Heinkel He 219

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Heinkel He 219 Uhu
Zdobyczny Heinkel He 219A-7 w barwach RAF
Zdobyczny Heinkel He 219A-7 w barwach RAF
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Ernst Heinkel Flugzeugwerke A.G.
Typ dwumiejscowy nocny myśliwiec
Konstrukcja dwusilnikowy średniopłat o konstrukcji metalowej, zakrytej ciśnieniowej kabinie, chowanym podwoziu z kółkiem przednim
Załoga 2 (pilot, operator radaru)
Historia
Data oblotu 15 listopada 1942
Lata produkcji 1942-1944
Egzemplarze 1 w NASM (Silver-HIll, USA)
Dane techniczne
Napęd 12-cylindrowy Daimler-Benz DB 603E (He 219A-7/R2)
Moc 1324 kW (He 219A-7/R2)
Wymiary
Rozpiętość 18,50 m (He 219A-7/R2)
Długość 16,34 m (He 219A-7/R2)
Wysokość 4,10 m (He 219A-7/R2)
Powierzchnia nośna 44,50 m² (He 219A-7/R2)
Masa
Własna 8345 kg (He 219A-7/R2)
Startowa 15100 kg (He 219A-7/R2)
Osiągi
Prędkość maks. 585 km/h (He 219A-7/R2)
Prędkość wznoszenia 600 m/min (He 219A-7/R2)
Pułap 9800 m (He 219A-7/R2)
Zasięg 1850 km (He 219A-7/R2)
Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 x działka MG 151 kalibru 20 mm (2 w skrzydłach i 2 gondoli pod kadłubem), 2 x działka MK 108 kalibru 30 mm tzw. Schräge Musik (umieszczone w kadłubie i zaklinowane pod kątem 65 stopni do przodu w górę) (dla wersji He 219A-7/R2)
Wyposażenie dodatkowe
radary: FuG 220 Lichtenstein SN-2 i FuG 218 Neptun, odbiorniki radiowe: FuG 10P i FuG 16ZY, urządzenie identyfikujące swój-obcy FuG 25a, radiowysokościomierz FuG 101a, odbiornik sygnałów radionawigacyjnych pomagających podczas lądowania bez widoczności z ziemi FuB1 2F (dla wersji He 219A-7/R2)
Użytkownicy
Niemcy, po wojnie Wielka Brytania, USA i Czechosłowacja
Rzuty
Rzuty samolotu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Heinkel He 219 Uhu (niem. puchacz) – nocny samolot myśliwski, konstrukcji niemieckiej z okresu II wojny światowej.

Konstruktorzy z zakładów Heinkla przystąpili w 1940 r. do pracy nad samolotem rozpoznawczym dalekiego zasięgu z kabiną ciśnieniową i trójkołowym podwoziem z kołem przednim; opracowali również wersję jako myśliwca bombardującego oraz przeznaczonego do działań na dużej wysokości[1]. Alianci nasilali ataki powietrzne na Niemcy, wobec tego gen. Josef Kammhuber zdecydował o przekształceniu He 219 w myśliwiec nocny. Pierwszy lot odbył się 15 listopada 1942 roku, a chrzest bojowy przeszedł w nocy z 11 na 12 czerwca 1943 roku. Wyposażony był w radar krótkiego zasięgu – FuG 212 Liechtenstein C- 1, a następnie Liechtenstein C-1, SN-2. Samoloty były produkowane w Schwecht, planowano również produkcję w Mielcu, ale okazało się to niemożliwe z powodu braku wykwalifikowanego personelu. Pomimo znacznej skuteczności w zwalczaniu alianckich bombowców, produkcję tego myśliwca wstrzymano w maju 1944 roku na korzyść Ju 88 G i Do 335. Były przewidywane wersje rozwojowe tego samolotu: He 219C oraz He 319 i 419, ogółem wyprodukowano 268 samolotów (oraz 20 prototypów)[1].

Najważniejsze wersje:

  • He 219A-5/R1 uzbrojona w dwa działka MG 151 20mm, dwa działka MK108 30mm oraz dwa działka MK 108 "Schräge Musik"
  • He 219A-5/R3 uzbrojona w dwa działka MG 151 20mm, dwa działka MK108 30mm oraz dwa działka MK 108 "Schräge Musik"
  • He 219A-6 przeznaczony do zwalczania brytyjskich samolotów De Havilland Mosquito, pozbawiony opancerzenia i z uzbrojeniem zredukowanym do czterech działek MG 151 20 mm. Napęd stanowiły silniki DB 603 L wyposażone w dwustopniową turbosprężarkę o mocy startowej 1544 KW (1750KM). Samolot osiągał 650 km/h.
  • He 219 A-7 wersja o zwiększonym opancerzeniu, kabiną ciśnieniową, obaj członkowie załogi zajmowali fotele wyrzucane. Wyposażenie radiowe było bardzo bogate: radar FuG 220 Lichtenstein SN-2 oraz FuG 218 Neptun, odbiornik radiowy FuG 10P, urządzenie identyfikacyjne "swój – obcy" FuG 25 a. Na uzbrojenie składały się cztery działka MG 108 i MK 103 30mm oraz dwa działka MG 151 kalibru 20 mm (He 219 A-7/R-1).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Bogusław Wołoszański: Encyklopedia II wojny światowej front. Warszawa: Wydawnictwo "Amber", 1997. ISBN 8371693095.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Marek J. Murawski: Samoloty Luftwaffe 1933-1945: Tom II. Warszawa: Wydawnictwo "Lampart", 1997. ISBN 83-86776-03-X.
  2. Bogusław Wołoszański: Encyklopedia II wojny światowej front. Warszawa: Wydawnictwo "Amber", 1997. ISBN 8371693095.