Hekate (mitologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hekate na attyckiej wazie z IV w. p.n.e.

Hekate (gr. Ἑκάτη Hekátē, łac. Hecate) – w mitologii greckiej bogini czarów, magii, rozdroży (miejsc sprzyjających czarom), ciemności, widm.

Uchodziła za córkę tytana Persesa i tytanidy Asterii (według innej wersji Zeusa i Demeter). Czasem uważano ją za boginię pokuty i zemsty. Często jej posągi stały na rozstaju dróg i stąd Rzymianie nadali jej przydomek Hekate Trivia. Z czasem jednak wizerunek bogini bardzo się zmienił. Umiłowana przez bogów, faworytka Zeusa, któremu piastowała dzieci, jest łaskawa dla ludzi: zsyła bogactwo, siłę i sławę, osłania żołnierzy w bitwach i żeglarzy na morzu, czuwa nad sprawiedliwością w sądach i prowadzi zawodników do mety. Przedstawiana ze zwierzęcymi głowami np. psa, węża i konia; w innych wyobrażeniach krowy i dzika. Jej atrybutami najczęściej były miecz i pochodnia, wąż, jak również bicz i sznur.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]