Harald Pięknowłosy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Harald I Pięknowłosy
Flateyjarbok Haraldr Halfdan.jpg
Harald Pięknowłosy symbolicznie przejmuje z rąk ojca władzę, miniatura z Flateyjarbók, XVI wiek[1]
król Norwegii
Okres panowania od ok. 872
do ok. 930
Następca Eryk Krwawy Topór
Dane biograficzne
Dynastia Ynglingowie
Urodziny ok. 855
Śmierć ok. 933
Ojciec Halfdan Czarny
Dzieci Eryk Krwawy Topór

Harald I Pięknowłosy (norw. Harald I Hårfagre, 855933) – król Norwegii z dynastii Ynglingów.

Syn Halfdana Czarnego. Jeden z lokalnych władców norweskich, po walkach z przywódcami plemiennymi, po wygraniu decydującej bitwy w Hafrsfjördzie zjednoczył większość kraju (872)[2]. Po kolei zmusił do uległości wszystkich drobnych władców norweskich. Podzielił Norwegię na okręgi i ustanowił w każdym z nich swego namiestnika (jarla).

Aby zabezpieczyć się od wygnańców i emigrantów, którzy urządzali napady na brzegi norweskie, wyruszył za nimi na morze i zajął wyspy Szetlandzkie i Orkady. Wielu wygnańców pociągnęło wtedy dalej, na Wyspy Owcze (Faroer) i do Islandii (874). Miał kilkanaście żon i wiele dzieci, którym nadał obszerne lenna. Złożył władzę w 930 roku, abdykując na rzecz swego syna Eryka.

Pochowano go na sposób pogański w Hauge, gdzie w 1872 roku, w tysięczną rocznicę zjednoczenia Norwegii, wystawiono mu pomnik.

Genealogia[edytuj | edytuj kod]

4. Gudrød Myśliwy      
    2. Halfdan Czarny
5. Åsa Haraldsdotter        
      1. Harald I Pięknowłosy
6. Zygfryd z Ringerike    
    3. Ragnhilda Sigurdsdotter    
7. nn      
 

Przypisy

  1. Praca zbiorowa: Oxford - Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Cesarstwo Niemieckie - Arabowie na półwyspie pirenejskim. T. 17. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 120. ISBN 978-83-7425-697-1.
  2. Praca zbiorowa pod redakcją naukową Macieja Salamona, 2005, Wielka Historia Świata Tom 4 Kształtowanie średniowiecza, Oficyna Wydawnicza FOGRA, ss. 163, ISBN 83-85719-85-7.