Henri de Lubac

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Henri de Lubac
kardynał diakon
Kraj działania  Francja
Data i miejsce urodzenia 20 lutego 1896
Cambrai
Data i miejsce śmierci 4 września 1991
Paryż
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja jezuici
Prezbiterat 22 sierpnia 1927
Kreacja kardynalska 2 lutego 1983
Jan Paweł II
Kościół tytularny Santa Maria in Domnica
Wikicytaty Henri de Lubac w Wikicytatach

Henri de Lubac właściwie Henri-Marie de Lubac (ur. 20 lutego 1896 w Cambrai, zm. 4 września 1991 w Paryżu) – francuski jezuita, kardynał. Jeden z płodniejszych teologów XX w.

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w 1896 w Cambrai we Francji, wstąpił w 1913 do Towarzystwa Jezusowego, gdzie spotkał się z Teilhardem de Chardin. Jako żołnierz armii francuskiej uczestniczył w walkach na froncie w pierwszej wojnie światowej, podczas których został ranny, czego skutki, jak podaje jego późniejszy sekretarz J. Paramell, były powodem cierpienia przez całe życie. Po wojnie studiował literaturę i filozofię w Anglii oraz teologię w Lyonie, w dzielnicy Fourvière (wzniesienie górujące nad całym miastem, gdzie w XIX wieku zbudowano potężną bazylikę) w jezuickim domu studiów zwanym scholastykatem (później zamienionym w konserwatorium muzyczne). Tam spotkał się z nim przybyły na studia teologiczne Hansem Ursem von Balthasarem. W latach 1920-1923 studiował filozofię w Maison Saint-Louis w Jersey, a następnie pracował w Gimnazjum Notre-Dame de Mongré à Villefranche, gdzie wcześniej uczęszczał Teilhard jako młody chłopak. Następnie do 1926 roku studiował teologię w Hastings w seminarium Orense w Ore Place.

Działalność[edytuj | edytuj kod]

22 sierpnia 1927 roku otrzymał święcenia kapłańskie. We wrześniu 1929 roku zastąpił ojca Alberta Valensina na stanowisku wykładowcy teologii fundamentalnej na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Katolickiego w Lyonie.[1] Tam też rozpoczął wraz z J. Daniélou wydawanie serii Sources chrétiennes, która w 2006 świętowała wydanie pięćsetnego tomu. W czasie II Wojny Światowej działał w ruchu oporu, między innymi zakładając wraz z innymi jezuitami (P. Chaillet oraz G. Fessard) podziemne pismo "Témoignage chrétien". W tym okresie „wypracował w sobie odważne nastawienie intelektualnego oraz duchowego przeciwstawiania się temu, co niezgodne z jego wiarą”. Napisał wtedy Le Drame de l’humanisme athée[2], a zaraz po wojnie jedną z najbardziej znanych swoich książek Surnaturel. Zaliczano go do przedstawicieli tzw. "nowej teologii" (podejrzewanej o związki z modernizmem). On sam uznał to za krzywdzące[3]. Po opublikowaniu przez Piusa XII encykliki Humani generis był zmuszony zaprzestać nauczania. Wtedy poświęcił się analizie buddyzmu, napisał też m.in. Medytacje o Kościele, Na drogach Bożych i inne.

W 1960 Jan XXIII wezwał go do Rzymu jako członka teologicznej komisji przygotowującej Sobór Watykański II, w którym aktywnie uczestniczył. W 1966 roku, podczas sympozjum zorganizowanego w Rzymie z okazji 70 rocznicy urodzin teologa, kard. Jean-Marie Lustiger powiedział, że bez wspólnego wkładu Henri de Lubaca oraz abpa Karola Wojtyły nie ukazałaby się konstytucja Gaudium et spes. W 1983 Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej z tytułem diakona Santa Maria in Domnica. Obecnie można zauważyć renesans jego myśli, związany z następującą powoli reinterpretacją postanowień i rozstrzygnięć Soboru Watykańskiego II.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Katolicyzm : społeczne aspekty dogmatu. Stokowska, Maria (przekład). W Drodze, 2011, s. 368, seria: Alfa - Omega 27. ISBN 9788370337919. Wydanie francuskie: Catholicisme : les aspects sociaux du dogme, Paryż 1938.
  • Corpus Mysticum: Essai sur L'Eucharistie et l’Église au moyen âge, Paryż 1944.
  • Dramat humanizmu ateistycznego. Ziernicki, Arkadiusz (przekład). Kraków: Wydaw. WAM, 2004, s. 427. ISBN 8373183205. Wydanie francuskie: Drame de l'humanisme athée, Paryż 1944.
  • Surnaturel: études historiques, Paryż 1946.
  • Aspekty buddyzmu. Ireneusz Kania (przekład). Kraków: ZNAK, 1995. Wydanie franc.: Aspects du bouddhisme, Paryż 1951.
  • Exégèse médiévale : les quatres sens de l'écriture (2 cz. w 4 tomach), Paryż : Aubier, 1959.
  • Le Mystere du surnaturel, 1965.
  • Augustinisme et théologie moderne, Paryż, Aubier, 1965.
  • Ateizm i sens człowieka. Olga Scherer (przekład). Paryż: Édition du Dialogue, 1969. Wydanie francuskie.: Athéisme et sense de l'homme. Une double requête de "Gaudium et Spes", Paryż 1968.
  • Kościoły partykularne w Kościele powszechnym. Spyra, Marek (przekład). Kraków: Wydaw. WAM, 2004, s. 221. ISBN 8373183647. Wydanie francuskie: Églises particulières dans l'Église universelle, 1972.
  • Pismo Święte w tradycji Kościoła. Łukowicz, Kazimierz (przekład). Kraków: Wydawnictwo WAM, 2008, s. 259. ISBN 9788375050554. Wydanie franc. Écriture dans la tradition.
  • O naturze i łasce, przeł. Janina Fenrychowa, Znak, Kraków 1986, ss. 208, ISBN 83-7006-010-2. Wyd. fanc.: Petite cathéchèse sur nature et grâce, Librairie Arthème Fayard, Paryż 1980.
  • Entretien autour de Vatican II, France Catholique - Cerf, Paryż 1985.
  • La foi chrétienne : essai sur la structure du Symbole des apôtres, Paryż : Cerf, 2008.
  • Mémoire sur l'occasion de mes écrits, Culture et vérité, Namur 1989.
  • Paradoksy i Nowe paradoksy. Maria Rostworowska-Książek (przekład). Wydawnictwo WAM, 1995.
  • Najnowsze paradoksy. Ziernicki, Arkadiusz; Dybeł, Katarzyna (przekład). Wydawnictwo WAM, 2012, s. 181. ISBN 9788375058710. Wydanie franc.: Autres paradoxes, Paryż : Culture et Vérité, 1994.

Przypisy

  1. Formation. W: Rudolf Voderholzer: Meet Henri de Lubac. His Life and Work. Michael J. Miller (tłum.). San Francisco: Ignatius Press, 2008, s. 42. ISBN 9781586171285. OCLC 154806042. (ang.)
  2. Wyd. pol.: Dramat humanizmu ateistycznego, Wyd. WAM, Kraków 2004. ISBN 83-7318-320-5
  3. por. Entretien..., s. 12.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marek Wójtowicz, Henri de Lubac, Wyd. WAM, Kraków 2004.