Heinz Rühmann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Heinz Rühmann
Heinz Rühmann (1937)
Heinz Rühmann (1937)
Data
i miejsce urodzenia
7 marca 1902
Essen
Data
i miejsce śmierci
3 października 1994
Aufkirchen (Bawaria)
Zawód aktor
Odznaczenia
Wielki Krzyż Zasługi z Gwiazdą i Wstęgą Orderu Zasługi RFN Wielki Krzyż Zasługi Orderu Zasługi RFN Bawarski Order Maksymiliana
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Heinz Rühmann na znaczku pocztowym
Heinz Rühmann na rysunku Güntera Rittnera, 1968
Posąg Heinza Rühmanna w Berlinie
Miejsce spoczynku Heinza Rühmanna
w Aufkirchen

Heinz Rühmann (ur. 7 marca 1902 w Essen, zm. 3 października 1994 w Aufkirchen w Bawarii) – należał do najsławniejszych niemieckich aktorów XX wieku.

Życie[edytuj | edytuj kod]

Heinz urodził się 7 marca 1902 w Essen jako syn Hermanna i Margarethe Rühmann. Dzieciństwo spędził w Herne w dzielnicy Wanne. Jego ojciec dzierżawił tam gospodę przy dworcu kolejowym. Po dziś dzień plac w jego pobliżu o nazwie Heinz-Rühmann-Platz przypomina związki aktora z tym miejscem. W 1913 rodzina przeniosła się do Essen, gdzie jego rodzice prowadzili hotel przy dworcu głównym. Rozwiedli się w 1916, a ojciec popełnił samobójstwo. Jego matka przeprowadziła się wraz z trojgiem dzieci (Heinrich i jego dwie siostry) do Monachium. Tam Rühmann uczęszczał w 1919 roku do szkoły realnej przy Regerplatz. Pobierał lekcje aktorskie i już w czerwcu 1920 roku otrzymał swoją pierwszą rolę drugoplanową w teatrze we Wrocławiu. W 1922 przeniósł się do teatru w Hanowerze, gdzie występował razem z Theo Lingenem. Po licznych angażach w Bremie i Monachium poślubił 9 sierpnia 1924 roku swoją koleżankę z pracy Marię Bernheim.

Jego pierwszy film niemy „Das deutsche Mutterherz“ został nakręcony w roku 1926. Po dalszych rolach filmowych jego popularność stale rosła, tak iż otrzymał rolę teatralną u boku Marleny Dietrich. 1930 rok był przełomowy w jego karierze aktorskiej za sprawą filmu „Trzech przyjaciół" (Die drei von der Tankstelle) i należał odtąd obok Hansa Albersa do najbardziej lubianych niemieckich aktorów.

Kariera w III Rzeszy[edytuj | edytuj kod]

Po przejęciu władzy przez narodowych socjalistów Rühmann nie wypowiadał się publicznie o polityce w Niemczech, ale zachowywał się możliwie neutralnie. Rozwiódł się ze swoją żoną pochodzenia żydowskiego w roku 1938. Przeżyła ona czas nazistowski w Sztokholmie. Zarzucano mu potem, że chciał zabezpieczyć swoją karierę filmową, jednakże i tak małżeństwo było prawdopodobnie w rozsypce. Przemawia za tym fakt, że także jego druga żona Hertha Feiler, również miała dziadka z pochodzeniem żydowskim, co doprowadziło do spięć Rühmanna z nazistami. Z tego małżeństwa urodził się jego syn Peter. Rühmann był również w dłuższym związku ze swoją koleżanką Leną Marenbach, partnerką filmową z takich produkcji jak „Der Mustergatte” oraz „Fünf Millionen suchen einen Erben”. Podczas okresu rządów nazistów zachował on miano gwiazdy apolitycznej, był ulubionym aktorem Anny Frank, która miała jego obraz z filmu „Raj kawalerów” (1939) powieszony na ścianie w kryjówce w Amsterdamie.

