Henri de Man
Henri de Man, po flamandzku Hendrik de Man (ur. w 1885 r., zm. w 1953 r. w Szwajcarii) – belgijski socjalistyczny działacz polityczny i publicysta oraz teoretyk socjalizmu, wiceprezydent, a następnie prezydent Belgijskiej Partii Robotniczej, minister prac publicznych w okresie międzywojennym.
W okresie przed wybuchem I wojny światowej był aktywnym działaczem socjalistycznym. Podczas wojny popierał aliantów zachodnich. Po jej zakończeniu podjął studia z socjologii na Uniwersytecie Waszyngtońskim w Seattle w USA. Następnie przeniósł się do Niemiec, gdzie zajmował się kwestami rozwoju nowoczesnego socjalizmu i społeczeństwa, publikując prace na ten temat. Krytykował marksizm z pozycji socjalnych. Po powrocie do Belgii został wiceprezydentem Belgijskiej Partii Robotniczej (Parti ouvrier belge, POB), a po śmierci dotychczasowego prezydenta Emile’a Vandervelde w 1938 r. objął jego funkcję. Na pocz. lat 30. opracował plan gospodarczy pod nazwą "Het Plan De Man", wzorujący się na Nowym Ładzie prezydenta USA Franklina Delano Roosevelta. Został on wprowadzony w życie w 1933 r. Miał poprzez szeroko zakrojone roboty publiczne i interwencjonizm państwa doprowadzić do odbudowania gospodarki belgijskiej po kryzysie gospodarczym, a jednocześnie zablokować próby przejęcia władzy przez ugrupowania faszystowskie i skrajnie prawicowe. W 1935 r. Henri de Man został ministrem prac publicznych, dzięki czemu mógł osobiście nadzorować realizację swojego planu. Był też gorącym zwolennikiem króla Leopolda III i jego matki królowej Elżbiety. Po najeździe Niemiec na Belgię i kapitulacji w maju 1940 r., podpisał manifest skierowany do członków POB, który zachęcał ich do współpracy z okupantami i witał z nadzieją nowy porządek europejski, mający być wyzwoleniem dla klasy robotniczej. Po zajęciu Belgii przez aliantów zbiegł do Szwajcarii. W kraju skazano go zaocznie za kolaborację z Niemcami.
Zginął w 1953 r. w wypadku samochodowym.
