Heinkel He 177

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Heinkel He 177 Greif
Heinkel He 177
Heinkel He 177
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Ersnt Heinkel Flugzeugwerke A.G.
Typ ciężki samolot bombowy
Konstrukcja czterosilnikowy, dwuśmigłowy średniopłat o konstrukcji metalowej, kabina zakryta, podwozie chowane w locie
Załoga 6 - 7
Historia
Data oblotu 19 listopada 1939
Lata produkcji 1942-1944
Egzemplarze 900
Dane techniczne
Napęd 24-cylindrowy Dailmer-Benz DB 610A-1/B-1 (A-1 lewoburtowy, B-1 prawoburtowy),chłodzone cieczą (He 177A-5/R2)
Moc 2169 kW (He 177A-5/R2)
Wymiary
Rozpiętość 31,44 m (He 177A-5/R2)
Długość 19,40 m (He 177A-5/R2)
Wysokość 6,40 m (He 177A-5/R2)
Powierzchnia nośna 102 m² (He 177A-5/R2)
Masa
Własna 16900 kg (He 177A-5/R2)
Startowa 31000 kg (He 177A-5/R2)
Osiągi
Prędkość maks. 488 km/h (He 177A-5/R2)
Prędkość ekonomiczna 340 km/h (He 177A-5/R2)
Pułap praktyczny 8000 m (He 177A-5/R2)
Zasięg 5500 km (z dwoma pociskami Hs 293) (He 177A-5/R2)
Dane operacyjne
Uzbrojenie
ruchomy karabin maszynowy MG 81J kalibru 7,92 mm, 2 x działko MG 151 kalibru 20 mm, podwójny karabin maszynowy MG 81Z kalibru 7,92 mm, 2 x karabin maszynowy MG 131 kalibru 13 mm, bomby o masie do 2800 kg, opcjonalnie: miny morskie LMA III, torpedy lotnicze LT 50, bomby Henschel Hs 293 lub FX 1400 Fritz X (He 177A-5/R2)
Użytkownicy
Niemcy, po wojnie Wielka Brytania[potrzebne źródło]
Rzuty
Rzuty samolotu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Heinkel He 177 Greif (z niem.Gryf ”) – niemiecki ciężki samolot bombowy dalekiego zasięgu z okresu II wojny światowej, produkowany przez wytwórnię Heinkel. Początkowo miał to być następca bombowca He 111. Oblot samolotu miał miejsce w 1939 roku. Zgodnie z doktryną Luftwaffe, początkowo planowano, że He 177 będzie zdolny do bombardowania z lotu nurkowego, co było rozwiązaniem nietypowym jak na samolot tej wielkości. Jeden z egzemplarzy samolotu w wersji He 177V38 został przystosowany do wzięcia na pokład planowanej niemieckiej bomby atomowej[1], jednak z racji jej nieukończenia nie miał okazji do wykonania swojego zadania.

Samolot posiadał dwa śmigła, z których każde napędzane było przez dwa silniki, znajdujące się w jednej gondoli. Powodem takiego rozwiązania był brak jednostki napędowej wystarczająco mocnej, by samodzielnie napędzać jedno śmigło.

Historia powstania[edytuj | edytuj kod]

Początkowo siły powietrzne III Rzeszy nie posiadały żadnego bombowca strategicznego, w związku z czym podjęto decyzję o konstrukcji takiego samolotu. Zbudowano cztery prototypy czterosilnikowych bombowców, jednak dowództwo wszystkie odrzuciło i nigdy nie weszły one do produkcji seryjnej. Warunki stawiane przez Luftwaffe zostały spełnione dopiero przez samolot He 177 Greif. Po wejściu samolotu do służby w jego konstrukcji wykryto wiele wad m.in. częste pożary podczas lotu, kłopoty z aerodynamiką. Nie zdecydowano się jednak na naprawę usterek[2]. Po wejściu do służby było już za późno, aby je zniwelować. Wszelkie zalety samolotu przekreślał fakt, że przemysł lotniczy nie był w stanie udoskonalić konstrukcji samolotu[2].

Przypisy

  1. II wojna światowa encyklopedia uzbrojenia. Warszawa: Muza S.A., 2000, s. 303. ISBN 83-7200-646-6.
  2. 2,0 2,1 He 177 Greif. Warszawa: Wydawnictwo Militaria. ISBN 83-86209-83-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Heinkel He 177 w locie w styczniu 1944 r.
Heinkel He 177 startuje z lotniska, 1944 r.
Zdobyty przez Brytyjczyków Heinkel He 177 w barwach RAF-u
He 177 na lotnisku w styczniu 1944 r.