W latach wojennych Rühmann dał się stopniowo uwikłać w propagandę nazistowską. W tym czasie był odtwórcą w 37 filmach, oraz był reżyserem czterech. Przyjął rolę w filmie komediowym „Nieustraszony pilot Quax", który miał na celu odwrócenie uwagi społeczeństwa od wydarzeń wojennych. W 1941 roku grał rolę kontrolera instalacji gazowych, podejrzanego o szpiegostwo za granicą w filmie Carla Froelicha, prezydenta korporacji filmowej Trzeciej Rzeszy. W 1944 odbyła się premiera filmu „Die Feuerzangenbowle”. Początkowo był on przez nazistów zabroniony ze względu na brak respektu wobec autorytetów. Jednak przez dobre stosunki z reżimem Rühmann zdołał uzyskać zgodę na jego prezentację, pokazując film w samej kwaterze „Führera” w Wilczym Szańcu. Odbył się tam prywatny pokaz dla, między innymi, Hermanna Göringa, który poprzez wstawiennictwo u Hitlera zniósł zakaz jego wyświetlania. Wcześniej ta sama historia pod tytułem „So ein Flegel” nie przyniosła takiego sukcesu. Heinz Rühmann nie został wcielony do Wehrmachtu ze względu na miano aktora państwowego. Jego nazwisko figurowało na Gottbegnadeten-Liste (Lista obdarzonych łaską Bożą w III Rzeszy) wśród Niezastąpionych. Musiał on jedynie przejść szkolenie jako pilot na wojskowym lotnisku Quarmbeck, na południe od Quedlinburga. Był on dla reżimu znacznie ważniejszy jako aktor niż jako zwykły żołnierz. Jednak po dziś dzień krążąca plotka, jakoby Rühmann był kapitanem niemieckiej Luftwaffe jest nieprawdziwa.

Kariera po wojnie[edytuj | edytuj kod]

28 marca 1946 roku podczas tzw. denazyfikacji zdecydowano, że nie ma podstaw, aby zabronić mu dalszej aktywności twórczej, do momentu tej decyzji miał on jednak zakaz występowania. Reakcją na pozwolenie na dalszą pracę, było ubieganie się o zgodę na wystawianie sztuk teatralnych, podróżował wtedy z małą grupką teatralną. W 1947 roku założył stowarzyszenie filmowe „Comedia”, które w roku 1953 po wielu niepowodzeniach zbankrutowało.

Dopiero z pomocą reżysera Helmuta Käutnera udał mu się powrót do aktorstwa, najpierw w filmie „Keine Angst vor großen Tieren”, a potem w 1956 w tragikomedii „Kapitan z Köpenick" (według Carla Zuckmayera), gdzie zagrał szewca Wilhelma Voigta, za co został odznaczony w 1957 roku nagrodą niemieckiej krytyki filmowej. W kolejnych latach grał w wielu filmach rozrywkowych o różnej jakości i nawiązywał do swoich wcześniejszych osiągnięć. W 1966 otrzymał Order Zasługi Republiki Federalnej Niemiec.

Rühmann występował również w teatrze w Monachium, w sztukach w reżyserii Fritza Kortnera, jak np. „Czekając na Godota”. W latach od 1960 do 1962 był członkiem Teatru Zamkowego w Wiedniu. Grał w sztuce „Harvey” przy teatrze akademickim, wcielił się także w rolę Williego Lomana w „Śmierci komiwojażera" (Death of a Salesman). 31 grudnia grał rolę w produkcji „Die Fledermaus” w wiedeńskiej operze państwowej. W 1970 roku zmarła jego żona Hertha Feiler. W 1974 poślubił Herthe Droemer.

W ostatnich latach życia Rühmann odkrył swoje zamiłowanie do recytacji i zamienił scenę i srebrny ekran na studio nagraniowe i pulpit recytatorski. Dużą popularnością cieszyły się jego czytania z okazji świąt Bożego Narodzenia, pokazywane w niemieckiej ZDF oraz prezentowane w 1984 m.in. w kościele św. Michała w Hamburgu. W roku 1980 występował w „Stars in der Menge” z clownem Olegiem Popowem. Po śmierci jego koleżanki Edith Schultze–Westrum 20 marca 1981, z którą grał w latach 30 u Otto Fackenberga, wygłosił przemówienie żałobne na cmentarzu „Solln” w Monachium. W 1982 opublikował swoją autobiografię pod tytułem „Das war’s”.

Ostatni jego występ publiczny miał miejsce 15 stycznia 1994 roku w telewizyjnym show „Wetten, dass” z prowadzącym Thomasem Gottschalkiem. Od zgromadzonej tam publiczności otrzymał gromkie brawa, co wzruszyło go do łez.

