Henryk I Parmeński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Blason fr Bourbon-Parme (petites armes).png
Henry, Duke of Parma titular.png

Henryk I Burbon-Parmeński, wł. Enrico I, Duca di Parma e Piacenza (ur. 1873, zm. 16 listopada 1939) – tytularny książę Parmy i Piacenza w latach 1907–1939.

Henryk urodził się jako drugi syn (ale najstarszy syn, który dożył wieku dorosłego) Roberta I, ostatniego księcia Parmy, i jego pierwszej żony Marii Pii Burbon, księżniczki Obojga Sycylii, córki króla Ferdynanda II. Oboje jego rodzice byli ze sobą spokrewnieni. Henryk był opóźniony umysłowo i po śmierci Roberta I w 1907 to jego młodszy brat Eliasz został ogłoszony jego opiekunem i głową rodziny Burbonów-Parmeńskich. Eliasz był więc regentem podczas tytularnych rządów Henryka i następnie Józefa I.

Dla monarchistów Henryk był jednak Henrykiem I Parmeńskim. Zmarł nigdy się nie ożeniwszy i nie posiadając żadnego potomstwa. Jego następcą został jego młodszy brat – Józef.


Poprzednik
Robert I Burbon
Parma-Stemma.png Tytularny książę Parmy
1907–1939
Parma-Stemma.png Następca
Józef I Burbon