Haubica 2A18 (D-30)
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| 122 mm haubica 2A18 (D-30) | |
.jpg) |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  ZSRR |
| Rodzaj | haubica |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Długość lufy | 4875 mm |
| Donośność | 15 200 mm (pocisk zwykły) 21 900 m (RAP) |
| Prędkość pocz. pocisku | 690 m/s (odłamkowo-burzący) 740 m/s (burzący) |
| Długość | 5400 mm (marszowa) |
| Szerokość | 1950 mm (marszowa) |
| Wysokość | 1660 mm (marszowa) |
| Masa | 3210 kg (marszowa) 3150 kg 9bojowa) |
| Kąt ostrzału | -7° do +70° (w pionie) 360° (w poziomie) |
| Szybkostrzelność | 7-8 strz/min |
| Obsługa | 7 osób |
122 mm haubica 2A18 (D-30) (ros. 122-мм гаубица 2А18 (Д-30)) – sowiecka haubica wprowadzona do uzbrojenia w latach 60. jako następczyni 122 mm haubicy M-30. Obecnie nie produkowana, ale nadal znajduje się na uzbrojeniu kilkudziesięciu armii świata.
Haubica D-30 ma łoże trójogonowe dzięki któremu kąt ostrzału w poziomie jest równy 360°. Lufa zakończona hamulcem wylotowym zaopatrzona w półautomatyczny zamek klinowy z pionowym przesuwem klina. Może wystrzeliwać pociski składane ze zmiennym ładunkiem bojowym, pociski odłamkowo-burzące o masie 21,76 kg i stabilizowane brzechwowo pociski kumulacyjne o masie 21,63 kg do prowadzenia ognia bezpośredniego.
Bibliografia [edytuj]
- Andrzej Ciepliński, Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej. Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.
|
||||||||||||||