Zmarł 3 października w Aufkirchen nad jeziorem Stanberg i został skremowany na jego własne życzenie. Urna została złożona na cmentarzu w Aufkirchen 30 października 1994 roku. Gmina Berg, do której należy Aufkirchen, zmieniła nazwę ulicy, na której mieszkał na „Heinz – Rühmann – Weg”.

Pilot[edytuj | edytuj kod]

Heinz Rühmann pobierał prywatne lekcje latania, między innymi u swojego przyjaciela Ernsta Udeta. Był on nieprzeciętnie uzdolnionym pilotem. Kiedy w filmie „Nieustraszony pilot Quax” zawodowy pilot po złamaniu nogi nie mógł występować, a o zastępstwo nie było łatwo podczas wojny, Rühmann sam latał we wszystkich scenach i wykonywał różne akrobatyczne figury lotnicze. Z powodu swojego wieku sprzedał swój samolot, gdy skończył 65 lat, jednak wkrótce zakupił ponownie nowy i latał nim aż do 80 roku życia. Wtedy ostatecznie oddał licencję pilota.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Aktor[edytuj | edytuj kod]

  • 1926 – Das deutsche Mutterherz (reż: Géza von Bolváry, z Margarete Kupfer)
  • 1927 – Dziewczyna z pięcioma zerami (Das Mädchen mit den fünf Nullen) (reż: Kurt Bernhardt, z Adele Sandrock, Paul Bildt, Veit Harlan)
  • 1930 – Włamywacz (Einbrecher) (reż: Hanns Schwarz, z Ralph Arthur Roberts, Lilian Harvey, Willy Fritsch, Oskar Sima)
  • 1930 – Trzech przyjaciół (Die drei von der Tankstelle) (reż: Wilhelm Thiele, z Lilian Harvey, Willy Fritsch, Oskar Karlweis und den Comedian Harmonists)
  • 1931 – Bomby nad Monte Carlo (Bomben auf Monte Carlo) (reż: Hanns Schwarz, z Hans Albers, Ida Wüst, Peter Lorre)
  • 1931 – Człowiek, który szuka swojego mordercy (Der Mann, der seinen Mörder sucht) (reż: Robert Siodmak, z Lien Deyers, Hans Leibelt)
  • 1931 – Moja żona, hochsztaplerka (Meine Frau, die Hochstaplerin) (reż: Kurt Gerron, z Käthe von Nagy, Fritz Grünbaum, Theo Lingen, Fritz Alberti)
  • 1931 – Man braucht kein Geld (Regie: Carl Boese, mit Hans Moser, Ida Wüst, Hedy Lamarr)
  • 1931 – Der brave Sünder (Regie: Fritz Kortner, mit Max Pallenberg, Dolly Haas, Josefine Dora)
  • 1932 – Duma trzeciej kompanii (Der Stolz der 3. Kompanie) (Regie: Fred Sauer, mit Adolf Wohlbrück, Viktor de Kowa, Rudolf Platte)
  • 1932 – Es wird schon wieder besser (Regie: Kurt Gerron, mit Fritz Grünbaum, Dolly Haas, Oskar Sima)
  • 1933 – Lachende Erben (Regie: Max Ophüls, mit Lien Deyers, Ida Wüst, Max Adalbert)
  • 1933 – Heimkehr ins Glück (Regie: Carl Boese, mit Paul Hörbiger, Luise Ullrich)
  • 1933 – Cesarzowa i ja (Ich und die Kaiserin) (Regie: Friedrich Hollaender, mit Mady Christians, Conrad Veidt, Hubert von Meyerinck)
  • 1934 – Die Finanzen des Großherzogs (Regie: Gustaf Gründgens, mit Viktor de Kowa, Hilde Weissner, Fritz Alberti, Theo Lingen)
  • 1934 – So ein Flegel (Regie: Robert A. Stemmle, mit Inge Konradi, Oskar Sima)
  • 1934 – Frasquita (Regie: Carl Lamac, mit Hans Moser, Rudolf Carl, Charlott Daudert)
  • 1934 – Walc dla ciebie (Ein Walzer für dich) (Regie: Georg Zoch, mit Camilla Horn, Adele Sandrock, Theo Lingen)
  • 1934 – Heinz na księżycu (Heinz im Mond) (Regie: Robert A. Stemmle, mit Annemarie Sörensen, Rudolf Platte, Oskar Sima, Inge Konradi)
  • 1935 – Niebo na ziemi (Der Himmel auf Erden) (Regie: E. W. Emo, mit Adele Sandrock, Hermann Thimig, Hans Moser, Rudolf Carl, Theo Lingen, Lizzi Holzschuh)
  • 1935 – Ewa (Eva), 1935 (Regie: Johannes Riemann, mit Hans Moser, Adele Sandrock, Magda Schneider)
