Hełmogłowik biały

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hełmogłowik biały
Antilophia bokermanni[1]
Coelho & Silva, 1998
Samica wysiadująca jaja
Samica wysiadująca jaja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd pierwowróblowce
Rodzina gorzyki
Rodzaj Antilophia
Gatunek hełmogłowik biały
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 CR pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Hełmogłowik biały, skoczek królewski (Antilophia bokermanni) – gatunek ptaka z rodziny gorzyków (Pipridae). Występuje endemicznie w Brazylii. Dotychczas spotkano go jedynie na wyżynie Chapada do Araripe w stanie Ceará, w północno-wschodniej Brazylii. Gatunek ten jest krytycznie zagrożony wskutek utraty siedliska.

Gatunek został odkryty w 1996 r., a naukowo opisany w 1998 r. Jak większość gorzyków, cechuje go silny dymorfizm płciowy w barwie upierzenia. Podobnie jak hełmogłowik czarny, jest stosunkowo duży. Ma długi ogon, o długości do ok. 14,5 cm. U efektownie ozdobionego samca dominuje kolor biały. Z wyjątkiem schowanych białych części skrzydeł, są one czarne, podobnie jak ogon. Od czuba do środkowej części grzbietu biegną karminowoczerwone czerwone łaty. Tęczówka jest czerwona. samice są oliwkowozielone z bladozielonym spodem ciała. Mają skrócony oliwkowozielony czub z przodu głowy.

Naukowa nazwa gatunkowa - Antilophia bokermanni - upamiętnia brazylijskiego zoologa i twórcę filmów o dzikiej przyrodzie - Wernera Bokermanna, który zmarł w 1995 r. Ponieważ czub ptaka przypomina hełm otrzymał portugalską nazwę soldadinho-do-araripe (mały żołnierz wśród gorzyków). Ta nazwa nawiązuje również do spokrewnionego z nim, lecz bardziej rozpowszechnionego skoczka hełmiastego, który z wyglądu jest do niego podobny.

W 2000 r. populacja tego gatunku liczyła co najmniej 50 osobników i został on oceniony jako jeden z najrzadszych ptaków Brazylii oraz świata. Tylko trzy samce i jedna samica zostały zanotowane od 2000 r. W 2003 r. liczba osobników była bardziej optymistyczna i BirdLife International oszacował populację na 49 - 250 osobników. W 2004 r. na podstawie 43 odkrytych samców przyjęto, że jest 250 osobników w ogóle. W 2000 r. wybudowano park rozrywki z basenami i asfaltowe drogi, wskutek czego duża część naturalnego siedliska tego ptaka została zniszczona. Wycięte drzewa zastąpiono plantacjami bananów.

Przypisy

  1. Antilophia bokermanni w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Antilophia bokermanni. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Antilophia bokermanni. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 13 kwietnia 2009]
  2. (ang.) BirdLife International (2007) Species factsheet: Antilophia bokermanni [Pobrano z http://www.birdlife.org 13/4/2008].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]