Heinkel He 51

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Heinkel He 51
He 51W
He 51W
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Heinkel
Typ dwupłatowy myśliwiec
Konstrukcja konstrukcja metalowa utworzona z kratownicy ze spawanych rur stalowych, pokryta w przedniej części blachą, a w pozostałej płótnem
Załoga 1 osoba
Historia
Data oblotu maj 1933
Dane techniczne
Napęd 12-cylindrowy rzędowy silnik BMW VI 7,3 Z chłodzony cieczą, napędzający dwułopatowe drewniane śmigło o stałym skoku i średnicy 3,1 m.
Moc 559 kW
Wymiary
Rozpiętość 11 m
Długość 8,4 m
Wysokość 3,2 m
Powierzchnia nośna 27,2 m²
Masa
Własna 1470 kg
Startowa 1895 kg
Osiągi
Prędkość maks. 330 km/h
Prędkość przelotowa 280 km/h
Prędkość wznoszenia 1000 m w 1,4 min
Pułap 7,700 m
Zasięg 740 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 km MG 17 kal. 7.92mm
Użytkownicy
Niemcy, Hiszpania, Bułgaria

Heinkel He 51 − jednoosobowy dwupłat skonstruowany przez wytwórnię lotniczą Heinkel, używany przez Luftwaffe, początkowo jako myśliwiec oraz jako wodnosamolot, później jako samolot szturmowy i treningowy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Heinkel He 51 powstał jako rozwinięcie konstrukcji He 49, której pierwszy prototyp został oblatany w listopadzie 1932 roku. Ponieważ samolot ten wykazywał pewne braki konstrukcyjne, zespół projektantów wytwórni Heinkel postanowił zmienić konfigurację płatowca, poprawiając jego aerodynamikę i jednocześnie zmniejszając masę. Poprawki doprowadziły do powstania nowego typu samolotu, którego pierwszy egzemplarz został oblatany w maju 1933. W związku z zainteresowaniem Ministerstwa Obrony Rzeszy nowym typem myśliwca, zakłady Heinkel otrzymały zamówienie na wyprodukowanie dziewięciu przedseryjnych egzemplarzy Heinkla He 51A. Pomimo krytycznych uwag pilotów, przyzwyczajonych do latania na wolniejszych Arado Ar 65, stanowiących dotychczasowe wyposażenie eskadr myśliwskich, ministerstwo zdecydowało o jak najszybszym rozpoczęciu produkcji seryjnej.

Pierwsze seryjne egzemplarze opuściły zakłady Heinkla w kwietniu 1935 roku. Ponieważ możliwości produkcyjne tej wytwórni okazały się być zbyt małe, produkcja miała być rozpoczęta także w zakładach Arado, Fieseler i kilku mniejszych.

Kolejne wersje produkcyjne różniły się od prototypu jedynie szczegółami konstrukcji i wyposażenia. Skonstruowano także i wyprodukowano w 38 egzemplarzach wersję pływakową He 51W, dostarczoną do dwóch eskadr lotnictwa morskiego.

Użycie w lotnictwie[edytuj | edytuj kod]

W 1936 roku zdecydowano o wysłaniu do Hiszpanii sześciu samolotów He 51, by walczyły w hiszpańskiej wojnie domowej. Początkowo używane były tam do zadań myśliwskich, później, po dostarczeniu do Legionu Condor nowoczesnych myśliwców Bf 109, do wsparcia oddziałów lądowych. He 51 były także wykorzystywane przez lotnictwo gen. Franco, głównie w wersji wsparcia wojsk lądowych.

w 1937 roku Bułgaria zakupiła 20 maszyn w wersji He 51B. Służyły one początkowo w jednostkach współpracy z armią lądową, potem zaś w szkołach lotniczych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Marek J. Murawski Samoloty luftwaffe 1933 - 1945. Tom II, Warszawa 1999, ISBN 83-86776-47-1