  • 1936 – Allotria (Regie: Willi Forst, mit Renate Müller, Jenny Jugo, Adolf Wohlbrück)
  • 1936 – Ungeküsst soll man nicht schlafen gehn (Regie: E. W. Emo, mit Liane Haid, Theo Lingen, Hans Moser)
  • 1936 – Lumpacivagabundus (Regie: Géza von Bolváry, mit Hans Holt, Paul Hörbiger, Fritz Imhoff)
  • 1936 – Wenn wir alle Engel wären (Regie: Carl Froelich, mit Leny Marenbach, Harald Paulsen, Will Dohm)
  • 1937 – Człowiek, o którym się mówi (Der Mann, von dem man spricht) (Regie: E. W. Emo, mit Hans Moser, Theo Lingen, Gusti Huber)
  • 1937 – Człowiek, który był Sherlockiem Holmsem (Der Mann, der Sherlock Holmes war) (Regie: Karl Hartl, mit Hans Albers, Marieluise Claudius, Hansi Knoteck)
  • 1937 – Małżonek idealny (Der Mustergatte) (Regie: Wolfgang Liebeneiner, mit Leny Marenbach, Heli Finkenzeller, Hans Söhnker)
  • 1938 – Die Umwege des schönen Karl (Regie: Carl Froelich, mit Margarete Kupfer, Karin Hardt, Ernst Legal)
  • 1938 – Fünf Millionen suchen einen Erben (Regie: Carl Boese, mit Leny Marenbach, Vera von Langen, Oskar Sima)
  • 1938 – Nanu, Sie kennen Korff noch nicht? (Regie: Fritz Holl, mit Victor Janson, Franz Schafheitlin, Fritz Rasp)
  • 1938 – 13 krzeseł (13 Stühle) (Regie: E. W. Emo, mit Hans Moser, Annie Rosar, Inge List)
  • 1939 – Florencki kapelusz (Der Florentiner Hut) (Regie: Wolfgang Liebeneiner, mit Herti Kirchner, Paul Henckels, Christl Mardayn)
  • 1939 – Raj kawalerów (Paradies der Junggesellen) (Regie: Kurt Hoffmann, mit Josef Sieber, Hans Brausewetter, Trude Marlen)
  • 1939 – Hurra, ich bin Papa! (Regie: Kurt Hoffmann, mit Albert Florath, Carola Höhn, Ursula Grabley)
  • 1940 – Jak cię widzą, tak cię piszą (Kleider machen Leute) (Regie: Helmut Käutner, Buch: Helmut Käutner nach einer Novelle von Gottfried Keller, mit Hertha Feiler, Erich Ponto, Hilde Sessak)
  • 1940 – Koncert życzeń (Wunschkonzert) (Gesangsauftritt; Regie: Eduard von Borsody, mit Ilse Werner, Carl Raddatz, Joachim Brennecke)
  • 1941 – Der Gasmann (Regie: Carl Froelich, mit Anny Ondra, Walter Steinbeck, Will Dohm)
  • 1941 – Nieustraszony pilot Quax (Quax, der Bruchpilot) (Regie: Kurt Hoffmann, mit Karin Himboldt, Lothar Firmans, Beppo Brehm, Harry Liedtke)
  • 1941 – Hauptsache glücklich! (Regie: Theo Lingen, mit Hertha Feiler, Ida Wüst, Hans Leibelt)
  • 1943 – Powierzam ci moją żonę (Ich vertraue Dir meine Frau an) (Regie: Kurt Hoffmann, mit Lil Adina, Else von Möllendorff, Paul Dahlke)
  • 1944Die Feuerzangenbowle (Regie: Helmut Weiss, mit Karin Himboldt (Eva Knauer), Hilde Sessak (Marion), Erich Ponto (Professor Crey, „Schnauz“), Paul Henckels (Professor Bömmel), Hans Leibelt (Direktor Knauer, „Zeus“))
  • 1945 – Quax w Afryce (Quax in Afrika) (Regie: Helmut Weiss, Buch: Hermann Grote, mit Hertha Feiler, Bruni Löbel, Beppo Brem)
  • 1946 – Sag’ die Wahrheit (Regie: Helmut Weiss, mit Gustav Fröhlich, Georg Thomalla, Susanne von Almassy)
  • 1948 – Pan z innej gwiazdy (Der Herr vom anderen Stern) (Regie: Heinz Hilpert, mit Peter Pasetti, Hilde Hildebrand, Hans Cossy, Anneliese Römer)
  • 1949 – Ich mach Dich glücklich (Regie: Alexander von Slatinay, mit Hertha Feiler, Karl Schönböck, Dorit Kreysler)
  • 1949 – Tajemnica czerwonego kota (Das Geheimnis der roten Katze) (Regie: Helmut Weiss, mit Gustav Knuth, Angelika Hauff, Trude Hesterberg)
