Haplografia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Haplografia, nazwa pochodzi od gr. ἁπλούς, pojedynczy.

Jeżeli dwie identyczne litery stały obok siebie, zdarzało się, że kopista opuszczał jedną z nich. Popełniony tak błąd, nazywamy błędem haplografii. Błąd ten dotyczy również sylab czy większych stojących obok siebie identycznych jednostek przepisanych tylko raz. Błąd haplografii popełniany jest nieświadomie.

W przypadku rękopisów biblijnych, jako przykład błędu haplografii podawany jest często J 1, 3, który w wielu rękopisach ma lekcję: ὀυδὲ ἔν (ani jeden) i jest to prawdopodobnie oryginalne brzmienie tego tekstu. Niektóre rękopisy zamieniają to na: ὀυδέν (nic).

Przykładem błędu haplografii jest termin idolatria pochodzący od gr. εἰδωλολατρεία (pominięta została sylaba λο), który w takiej właśnie skróconej formie przyjął się w wielu współczesnych językach.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Hadumod Bußmann, Lexikon der Sprachwissenschaft. 4. Auflage, Verlag Kröner, Stuttgart, 2008; ISBN 3-5204-5204-9