Henryk Kuna
| Henryk Kuna | |
Grób artysty |
|
| Imiona i nazwisko | Henryk Kuna |
| Data i miejsce urodzenia | 1879 (?) |
| Data i miejsce śmierci | 1945 |
| Dziedzina sztuki | rzeźba |
| Odznaczenia | |
Henryk Kuna (ur. 1879 (?) w Warszawie, zm. 17 grudnia 1945 w Toruniu) – polski rzeźbiarz żydowskiego pochodzenia.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
Początkowo kształcił się na rabina w Grójcu i Ciechanowie. Około 1900 rozpoczął naukę rzeźby w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni Piusa Welońskiego, a następnie w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Konstantego Laszczki.
Rok 1912 był przełomowy w jego życiu. Ożenił się wówczas z aktorką Stefanią Ewą Krauze i przyjął w tym celu chrzest.
Jeden z założycieli i członek nieformalnego Stowarzyszenia Artystów Polskich Rytm, które istniało w latach 1922–1932.
Jedna z jego rzeźb – Rytm, z cyklu powstającego na przestrzeni kliku lat, datowana na 1925, a odsłonięta w 1929 znajduje się w Parku Skaryszewskim w Warszawie. Mimo porzucenia judaizmu był opiekunem artystki Geli Seksztajn.
W 1931 Kuna wygrał kolejny (piąty już od 1925) konkurs na pomnik Adama Mickiewicza w Wilnie. Według koncepcji Kuny, pomnik poety w szacie pielgrzyma, stał na cokole nawiązującym do figury Światowida, którego ściany zdobić miały płaskorzeźby ze scenami z Dziadów. Projekt Kuny nie został zrealizowany w wyniku nagonki prasy wileńskiej. Do dziś zachowały się jedynie płaskorzeźby przeznaczone do umieszczenia na cokole – obecnie w Instytucie Sztuki w Wilnie, Muzeum Narodowym w Warszawie i w parku w Radziejowicach.
W Rzymie przy Viale Maresciallo Pilsudski odsłonięto 19 grudnia 1937 popiersie marszałka Piłsudskiego autorstwa Henryka Kuny.[1]
Od 1936 profesor rzeźby na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Przeżył II wojnę światową ukrywając się po aryjskiej stronie i w 1945 został mianowany profesorem rzeźby na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, ale zmarł przed objęciem stanowiska.
Jest jednym z bohaterów powieści Jana Parandowskego "Księżyc nad Świdrem".
[edytuj] Twórczość
Na początku swojej drogi twórczej Kuna nawiązywał do sztuki Auguste Rodina, podobnie jak jego nauczyciel, Konstanty Laszczka. Z tego okresu pochodzi rzeźba Irydion (1906) cechująca się szkicowością i bogatą fakturą. W latach 20. zrezygnował z impresjonistycznej stylistyki i pod wpływem Aristide Maillola i podobnych artystów zbliżył się do nurtu nowego klasycyzmu. Zaczął czerpać ze sztuki dawnej operując dużymi gładkimi powierzchniami i dbając o klarowność kompozycji. W tym czasie zaangażował się w działalność stowarzyszenia "Rytm". W latach 30. zajmował się głównie rzeźbą portretową i monumentalną (pomnik Adama Mickiewicza). W czasie wojny tworzył akwarele, często o tematyce martyrologicznej.
W 1930 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[2], a w 1935 Złotym "Wawrzynem Akademickim" [3].
Przypisy
- ↑ Spotkania z zabytkami nr 10/1982, str. 47, wyd. Ośrodek Dokumentacji Zabytków
- ↑ M.P. z 1930 r. Nr 260, poz. 352
- ↑ Rocznik Polskiej Akademii Literatury, Warszawa 1937, s. 255.
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Henryk Kuna w serwisie Culture.pl
- Absolwenci Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie
- Absolwenci Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie
- Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Złotym Wawrzynem Akademickim
- Pochowani na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie
- Polscy Żydzi
- Rzeźbiarze warszawscy
- Rzeźbiarze wileńscy
- Urodzeni w 1879
- Wykładowcy Uniwersytetu Wileńskiego
- Zmarli w 1945