  • 1952 – Das kann jedem passieren (Regie: Paul Verhoeven, mit Gustav Knuth, Gisela Schmidting, Liesl Karlstadt)
  • 1952 – Schäm’ dich, Brigitte! (später: Wir werden das Kind schon schaukeln) (Regie: E.W. Emo, mit Annie Rosar, Hans Moser, Margarete Slezak, Theo Lingen, Brigitte Ratz, Nadja Tiller, Hilde Berndt)
  • 1953Keine Angst vor großen Tieren (Regie: Kurt Hoffmann, mit Ingeborg Körner, Gustav Knuth, Gisela Trowe)
  • 1953 – Listonosz Müller (Briefträger Müller) (Regie: John Reinhardt (ungenannt Heinz Rühmann), mit Heli Finkenzeller, Wolfgang Condrus, Susanne von Almassy)
  • 1954 – Auf der Reeperbahn nachts um halb eins (Regie: Wolfgang Liebeneiner, mit Hans Albers, Fita Benkhoff, Erwin Strahl)
  • 1955 – Międzylądowanie w Paryżu (Zwischenlandung in Paris) („Escale à Orly“) (Regie: Jean Dréville, mit Dany Robin, Dieter Borsche, Claus Biederstaedt)
  • 1955 – Wenn der Vater mit dem Sohne (Regie: Hans Quest, 1955, mit Oliver Grimm, Waltraut Haas, Robert Freytag)
  • 1956 – Ciotka Charleya (Charleys Tante) (Regie: Hans Quest, mit Hertha Feiler, Claus Biederstaedt, Walter Giller)
  • 1956 – Das Sonntagskind (Regie: Kurt Meisel, mit Walter Giller, Werner Peters, Siegfried Lowitz (Kriminalinspektor), Kurt Pratsch-Kaufmann)
  • 1956 – Kapitan z Köpenick (Der Hauptmann von Köpenick) (Regie: Helmut Käutner, mit Martin Held, Hannelore Schroth, Wolfgang Neuss, Walter Giller)
  • 1957 – Vater sein dagegen sehr (Regie: Kurt Meisel, mit Marianne Koch, Hans Leibelt, Paul Esser)
  • 1958 – Człowiek, który nie umiał mówić nie (Der Mann, der nicht nein sagen konnte) (Regie: Kurt Früh, mit Hannelore Schroth, Siegfried Lowitz, Renate Ewert)
  • 1958W biały dzień (Es geschah am hellichten Tag) (Regie: Ladislao Vajda, mit Sigfrit Steiner, Siegfried Lowitz (Inspektor Henzi), Gert Fröbe, Ewald Balser)
  • 1958 – Żelazny Gustav (Der eiserne Gustav) (Regie: Georg Hurdalek, mit Lucie Mannheim, Ernst Schröder, Karin Baal, Ingrid van Bergen)
  • 1958 – Der Pauker (Regie: Axel von Ambesser, mit Wera Frydtberg, Bruni Löbel, Gert Fröbe, Klaus Löwitsch, Peter Kraus, Michael Verhoeven)
  • 1959 – Ludzie w hotelu (Menschen im Hotel) (Regie: Gottfried Reinhardt, mit O. W. Fischer, Gert Fröbe, Sonja Ziemann)
  • 1959 – Ein Mann geht durch die Wand (Regie: Ladislao Vajda, mit Rudolf Vogel, Hubert von Meyerinck, Peter Vogel)
  • 1960 – Kolega ze szkoły (Mein Schulfreund) (Regie: Robert Siodmak, mit Loni von Friedl, Ernst Schröder, Mario Adorf
  • 1960 – Der Jugendrichter (Regie: Paul Verhoeven, mit Karin Baal, Lola Müthel, Hans Nielsen)
  • 1960 – Dzielny wojak Szwejk (Der brave Soldat Schwejk) (Regie: Axel von Ambesser, mit Ernst Stankovski, Franz Muxeneder, Ursula von Borsody, Senta Berger, Jane Tilden, Fritz Eckhardt, Fritz Muliar)
  • 1960 – Czarna owca (Das schwarze Schaf) (Regie: Helmuth Ashley, mit Lina Carstens, Karl Schönböck, Maria Sebaldt, Siegfried Lowitz (Pater-Brown-Film))
  • 1961 – Kłamca (Der Lügner) (Regie: Ladislao Vajda, mit Annemarie Düringer, Blandine Ebinger, Gustav Knuth)
  • 1962 – Er kann’s nicht lassen (Regie: Axel von Ambesser, mit Lina Carstens, Rudolf Forster, Grit Böttcher, Ruth Maria Kubitschek, Horst Tappert (Pater-Brown-Film))
  • 1962 – Max, złodziej kieszonkowy (Max, der Taschendieb) (Regie: Imo Moszkowicz, mit Elfie Pertramer, Hans Clarin und Ruth Stephan)
