych samoloty Hansa Brandenburg B.I znajdowały się do 1925 roku.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Samolot Hansa Brandenburg B.I był dwumiejscowym samolotem szkolnym, dwupłatem o konstrukcji mieszanej, przeważnie drewnianej. Podwozie klasyczne – stałe. Napęd: 1 silnik rzędowy, tłokowy, śmigło dwułopatowe, drewniane. Stosowano różne silniki o mocy 100-120 KM (75-90 kW): Austro-Daimler, Hiero, Mercedes[2].

Przypisy

  1. Peter Gray, Owen Thetford, German aircraft of the First World War, New York, 1970, s.302-302
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Krzysztof Chołoniewski, Wiesław Bączkowski, Samoloty wojskowe obcych konstrukcji 1918-1939 - Tomik 1. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1987. ISBN 83-206-0566-0, s. 7