Harry Daghlian

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Harry K. Daghlian
Wygląd sfery z plutonu osłoniętej odbijającymi neutrony blokami z węglika wolframu; konstrukcja taka wykorzystywana była podczas doświadczenia, po którym zmarł Daghlian.

Harry K. Daghlian (ur. 4 maja 1921, zm. 15 września 1945) – fizyk amerykański pochodzenia ormiańskiego, biorący udział w projekcie Manhattan.

Podczas jednego z doświadczeń prowadzonych w Los Alamos w ramach projektu Manhattan, w których badacze sprawdzali masę krytyczną plutonu Daghlian przypadkowo upuścił jeden z klocków z węglika wolframu na plutonowy rdzeń (nazwany później diabelskim, zwłaszcza po tym jak po podobnym wypadku kilka miesięcy później zmarł inny fizyk – Louis Slotin). Węglik wolframu ma właściwość odbijania neutronów, i jeśli znajdzie się w pobliżu źródła promieniowania neutronowego (w tym przypadku rdzenia z plutonu), to powoduje, że neutrony te częściowo trafiają z powrotem do źródła, co może doprowadzić do znacznego wzrostu promieniowania, a nawet zapoczątkowania reakcji łańcuchowej.

Do takiej sytuacji doszło 21 sierpnia 1945, kiedy doświadczenie wykonywał Harry Daghlian. Wzrost promieniowania spowodował pojawienie się błękitnej poświaty zjonizowanego powietrza. Daghlian wpadł w panikę i usiłował kopniakiem rozrzucić badany zestaw, ale bezskutecznie. Chwilę później uczynił to ręką, ale pochłonął ok. 5,1 Sv promieniowania. Zmarł na chorobę popromienną 25 dni później.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]