  • 1963 – Moja córka i ja (Meine Tochter und ich) (Regie: Thomas Engel, mit Gertraud Jesserer, Gustav Knuth, Agnes Windeck, Herta Staal)
  • 1963 – Dom w Montevideo (Das Haus in Montevideo) (Regie: Helmut Käutner, Buch: Curt Goetz, mit Ruth Leuwerik, Paul Dahlke, Hanne Wieder)
  • 1964 – Uwaga pan Dodd! (Vorsicht Mr.Dodd!) (Regie: Günter Gräwert, mit Maria Sebaldt, Robert Graf, Anton Diffring)
  • 1965 – Statek szaleńców (Das Narrenschiff) („Ship of Fools“) (Regie: Stanley Kramer, mit Vivien Leigh, Simone Signoret, Oskar Werner, Lee Marvin)
  • 1965 – Karuzela miłości (Das Liebeskarussell) (Regie: Rolf Thiele, Alfred Weidenmann, Axel von Ambesser, mit Curd Jürgens, Nadja Tiller, Ivan Desny, Gert Fröbe, Catherine Deneuve, Friedrich von Thun, Ingeborg Wall, Johanna von Koczian, Anita Ekberg, Peter Alexander, Axel von Ambesser)
  • 1965 – Dr med. Hiob Prätorius (Regie: Kurt Hoffmann, Buch: Curt Goetz, mit Liselotte Pulver, Fritz Tillmann, Fritz Rasp)
  • 1966 – Hokuspokus oder: Wie lasse ich meinen Mann verschwinden...? (Regie: Kurt Hoffmann, Buch: Curt Goetz, mit Liselotte Pulver, Fritz Tillmann, Richard Münch)
  • 1966 – Pieniądze albo życie! (Geld oder Leben) („La bourse et la vie“) (Regie: Jean-Pierre Mocky, mit Fernandel, Jean Poiret, Marilu Tolo)
  • 1966 – Maigret und sein größter Fall (Regie: Alfred Weidenmann, mit Günter Strack (Kommissar Delvigne), Eddi Arent, Günther Stoll)
  • 1966 – Grek szuka Greczynki (Grieche sucht Griechin) (Regie: Rolf Thiele, mit Hannes Messemer, Charles Régnier, Irina Demick)
  • 1967 – Przygody kardynała Browna (Die Abenteuer des Kardinal Brown) („Operazione San Pietro“) (Regie: Lucio Fulci, mit Edward G. Robinson, Wolfgang Kieling, Herbert Fux)
  • 1968 – Śmierć komiwojażera (Der Tod des Handlungsreisenden) (TV) (Regie: Gerhard Klingenberg, mit Käthe Gold, Christoph Bantzer, Boy Gobert)
  • 1968 – Kaczka dzwoni o w pół do ósmej (Die Ente klingelt um halb acht) (Regie: Rolf Thiele, mit Hertha Feiler, Charles Régnier, Rudolf Schündler)
  • 1970 – Mój przyjaciel Harvey (Mein Freund Harvey) (TV) (Regie: Kurt Wilhelm, mit Susi Nicoletti, Charles Régnier, Barbara Schöne)
  • 1971 – Kapitan (Der Kapitän), 1971 (Regie: Kurt Hoffmann, mit Johanna Matz, Horst Tappert, Ernst Stankovski, Horst Janson, Günter Pfitzmann; Musik: James Last)
  • 1973 – Oh Jonathan, oh Jonathan! (Regie: Franz Peter Wirth, mit Peter Fricke, Franziska Oehme, Paul Dahlke)
  • 1977 – Gefundenes Fressen (Regie: Michael Verhoeven, mit Mario Adorf, Elisabeth Volkmann, Joachim Fuchsberger)
  • 1977 – Chiński cud (Das chinesische Wunder) (Regie: Wolfgang Liebeneiner, mit Senta Berger, Peter Pasetti, Harald Leipnitz)
  • 1979 – Noch ’ne Oper (TV) (Regie: Claus Peter Witt, Buch: Heinz Erhardt, mit Grit Böttcher, Heinz Erhardt, Gert Fröbe, Rudolf Schock, Margit Schramm, Vicco von Bülow)
  • 1979 – Balthasar im Stau (TV) (reż: Rudolf Jugert, z Cornelia Froboess, Louise Martini, Inge Wolffberg)
  • 1981 – Pociąg do Manhattanu (Ein Zug nach Manhattan) (TV) (reż: Rolf von Sydow, z Ulrike Bliefert, Charles Brauer, Hans Hessling, Bruni Löbel)
  • 1983 – Es gibt noch Haselnuß-Sträucher (TV) (reż: Vojtech Jasny, z Katharina Böhm, Marion Kracht, Luitgard Im, Anneliese Uhlig, Sigmar Solbach)
  • 1993Tak daleko, tak blisko (In weiter Ferne, so nah!), 1993, reż: Wim Wenders, z Otto Sander, Bruno Ganz, Nastassja Kinski, Martin Olbertz, Aline Krajewski, Peter Falk)

