105 mm haubica M102

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Haubica M102)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
M102
M102
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Rodzaj haubica
Dane taktyczno-techniczne
Długość lufy 3382 mm[1]
Donośność 15 000 m[1]
Prędkość pocz. pocisku 494 m/s.[1]
Długość 5182 mm[1]
Szerokość 2000 mm
Wysokość 1600 mm
Masa 1496 kg[1]
Kąt ostrzału 360° (w poziomie)
–5° do +75° (w pionie)[1]
Szybkostrzelność 10 strzałów/min[1]
Obsługa 8 osób[1]
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

M102 - amerykańska lekka holowana haubica kalibru 105 mm. Haubica została opracowana w 1964[1]. Wprowadzona do służby w czasie wojny wietnamskiej, użyta była również w operacjach Pustynna Tarcza i Pustynna Burza. Można do niej używać różnych rodzajów konwencjonalnej amunicji, można ją szybko obrócić o 360 stopni. Haubice M102 mogą być zrzucane na spadochronach albo transportowane przez helikoptery, w czasie normalnych przemieszczeń jak i w razie operacji desantowych.

Haubica M102 jest najsilniejszym uzbrojeniem samolotu Lockheed AC-130.

Armia Stanów Zjednoczonych nie używa już tej broni, zastąpiła ją 105 mm haubica M119. Haubic M102 używa wciąż amerykańska Gwardia Narodowa.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Posiada zamek klinowy, hydropneumatyczny oporopowrotnik, lufę z hamulcem wylotowym[1].

Haubicę do strzelania osadza się na płycie oporowej, która jest mocowana pod osią kół podczas położenia marszowego. Dolne łoże posiada jednoogonową, dwuramienną konstrukcję. Urządzeniem rolkowym[2] zastąpiono tradycyjny lemiesz[1].

Amunicja[edytuj | edytuj kod]

Do strzelania miała zastosowanie amunicja dzielona[1]:

  • odłamkowo–burzącą,
  • odłamkowo–rażąca (małe pociski wewnątrz korpusu),
  • kumulacyjna,
  • dymna,
  • z dodatkowym napędem rakietowym.

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 Ciepliński, Woźniak 1994 ↓, s. 124.
  2. Umożliwia obrót haubicy względem płyty oporowej

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa 1994: Wydawnictwo „WIS”, s. 124. ISBN 83-86028-01-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]