Henryk Brandt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Henryk Brandt, niem. Heinrich von Brandt (ur. 2 sierpnia 1789 w Łąkach - zm. 23 stycznia 1868 w Berlinie) - pruski generał, oficer Legii Nadwiślańskiej, autor pamiętników i wielu prac wojskowych.

Zarys biografii[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Henryk Brandt urodził się w czasie podróży swoich rodziców. Łąki nie są więc jego miejscowością rodzinną. Początkowo kształcił się w domu pod okiem kilku nauczycieli. W wieku dziewięciu lat wraz z trzema starszymi braćmi wyjechał do Królewca, gdzie najpierw uczęszczał do liceum, a w 1805 podjął studia prawnicze.

Kariera wojskowa[edytuj | edytuj kod]

W listopadzie 1806 zaciągnął się do oddziałów pruskiej Landwehry, gdzie z powodu dobrego urodzenia otrzymał od razu stopień chorążego. W tym czasie trwała na terenie Polski kampania Napoleona przeciwko IV koalicji. Jego oddział mimo to do jej końca szkolony był w obozie z dala od frontu, przez co Henryk Brandt nie zdążył wziąć udziału w walkach. Po pokoju w Tylży opuścił Landwehrę i powrócił w rodzinne strony, które podlegały teraz administracji Księstwa Warszawskiego. Bezskutecznie próbował znów dołączyć do oddziałów armii pruskiej.

W 1808 dostał się do Legii Nadwiślańskiej ze stopniem podporucznika. Skierowany został do walk w Hiszpanii. 14 czerwca 1809 mianowany został p.o. dowódcy kompanii woltyżerów 2. batalionu 2. pułku Legii Nadwiślańskiej. 16 lutego 1810 został ciężko ranny w bitwie pod Villel. 26 listopada 1810 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Virtuti Militari i mianowany do stopnia porucznika. Następnie brał udział w inwazji na Rosję. 22 sierpnia 1812 mianowany został do stopnia kapitana, 4 października 1812 został ranny pod Winkowem. W 1813 wziął udział w kampanii niemieckiej, gdzie został ranny w bitwie pod Lipskiem i wzięty do niewoli.

W Królestwie Polskim służył w 7. pułku piechoty, jednak po przejściu jego stron rodzinnych do Prus podał się do dymisji i od 1816 służył w pruskim 10. pułku piechoty w randze kapitana. W wojsku pruskim doszedł do rangi generała.

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

Od 9 czerwca 1848 do 18 czerwca 1848 Brandt był członkiem parlamentu frankfurckiego. W 1849 wybrany został do izby wyższej pruskiego Landtagu, a w 1850 do parlamentu Erfurcie.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był ojcem Maksa von Brandta, znanego niemieckiego dyplomaty.

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

Wydane w języku polskim[edytuj | edytuj kod]

  • Moja służba w Legii Nadwiślańskiej. Wspomnienia z Hiszpanii oraz Rosji 1807-1812. Gdynia 2002.

Wydane w języku niemieckim[edytuj | edytuj kod]

  • Ansichten über Kriegsführung im Geiste der Zeit, verglichen mit den besten älteren Werken über die Kriegskunst und mit besonderer Hinsicht auf Napoleons Memoiren. Berlin 1924.
  • Handbuch für den ersten Unterricht in der höhern Kriegskunst. Berlin 1829.
  • Grundzüge der Taktik der drei Waffen. Berlin 1833.
  • Geschichte des Kriegswesens. W: Handbibliothek für Offiziere. Berlin 1830–1835.
  • Der kleine Krieg. Berlin, wydanie drugie, 1850.
  • Rußland's Politik und Heer in den letzten Jahren. Berlin 1852.
  • Aus dem Leben des Generals der Infanterie z. D. Dr. Heinrich von Brandt : aus den Tagebüchern und Aufzeichnungen seines verstorbenen Vaters zusammengestellt. Berlin 1870–1882

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk Brandt: Moja służba w Legii Nadwiślańskiej. Wspomnienia z Hiszpanii oraz Rosji 1807-1812. Gdynia: Armagedon, 2002. ISBN 83-911393-5-2.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]