Henryk Stamatello

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Henryk Stamatello (ur. 29 listopada 1901 w Siedlcach, zm. 8 lipca 1997) – polski inżynier dróg i mostów, profesor Politechniki Warszawskiej, specjalista w zakresie wodociągów i kanalizacji oraz budownictwa podziemnego, jeden z głównych projektantów warszawskiej Trasy W-Z, instruktor harcerski.

Urodził się w rodzinie urzędnika kolejowego, jego dziadek pochodził z Apulii we Włoszech. Od 1908 związał się z Warszawą – mieszkał w osadzie kolejarskiej Nowe Bródno (wówczas jeszcze w gminie Bródno, poza granicami stolicy). Brał udział jako ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej. Był harcerzem 20 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej, następnie instruktorem harcerskim, uczestniczył w 1924 w Jamboree w Kopenhadze jako oboźny polskiej drużyny reprezentacyjnej.

W latach 1921-1927 studiował na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej (praca dyplomowa dotyczyła wodociągów i kanalizacji w Kielcach). Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w warszawskich Wodociągach i Kanalizacji, kierował budową dużych kolektorów metodą tunelową oraz rurociągów tłocznych, następnie prowadził geologiczne prace badawcze do planowanej budowy warszawskiego metra. Ponownie zatrudniony w 1939 w Dyrekcji Wodociągów i Kanalizacji, pracował tam podczas II wojny światowej, w powstaniu warszawskim był komendantem wojskowym personelu podstawowych ośrodków Wodociągów i Kanalizacji w Wojskowej Służbie Ochrony Powstania.

Po wojnie pełnił funkcję naczelnika Działu Odbudowy Dyrekcji Wodociągów i Kanalizacji. Następnie pracował w Warszawskiej Dyrekcji Odbudowy, projektował tunel Trasy W-Z i był na niej inspektorem budowy. Uczestniczył w ustaleniach i rozmowach w Moskwie dotyczących budowy schodów ruchomych przy placu Zamkowym oraz w 1949 w zabezpieczaniu kościoła św. Anny przed osuwaniem. 22 lipca 1949 na wniosek ministra budownictwa za zasługi położone przy budowie trasy W-Z został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

Od jesieni 1949 związał się ponownie z Politechniką Warszawską, pracował w Katedrze Mechaniki Gruntów i Fundamentowania, kierował Katedrą Budowli Podziemnych na Wydziale Inżynierii Lądowej, a następnie, aż do emerytury, Katedrą Wodociągów i Kanalizacji na Wydziale Inżynierii Sanitarnej i Wodnej. Autor wielu publikacji z dziedziny budownictwa oraz podręczników akademickich. Był członkiem Towarzystwa Urbanistów Polskich i przewodniczącym Komitetu Urbanistyki Zarządu Głównego Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa.

Mieszkał w Warszawie na Mariensztacie i przy ul. Mariana Langiewicza[2].

Ważniejsze publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk Stamatello: Budowa i eksploatacja urządzeń podziemnych w miastach. Warszawa: Instytut Organizacji i Mechanizacji Budownictwa. Ośrodek Wydawniczy, 1962.
  • Henryk Stamatello: Tunele i miejskie budowle podziemne. Warszawa: Arkady, 1970.
  • Henryk Stamatello. Metro w Warszawie. „Kronika Warszawy”. 13 (1 (49)), s. 87-108, 1982. Warszawa. 

Przypisy

  1. M.P. z 1949 r. Nr 94, poz. 1121
  2. Langiewicza. W: Ulice twojego miasta Warszawa [on-line]. [dostęp 2012-01-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Publikacja poświęcona Henrykowi Stamatello z okazji odsłonięcia tablicy na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej w dniu 15 listopada 2011 roku
Wikimedia Commons