Reżyser[edytuj | edytuj kod]

  • 1938 – Lauter Lügen (mit Albert Matterstock, Hertha Feiler, Fita Benkhoff)
  • 1940 – Lauter Liebe (mit Hertha Feiler, Hans Leibelt, Helmut Weiss)
  • 1944 – Der Engel mit dem Saitenspiel (mit Hertha Feiler, Hans Söhnker, Hans Nielsen)
  • 1944 – Sophienlund (mit Hannelore Schroth, Hans Quest, Harry Liedtke)
  • 1948 – Die kupferne Hochzeit (mit Hertha Feiler, Peter Pasetti, Hans Nielsen)
  • 1953 – Briefträger Müller

Producent[edytuj | edytuj kod]

  • 1939 – Der Florentiner Hut
  • 1939 – Paradies der Junggesellen
  • 1940 – Kleider machen Leute
  • 1941 – Quax, der Bruchpilot
  • 1941 – Hauptsache glücklich!
  • 1943 – Ich vertraue Dir meine Frau an
  • 1944 – Die Feuerzangenbowle
  • 1944 – Der Engel mit dem Saitenspiel
  • 1947 – Quax in Afrika
  • 1948 – Berlińska ballada (Berliner Ballade) (Regie: Robert A. Stemmle, mit Gert Fröbe, Tatjana Sais, O. E. Hasse)
  • 1949 – Ich mach Dich glücklich
  • 1949 – Das Geheimnis der roten Katze
  • 1950 – Herrliche Zeiten (Regie: Günter Neumann, Erik Ode)
  • 1953 – Briefträger Müller

