155 mm haubica M198

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Haubica M198)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
M198
M198
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Rodzaj haubica
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 155 mm
Długość lufy 6096 m[1]
Donośność 22 000 m (pocisk zwykły)
30 000 m (z dodatkowym napędem rakietowym)[1]
Długość 12,34 m (marszowa)
11,0 m (bojowa)[1]
Szerokość 2,794 m (marszowa)
8,534 m (bojowa)[1]
Wysokość 2,9 m (marszowa)[1]
Masa 7 163 kg[1]
Kąt ostrzału 45° (płaszczyzna pozioma)
od - 5° do + 72° (płaszczyzna pionowa)[1]
Szybkostrzelność 4 strz/min (maksymalna)
2 strz/min (ciągła)
Obsługa 11 osób[1]
Szybkość marszowa 72 km/h[1]
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

M198amerykańska haubica holowana. Jest przystosowana do desantu spadochronowego, może być również transportowana z pomocą śmigłowca CH-47 Chinook[1]. W 1979 wykonano prototyp haubicy[1]. Haubice M198 są zgrupowane w odrębnych armijnych i korpusowych jednostkach artyleryjskich, a także w batalionach artylerii dywizji lekkich i powietrznodesantowych. Używa ich także Korpus Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych oraz armia australijska.

W US Army i USMC haubica M198 będzie zastąpiona przez ultralekką haubicę M777[2].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Posiada wzmocnioną lufę, która jest zakończona dwukomorowym hamulcem wylotowym. Ma wbudowany czujnik temperatury z trójkolorowym wskaźnikiem (określa stan termiczny lufy podczas strzelania), zamek śrubowy z uszczelnieniem i hydropneumatyczny oporopowrotnik[1].

Lufa podczas transportu jest obracana o 180° i przytwierdzona do ogonów. Do jej obracania posiada hydrauliczne urządzenie, które jest napędzane ręczną pompą. Koła haubicy na stanowisku ogniowym są wyłączane. W konstrukcji wykorzystano stopy lekkie[1].

Amunicja[edytuj | edytuj kod]

Haubica M198 w akcji bojowej w Iraku w 2004 roku
  • M107 Normal Cavity - amunicja odłamkowo-burząca, razi nieprzyjaciela wybuchem jak i odłamkami o wielkiej prędkości (5000-6000 m/s). W promieniu 50 metrów od miejsca wybuchu rozciąga się strefa rażenia śmiertelnego, w promieniu 100 metrów pocisk powoduje rany.
  • Dymna – używana do ukrycia ruchów własnych sił.
  • Z białym fosforem - używana jako amunicja zapalająca i do wytwarzania dymu.
  • Oświetlająca - pociski wybuchają na wysokości 600 metrów nad ziemią, wyrzucając flarę oświetlającą obszar w przybliżeniu 1000 m. Pociski oświetlające często używane są w połączeniu z odłamkowo-burzącymi. Mogą być również używane w ciągu dnia w celu wskazywania celów dla lotnictwa.
  • DPICM – kasetowa, każdy pocisk zawiera 88 podpocisków. Po wystrzeleniu podpociski uwalniają się nad celem, każdy z nich może przebić 2 cale stali. Ten typ amunicji wprowadzono jako odpowiedź na zagrożenie ze strony radzieckich czołgów w czasie zimnej wojny.
  • M712 Copperhead – kierowane pociski artyleryjskie, używane do strzelania precyzyjnego, cel musi być oświetlony laserem naprowadzającym.
  • SADAR – amunicja eksperymentalna, wystrzeliwana w kierunku wrogich pojazdów. Po wystrzeleniu pocisk się aktywuje, opadając na spadochronie kieruje się w stronę najbliższego pojazdu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 Ciepliński, Woźniak 1994 ↓, s. 126.
  2. 500 haubic M777 (pol.). www.altair.com.pl, 2009-04-17. [dostęp 2013-03-30].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa 1994: Wydawnictwo „WIS”, s. 126. ISBN 83-86028-01-7.