Heinrich Müller

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy zbrodniarza hitlerowskiego. Zobacz też: Heinrich Müller - piłkarz i Heinrich Müller - anatom.
Heinrich Müller
Müller (pierwszy z prawej) podczas narady kierownictwa niemieckiej policji; siedzą od lewej: oficer SS Franz Josef Huber, szef Kripo Arthur Nebe, szef SS i policji Heinrich Himmler i szef RSHA Reinhard Heydrich; listopad 1939
Müller (pierwszy z prawej) podczas narady kierownictwa niemieckiej policji; siedzą od lewej: oficer SS Franz Josef Huber, szef Kripo Arthur Nebe, szef SS i policji Heinrich Himmler i szef RSHA Reinhard Heydrich; listopad 1939
Data i miejsce urodzenia 28 kwietnia 1900
Monachium
Data śmierci maj 1945 ?
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Heinrich Müller (ur. 28 kwietnia 1900 w Monachium, prawdopodobnie zm. maj 1945)[1] – zbrodniarz hitlerowski, SS-Gruppenführer i generał-porucznik policji, radca i dyrektor kryminalny Rzeszy (Reichskriminaldirektor), od 27 września 1939 do końca II wojny światowej szef Gestapo - Urzędu IV w Głównym Urzędzie Bezpieczeństwa Rzeszy (RSHA).

Kariera w SS[edytuj | edytuj kod]

Członek SS (nr 107043) od 1934, członek NSDAP od 1938. Jeden z ludzi Reinharda Heydricha, cieszący się też szczególnym zaufaniem Heinricha Himmlera. Jego kariera w SS rozwinęła się po tzw. nocy długich noży 30 czerwca 1934. Jako przywódca Gestapo Müller był odpowiedzialny tylko przed Heydrichem, a po jego śmierci przed Ernstem Kaltenbrunnerem.

Heinrich Müller był bezpośrednio odpowiedzialny za zbrodnie popełnione przez Gestapo podczas wojny. Z polecenia Himmlera zaplanował i kierował prowokacją w Gliwicach 31 sierpnia 1939. Uczestniczył w konferencji w Wannsee. Osobiście przesłuchiwał też co ważniejszych więźniów Gestapo, m.in. w 1943 generała "Grota" Roweckiego. 4 marca 1944 wydał rozporządzenie znane pod nazwą Kugelerlass (pol. "dekret o kulkach"), nakazujący zabijanie polskich i radzieckich jeńców wojennych, złapanych po nieudanej ucieczce. Kierował też specjalną komisją śledczą w RSHA, badającą sprawę za zamachu na Hitlera z 20 lipca 1944. Jego podwładnym był Adolf Eichmann, który należał do głównych "architektów" planów Holocaustu.

W opisach mu współczesnych[edytuj | edytuj kod]

Był szczupłym, niewielkiego wzrostu mężczyzną o szaroniebieskich oczach i „ujmującej powierzchowności” (według relacji oficera brytyjskiego wywiadu Payne'a Besta). W rozmówcę wpatrywał się badawczo, cechowała go skupiona uwaga i niezwykłe opanowanie. Unikał rozgłosu, rzadko pojawiając się publicznie, mało udzielał się w życiu towarzyskim elity III Rzeszy.

Spekulacje wokół zaginięcia i śmierci[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu wojny Müller zniknął i został uznany za zmarłego w 1945. Istnieją jednak różne hipotezy jego zaginięcia i śmierci:

  • został przejęty przez Amerykanów i służył CIA jako cenne źródło informacji wywiadowczej,
  • działał w tzw. Organizacji Gehlena, służby wywiadowczej poprzedzającej Federalną Służbę Wywiadowczą (Informacyjną),
  • przeszedł na stronę Rosjan i uciekł do nich pod koniec kwietnia 1945 (podobno widziano go nawet w połowie lat pięćdziesiątych na honorowej trybunie w Moskwie podczas którejś z uroczystych parad pierwszomajowych),
  • ukrywał się w Ameryce Południowej (podobno jeszcze w 1972 mieszkał w Peru),
  • popełnił samobójstwo w ostatniej kwaterze Gestapo w podziemiach kościoła św. Trójcy w Berlinie (relacja Hansa Baura, osobistego pilota Hitlera).