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • 1938 – Internationale Filmfestspiele von Venedig: Medaille (Schauspielerische Leistung) für Der Mustergatte
  • 1940 – Ernennung zum Staatsschauspieler
  • 1940 – Ehrenmitgliedschaft des dänischen Fliegerclubs
  • 1949 – Internationale Filmfestspiele von Venedig: Sonderpreis (Geistvolle Darstellung der deutschen Nachkriegsverhältnisse) für Berliner Ballade
  • 1957 – Golden Gate Award (Best Actor) für Der Hauptmann von Köpenick
  • 1957 – Kunstpreis der Stadt Berlin
  • 1957 – Filmband in Gold (Bester Hauptdarsteller) für Der Hauptmann von Köpenick
  • 1959 – Ernst-Lubitsch-Preis
  • 1961 – Preis der deutschen Filmkritik
  • 1961 – Filmband in Gold (Bester Hauptdarsteller) für Das schwarze Schaf
  • 1962 – Bambi
  • 1963 – Bambi
  • 1964 – Bambi
  • 1965 – Großes Verdienstkreuz des Verdienstordens der Bundesrepublik Deutschland
  • 1965 – Bambi
  • 1966 – Silberner Bildschirm der Zeitschrift TV-Hören und Sehen
  • 1967 – Goldener Bildschirm
  • 1967 – Bambi
  • 1968 – Goldener Bildschirm
  • 1968 – Bambi
  • 1969 – Bambi
  • 1971 – Bambi
  • 1972 – Großes Verdienstkreuz des Verdienstordens der Bundesrepublik Deutschland mit Stern
  • 1972 – Filmband in Gold für langjähriges und hervorragendes Wirken im deutschen Film
  • 1972 – Goldene Leinwand (Sonderpreis) für besondere Verdienste
  • 1972 – Ehrenmedaille der Spitzenorganisation der Filmwirtschaft (SPIO) für das Lebenswerk
  • 1972 – Bambi
  • 1973 – Bambi
  • 1977 – Großes Verdienstkreuz des Verdienstordens der Bundesrepublik Deutschland mit Stern und Schulterband
  • 1977 – Kultureller Ehrenpreis der Landeshauptstadt München
  • 1978 – Bambi
  • 1981 – Bayerischer Maximiliansorden für Wissenschaft und Kunst
  • 1982 – Silberner Chaplin-Stock des Verbandes Deutscher Filmkritiker
  • 1982 – Goldene Ehrenmünze der Landeshauptstadt München
  • 1984 – Bambi
  • 1986 – Bayerischer Filmpreis: Ehrenpreis
  • 1989 – Ernennung zum Professor honoris causa für Kunst und Wissenschaft des Landes Nordrhein-Westfalen
  • 1990 – Goldene Berolina
  • 1992 – Magdeburger Otto für das Gesamtwerk
  • 1994 – Goldene Kamera für das Lebenswerk (postum)
  • 2006 – Platz 1 in der ZDF-Reihe „Unsere Besten“ in der Sendung „Lieblingsschauspieler“

Filmy dokumentalne o Rühmannie[edytuj | edytuj kod]

  • 1972 – Zum 70. Geburtstag Heinz Rühmann. Porträt eines Schauspielers (reż: Heribert Wenk; Friedrich Luft spricht mit Rühmann über sein Leben)
  • 1982 – Schauspieler, Flieger, Mensch (reż: Hermann Leitner; Leitner spricht mit Rühmann über sein Leben)
  • 1994 – Kleiner Mann ganz groß (reż: Bernhard Springer)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Franz J. Görtz, Heinz Rühmann 1902–1994. Der Schauspieler und sein Jahrhundert, Beck, München 2001, ISBN 3-406-48163-9
  • Torsten Körner, Ein guter Freund: Heinz Rühmann, Aufbau-Verlag, Berlin 2003, ISBN 3-7466-1925-4
  • Hans-Ulrich Prost, Das war Heinz Rühmann. Bastei, Bergisch Gladbach 1994, ISBN 3-404-61329-5
  • Fred Sellin, Ich brech die Herzen... das Leben des Heinz Rühmann, Rowohlt, Reinbek 2001, ISBN 3-498-06349-9
  • Gregor Ball, Eberhard Spiess, Joe Hembus (Hrsg.), Heinz Rühmann und seine Filme, Goldmann, München 1985, ISBN 3-442-10213-8
  • Hans Hellmut Kirst, Mathias Forster, et al., Das große Heinz Rühmann Buch, Naumann & Göbel/VEMAG, Köln o.J., ISBN 3-625-10529-2
  • Michaela Krützen, "Gruppe 1: Positiv" Carl Zuckmayers Beurteilungen über Hans Albers und Heinz Rühmann, [w:] Carl Zuckmayer Jahrbuch/hg. von Günther Nickel, Göttingen 2002, s. 179-227

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]