Hazard

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy gier pieniężnych. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Patologiczny hazard
ICD-10 F63.0
DSM-IV 312.31
W kości gra się już prawie 4 tysiące lat. Wymyślone w Azji powędrowały do Grecji. Sześcienne kości do gry
Automaty do gry
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o hazardzie
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło hazard w Wikisłowniku

Hazard – wszystkie gry pieniężne, w których o wygranej w mniejszym lub większym stopniu decyduje przypadek. Słowo "hazard" pochodzi z języka arabskiego: "az-zahr" znaczy "kostka", "gra w kości". W języku angielskim dosłownie przetłumaczone oznacza "niebezpieczeństwo", "ryzyko".

Do najsłynniejszych gier hazardowych należą m.in. ruletka i poker. O ile w ruletce czynnik losowy jest decydujący, to w przypadku pokera toczy się spór, na ile w tej grze o wygranej decydują umiejętności, na ile czynnik losowy.

Miastem określanym jako "Miasto hazardu" jest Las Vegas, w którym dziennie na rozrywkę ludzie wydają miliony dolarów. Historyczną "stolicą hazardu" jest Monte Carlo w Monako.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Hazard był obecny we wszystkich starożytnych cywilizacjach. O wartościowe rzeczy i niewolników grano w Chinach już około 2300 lat p.n.e., w Tebach około 1500 lat p.n.e. Dowody na gry hazardowe są w inskrypcjach na piramidzie Cheopsa i w Biblii (rzymscy żołnierze grali o szaty konającego na krzyżu Chrystusa).

Znane do dziś oczko i poker zostały wymyślone w Chinach. W karty przekształciły się tam pieniądze, którymi pierwotnie odbywała się rozgrywka. Karty z wzorami dywanów dotarły w XIII wieku do Włoch i Hiszpanii. Tam pojawiły się figury: król, dama, walet. Francuzi twierdzą, że to oni wynaleźli tak oznaczone karty, podają nawet konkretną datę: 1387. Pierwsza drukowana talia kart z nowym wzorem (wcześniej rysowano i zdobiono ręcznie) miała opuścić w 1440 roku warsztat Gutenberga[potrzebne źródło].

Dochody[edytuj | edytuj kod]

Nowy wynalazek szybko znalazł się w Ameryce, gdzie hazard rozkręcił się na dobre. W Ameryce też najwcześniej wykorzystywano oficjalne dochody z kasyn i loterii do finansowania inwestycji publicznych. Na początku XX wieku, po krótkim okresie delegalizacji, kolejne stany znosiły zakazy prowadzenia loterii. W 1931 roku zalegalizowano wreszcie kasyna w Nevadzie.

We wszystkich krajach, gdzie hazard nie jest zabroniony, zasila budżet państwa przez podatki. Z punktu wiedzenia skarbu państwa zatem: im większy więc obrót kasyn, tym lepiej. Gigantem są USA: w 2004 roku obrót kasyn wyniósł 47,3 mld dolarów. Według analiz PricewaterhouseCoopers (firmy doradztwa finansowego), w 2009 roku wzrośnie do 64,1 miliarda.

Europa jest druga na hazardowej liście. Najwięcej na grę wydają (dane z 2004 r.) Francuzi – 2,5 miliarda euro oraz Niemcy i Brytyjczycy – po około 1 miliardzie euro.

W krajach islamskich hazard jest zabroniony, choć np. Indonezja dopuszcza go na wyspie Batam. W Japonii funkcjonuje 200 tys. nielegalnych kasyno-barów, zwanych "shantis". Szacuje się, że co rok przepływa przez nie około 10 miliardów dolarów. Władze, chcąc pozyskać część dochodów, liberalizują prawo. Oficjalnie w całej Azji obrót "przemysłu hazardowego" to 8,8 miliarda dolarów, z czego połowę przynosi Makau. Już w II połowie XIX wieku Makau żyło z podatków płaconych przez 2 tys. kasyn.

Hazard to biznes niskiego ryzyka, który ciągle się rozwija. Według prognoz PWC – w 2009 roku łączny obrót wszystkich kasyn na świecie ma przekroczyć 100 miliardów dolarów.

Hazard w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Urządzanie i prowadzenie działalności hazardowej Polsce reguluje ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych[1]. Określa ona katalog gier hazardowych jakie są w Polsce dozwolone oraz miejsce i warunki ich urządzania. Do ustawowego katalogu gier należą:

  • gry liczbowe
  • loterie pieniężne
  • gra telebingo
  • loterie fantowe[2][3]
  • gry cylindryczne (np. ruletka)
  • gry w karty: blackjack, poker, baccarat
  • gry w kości
  • gra bingo pieniężne
  • gra bingo fantowe
  • loterie promocyjne
  • loterie audiotekstowe
  • zakłady wzajemne polegające na odgadywaniu wyników sportowego współzawodnictwa ludzi lub zwierząt (totalizator)
  • zakłady wzajemne polegające na odgadywaniu zaistnienia różnych zdarzeń (bukmacherstwo)
  • gry na automatach

W 2005 roku w Polsce kasyna gry prowadziło 5 firm, salony gier na automatach – 13 a zakłady wzajemne 8 firm.

Ogółem wydano w Polsce na hazard w 2005 kwotę blisko 6,5 mld zł w tym na gry liczbowe 2,34 mld; na grę na automatach o niskich wygranych 1,34 mld; w salonach gier na automatach 1,04 mld; w kasynach gry 0,96 mld; na zakłady wzajemne 0,66 mld; loterie pieniężne 70 mln zł; w salonach bingo 8 mln zł[4].

Do budżetu państwa z tytułu opodatkowania hazardu w 2005 wpłynęło ponad 805 mln zł.[5].

Hazard w Internecie określany jest terminem "e-hazard" (albo "hazard online"). Po aferze hazardowej w przyspieszonym tempie wprowadzono nowe regulacje, których przedmiotem są również gry losowe w Internecie zaś ich organizacja bez licencji Ministerstwa Finansów jest zabroniona[1]. W rezultacie większość serwisów organizujących tego typu gry przeniosła się poza granice Polski i kontynuuje świadczenie usług przez Internet[6].

Hazard może być formą uzależnienia, według ICD-10F63.0 hazard to zaburzenie nawyków i kontroli impulsów.

Hazard w kulturze religijnej[edytuj | edytuj kod]

Kalwinizm uznaje granie w gry hazardowe za grzech, a Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich i Świadkowie Jehowy surowo zakazują uprawiania hazardu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Scale of justice gold.png Artykuł uwzględnia ograniczony pod względem terytorialnym stan prawny na 14 lipca 2011. Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.