Heinrich von Bamberger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Heinrich von Bamberger

Heinrich von Bamberger (ur. 27 grudnia 1822 w Zwonarce pod Pragą, zm. 9 listopada 1888 w Wiedniu) – austriacki lekarz patolog.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W 1847 otrzymał tytuł doktora medycyny na Uniwersytecie w Pradze, od 1851 by 1854 był asystentem w klinice Johanna von Oppolzera w Wiedniu. W 1854 roku został profesorem patologii terapeutycznej na Uniwersytecie w Würzburgu. Od 1872 z powrotem w Wiedniu, gdzie zastąpił Oppolzera na katedrze patologii i terapii. Jego synem był lekarz chorób wewnętrznych Eugen von Bamberger (1858–1921).

Bamberger był specjalistą w dziedzinie patologii układu oddechowego i krążenia, pozostawił prace na temat schorzeń osierdzia, serca i dużych naczyń. Jako jeden z pierwszych opisał krwiopochodną albuminurię, mocznicowe zapalenie osierdzia i uogólnione zapalenie błon surowiczych. Historycznie, skurcze mięśni kończyn dolnych określano jako chorobę Bambergera.

W 1857 roku opublikował Lehrbuch der Krankheiten des Herzens, jeden z pierwszych podręczników patologii serca.

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

  • Die Krankheiten des chylopoetischen Systems. Enke, Erlangen 1855
  • Lehrbuch der Krankheiten des Herzens. Braumüller, Wien 1857
  • Über Baco von Verulam. Würzburg 1865

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Julius Pagel: Bamberger, Heinrich von. [w:] Biographisches Lexikon hervorragender Ärzte des neunzehnten Jahrhunderts. Berlin-Wien 1901