Henry Luce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Luce z żoną Clare Boothe Luce (1954)

Henry Robinson Luce (ur. 3 kwietnia 1898, zm. 28 lutego 1967 w Phoenix, Arizona) – amerykański wydawca.

Był antykomunistą, wiek XX nazywał amerykańskim stuleciem. Wprowadził na rynek oraz kontrolował szereg regularnych czasopism, które zmieniły dziennikarstwo i zwyczaje czytania Amerykanów. „Time” podsumowywał i interpretował co tydzień wiadomości; „Life” kreśliło obraz świata polityki, kultury oraz społeczeństwa, czasopismo to dominowało w erze przed rozpowszechnieniem telewizji; dwutygodnik „Fortune” zajmował się światem ekonomii i biznesu; „Sports Illustrated” opisywał to, co poza zawodami dzieje się w świecie sportu, zajmował się strategią i motywacją zespołów oraz sportowców.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Luce urodził się w Chinach, jego rodzice byli protestanckimi misjonarzami. Do Stanów przybył w wieku 14 lat[1]. W 1920 roku ukończył Yale College. Następnie przez rok studiował historię na Oxford University. W tym samym czasie pracował jako reporter dla „Chicago Daily News”. W grudniu 1921 roku rozpoczął pracę w „The Baltimore News”.

W 1923 roku założył „Time”, w 1930 roku – „Fortune”, w latach 30. XX wieku zakupił „Life”, „Sports Illustrated” zaczął ukazywać się od roku 1954.

Luce popierał Partię Republikańską i był jednym z najbardziej wpływowych członków tej partii[2]. Kierował się antykomunistycznymi uprzedzeniami, wykorzystywał „Time” do wspierania prawicowych dyktatów w imię walki z komunizmem. Reprezentował tzw. chińskie lobby, odgrywał ważną rolę w sterowaniu amerykańskiej polityki zagranicznej i wspieraniu nacjonalistycznego przywódcy Czang Kaj-szeka oraz jego żony Song Meiling, najpierw przeciwko japońskiej agresji, następnie w ich walce z komunizmem. Czang Kaj-szek oraz jego żona w latach 1927–1955 11-krotnie byli umieszczani na okładce „Time’a”[3].

W swoich pismach promował ewangelistę Billy’ego Grahama. Jeszcze podczas krucjaty w Los Angeles w 1949 roku, „Time” oraz „Life” nazwały Billy’ego Grahama następcą Billy’ego Sundaya[4]. Był jednym ze sponsorów nowojorskiej krucjaty w 1957 roku[5]. Billy Graham był kilkakrotnie umieszczany na okładce „Time’a” oraz magazynu „Life”[6].

Przypisy

  1. Janet Maslin. A Magazine Master Builder. „New York Times”, April 19, 2010 (ang.). [dostęp 2011-12-07]. 
  2. Henry R. Luce: End of a Pilgrimage. „TIME”, March 10, 1967. [dostęp 2011-12-0]. 
  3. Chiang covers at „TIME. „TIME” (ang.). [dostęp 2011-12-09]. 
  4. David Aikman: Billy Graham: His Life and Influence. Thomas Nelson Inc, 2007, s. 67. ISBN 978-08499-1702-8. (ang.)
  5. James Burkhart Gilbert: Men in the middle: searching for masculinity in the 1950s. University of Chicago Press, 2005, s. 125. (ang.)
  6. Billy Graham in Action in Garden. „LIFE”, s. okładka, July 1, 1957. [dostęp 2011-12-17]. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]