Heliograf (meteorologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Heliograf Campbella-Stokesa

Heliograf – urządzenie służące do pomiaru czasu usłonecznienia.

Zasada działania[edytuj | edytuj kod]

Zasada działania heliografu opiera się na wykorzystaniu efektu cieplnego lub fotochemicznego, wywoływanego przez promieniowanie słoneczne.

Heliograf Campbella-Stokesa składa się ze szklanej kuli, pełniącej funkcję soczewki, która skupia promienie słoneczne na odpowiednio ukształtowanym pasku papieru (są one zróżnicowane w zależności od pory roku – najdłuższy i najniżej położony pasek letni, pasek średni wiosenno-jesienny i najwyżej wkładany oraz najkrótszy pasek zimowy). Promienie wypalają ślad, którego długość określa czas operowania Słońca z dokładnością do 6 minut (1/10 godziny). Na podobnej zasadzie działają heliografy rejestrujące czas padania promieni słonecznych na papierze światłoczułym.

Inne konstrukcje (do których nazwy heliograf już się nie stosuje) wykorzystują element światłoczuły albo termoczuły (np. DSU12 firmy Vaisala), wynik pomiaru zapisywany jest elektronicznie z dokładnością rzędu 1 sek.

Został opatentowany w 1880 r.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]