Hebrydy

Hebrydy
Kamienne kręgi Callanish na wyspie Lewis
Kontynent	Europa
Państwo	Wielka Brytania
Wyspy	Hirta, Soay, Boreray, Dùn, Stac an Armin, Stac Lee, Stac Levenish, Stac Biorach
Liczba wysp	około 500
Akwen	Ocean Atlantycki
Populacja (2001)  • liczba ludności	43,4 tys
Mapa archipelagu
Multimedia w Wikimedia Commons

Hebrydy (ang. Hebrides, wym. [ˈhɛbrɨdiːz], lub Western Isles; gael. Innse Gall) - archipelag ok. 500 wysp na Oceanie Atlantyckim, wzdłuż północno-zachodnich wybrzeży Szkocji. Hebrydy należą do Wielkiej Brytanii. Główna miejscowość wysp to Stornoway. Wyspy zajmują powierzchnię 7 555 km², a zamieszkuje je 43,4 tys. ludzi (2001).

Geografia

Hebrydy dzielą się na:

• Hebrydy Zewnętrzne (m. in. wyspy Lewis i Harris, North Uist, South Uist i St Kilda)
• Hebrydy Wewnętrzne (m. in. wyspy Skye, Mull, Iona, Islay, Jura).
  

Te grupy wysp rozdzielone są Morzem Hebrydzkim i kanałem The Minch. Hebrydy stanowią teren górzysty do niemal 1000 m n.p.m. (Sgurr Alasdair 993 m), znajdują się na nich liczne bagna i jeziora.

Na Hebrydach rozwinęło się rybołówstwo, hodowla owiec i bydła, a także drobny przemysł tkacki (tweed).

Historia

kamienny krąg z Callanish

Pierwsze ślady ludzkiej bytności na Hebrydach pochodzą z okresu 8500 - 8250 p.n.e. czyli z ery mezolitu. Wyspy w I tysiącleciu zasiedlone przez Celtów. Na wyspie Iona od 563 r. klasztor, założony przez świętego Kolumbę, stał się ważnym ośrodkiem monastycyzmu celtyckiego, skąd prowadzono chrystianizację Piktów i Nortumbrii. W VIII w. rozpoczęły się najazdy norweskich wikingów. Od IX w. wyspy znalazły się pod panowaniem Normanów. W 1266 r. zostały włączone do Szkocji. W czasach nowożytnych Hebrydy, położone poza obszarem niszczonym przez wojny oraz dzięki pomyślnie rozwijającej się tu uprawie ziemniaków, stanowiły region stabilizacji gospodarczej i społecznej. W XIX i XX w. dość znaczna emigracja gospodarcza do Australii i Kanady.

Ciekawostki

Od nazwy wysp wzięła swój tytuł uwertura koncertowa Feliksa Mendelssohna Hebrydy.

Zobacz też

• Nowe Hebrydy