Harold Spencer Jones

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Sir Harold Spencer Jones (ur. 29 marca 1890 w Londynie, zm. 3 listopada 1960 tamże) – brytyjski astronom. Dziesiąty Astronom Królewski w Anglii, który przyczynił się do dokładniejszego wyznaczenia średniej odległości pomiędzy Ziemią i Słońcem.

Po studiach w Cambridge University w 1913 roku zatrudnił się jako asystent w Obserwatorium w Greenwich. Pracował też w obserwatorium na Przylądku Dobrej Nadziei. W latach 1933–1955 był jego dyrektorem (piastował tytuł Astronoma Królewskiego), a od 1945 do 1948 roku przewodniczył Międzynarodowej Unii Astronomicznej.

Prowadził badania nad ruchem własnym i paralaksami gwiazd. Koncentrował się przede wszystkim na dokładniejszym określeniu fundamentalnych stałych astronomicznych, w szczególności paralaksy słonecznej – kąta pod jakim promień Ziemi byłby widoczny ze Słońca. Wykazał, że drobne rozbieżności w obserwowanym ruchu planet wywoływane są nieregularnym ruchem Ziemi. W latach 1930-1931 wykonał ponad 1200 zdjęć planetoidy (433) Eros, aby metodą triangulacji wyznaczyć odległość do Słońca. W 1941, na podstawie obserwacji planetoidy Eros podczas jej przejścia w pobliżu Ziemi w 1931, obliczył paralaksę słoneczną,a z niej średnią odległość od Słońca, wynoszącą ok. 149 mln km.[1] Zajmował się też różnymi aspektami pomiaru czasu.

Wyróżnienia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Obiekty nazwane jego imieniem:

Przypisy

  1. Encyklopedia Britannica. Ziemia i Wszechświat. Poznań: Wydawnictwo KURPISZ S.A., 2006, s. 66. ISBN 978-83-60563-25-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]