W 1963, po rozkopaniu grobu, w którym był rzekomo pochowany, okazało się, że znajdują się w nim szczątki trzech mężczyzn, z których, jak wykazały badania, żadne nie należały do dawnego szefa Gestapo.

Peter Malkin doświadczony agent Mossadu, który brał udział w akcji schwytania Adolfa Eichmanna w swojej książce "Schwytałem Eichamanna" utrzymuje, że rozpoznał Müllera w Brazylii w latach 50 podczas obserwacji jego syna przebywającego tam na urlopie[2].

Quote-alpha.png
Wraz z łączniczką, udając zakochaną parę, obserwowaliśmy kamienicę w której mieszkał i zauważyliśmy wychodzącego na ulicę pana w średnim wieku. Nie było go na liście. Mieliśmy tylko zdjęcie syna, rodziny i matki. Po jego specyficznym kroku poznałem, że to był essesman![...] Wieczorem przysłano nam zdjęcie Müllera. Pozostali byli dość sceptyczni, ale my dwoje mieliśmy absolutną pewność, że to był on. Nigdy więcej jednak nie pojawił się w tej kamienicy.

Przebieg służby[edytuj | edytuj kod]

  • lipiec 1918 - funkcjonariusz Wydziału VI (ds. ścigania przestępstw politycznych) monachijskiej Dyrekcji Policji w Bawarii,
  • marzec 1933 - pracownik monachijskiej centrali Bawarskiej Policji Politycznej,
  • początek 1934 - pracownik Centralnego Urzędu Policji krajowej,
  • koniec kwietnia 1934 - funkcjonariusz Centralnego Urzędu Policji krajowej i jednocześnie kierownik podwydziału II 1A (ds. zwalczania lewicowego radykalizmu) w Pruskim Tajnym Urzędzie Policji Państwowej,
  • lipiec 1934 - kierownik Wydziału II (ds. Krajowej Policji Politycznej) w Pruskim (od października 1936 w Niemieckim) Tajnym Urzędzie Policji Państwowej,
  • 1938-1939 – inspektor Policji Bezpieczeństwa w Wiedniu i Pradze,
  • 27 września 1939 - szef Urzędu IV (Gestapo) w Głównym Urzędzie Bezpieczeństwa Rzeszy – RSHA,
  • od 1 maja 1945 - miejsce pobytu nieznane.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Henrik Eberle Mathias Uhl: Teczka Hitlera materiały ujawnione przez Stalina. Świat Książki, s. 408. ISBN 978-83-247-1636-4.
  2. Uwe Bahnsen, James O`Donnel: Katakumba, Ostatnie dni w bunkrze Hitlera. De facto 2005. ISBN 83-89667-29-0.
  3. Karol Grünberg: SS-czarna gwardia Hitlera. ISBN 83-05-11298-5.
  4. Leszek Pawlikowicz: Tajny front zimnej wojny. Uciekinierzy z polskich służb specjalnych 1956-1964. Oficyna Wydawnicza Rytm. ISBN 83-7399-074-7.
  5. Alwin Ramme: Służba Bezpieczeństwa SS. Wydawnictwo MON, s. 36, 281, 291. ISBN 83-11-07070-9..

Przypisy

  1. Henrik Eberle Mathias Uhl: Teczka Hitlera materiały ujawnione przez Stalina. Świat Książki, s. 408. ISBN 978-83-247-1636-4.
  2. Peter Z. Malkin, Harry Stein: Schwytałem Eichmanna. Wydawnictwo Studio Emka. ISBN 83-88931-42-3.