Henri de Lubac
| Henri de Lubac | |
| kardynał diakon | |
| Kraj działania |  Francja |
| Data i miejsce urodzenia | 20 lutego 1896 Cambrai |
| Data i miejsce śmierci | 4 września 1991 Paryż |
| Wyznanie | katolickie |
| Kościół | rzymskokatolicki |
| Inkardynacja | jezuici |
| Prezbiterat | 22 sierpnia 1927 |
| Kreacja kardynalska | 2 lutego 1983 Jan Paweł II |
| Kościół tytularny | S. Maria in Domnica |
Henri de Lubac właściwie Henri-Marie de Lubac (ur. 20 lutego 1896 w Cambrai, zm. 4 września 1991 w Paryżu) – francuski jezuita, kardynał.
Urodzony w 1896 w Cambrai we Francji, wstąpił w 1913 do Towarzystwa Jezusowego, gdzie spotkał się z Teilhardem de Chardin. Jako żołnierz armii francuskiej uczestniczył w walkach na froncie w pierwszej wojnie światowej, podczas których został ranny, czego skutki, jak podaje jego późniejszy sekretarz J. Paramell, były powodem cierpienia przez całe życie. Po wojnie studiował literaturę i filozofię w Anglii oraz teologię w Lyonie, w dzielnicy Fourvière (wzniesienie górujące nad całym miastem, gdzie w XIX wieku zbudowano potężną bazylikę) w jezuickim domu studiów zwanym scholastykatem (później zamienionym w konserwatorium muzyczne). Tam spotkał się z nim przybyły na studia teologiczne Hansem Ursem von Balthasarem. W latach 1920-1923 studiował filozofię w Maison Saint-Louis w Jersey, a następnie pracował w Gimnazjum Notre-Dame de Mongré à Villefranche, gdzie wcześniej uczęszczał Teilhard jako młody chłopak. Następnie do 1926 roku studiował teologię w Hastings w seminarium Orense w Ore Place.
22 sierpnia 1927 roku otrzymał święcenia kapłańskie. We wrześniu 1929 roku zastąpił ojca Alberta Valensina na stanowisku wykładowcy teologii fundamentalnej na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Katolickiego w Lyonie.[1] Tam też rozpoczął wraz z J. Daniélou wydawanie serii Sources chrétiennes, która w 2006 świętowała wydanie pięćsetnego tomu. W czasie II Wojny Światowej działał w ruchu oporu, między innymi zakładając wraz z innymi jezuitami (P. Chaillet oraz G. Fessard) podziemne pismo "Témoignage chrétien". W tym okresie „wypracował w sobie odważne nastawienie intelektualnego oraz duchowego przeciwstawiania się temu, co niezgodne z jego wiarą”. Napisał wtedy Le Drame de l’humanisme athée[2], a zaraz po wojnie jedną z najbardziej znanych swoich książek Surnaturel. Zaliczano go do przedstawicieli tzw. nowej teologii (théologie nouvelle), a on sam uważał, że jest to nadużycie[3]. Po opublikowaniu przez Piusa XII encykliki Humani generis był zmuszony zaprzestać nauczania. Wtedy poświęcił się analizie buddyzmu, napisał Medytacje o Kościele, Na drogach Bożych i inne.
W 1960 Jan XXIII wezwał go do Rzymu jako członka teologicznej komisji przygotowującej Sobór Watykański II, w którym aktywnie uczestniczył. W 1966 roku, podczas sympozjum zorganizowanego w Rzymie z okazji 70 rocznicy urodzin teologa, kard. Jeana Marie Lustigera powiedział, że bez wspólnego wkładu Henri de Lubaca oraz abp Karola Wojtyły nie ukazałaby się konstytucja Gaudium et spes. W 1983 Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej, a obecnie można zauważyć renesans jego myśli, związany z następującą powoli reinterpretacją postanowień i rozstrzygnięć Soboru Watykańskiego II .
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Henri de Lubac, Petite cathéchèse sur nature et grâce, Librairie Arthème Fayard, Paris 1980 (wyd. pol. O naturze i łasce, przeł. Janina Fenrychowa, Znak, Kraków 1986, ss. 208, ISBN 83-7006-010-2.
- Henri de Lubac, Mémoire sur l'occasion de mes écrits, Culture et vérité, Namur 1989.
- Henri de Lubac, Entretien autour de Vatican II, France Catholique - Cerf, Paris 1985.
- Marek Wójtowicz, Henri de Lubac, Wyd. WAM, Kraków 2004.
