Henryk Szaro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henryk Szaro
Prawdziwe imię i nazwisko Henoch Szapiro
Data i miejsce urodzenia 21 października 1900
Warszawa
Data i miejsce śmierci 17 kwietnia lub 8 czerwca 1942
Warszawa
Zawód reżyser, scenarzysta

Henryk Szaro, właściwie Henoch Szapiro (ur. 21 października 1900 w Warszawie, zm. 17 kwietnia lub 8 czerwca 1942 w Warszawie) – polski reżyser filmowy i teatralny oraz scenarzysta żydowskiego pochodzenia. Jeden z ważniejszych polskich reżyserów epoki kina niemego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Gimnazjum skończył w Saratowie, a następnie Instytut Inżynierów Komunikacji w Piotrogrodzie. Był także absolwentem szkoły przy Teatrze Narodowym w Piotrogrodzie. Sam Szaro twierdził, że był uczniem Wsiewołoda Meyerholda w Moskwie. następnie pracował w piotrogrodzkich teatrach. W 1923 roku związał się z kabaretem rosyjskich emigrantów w Berlinie "Sinaja ptica" (Niebieski ptak). Gdy w 1924 przyjechał wraz z tym kabaretem do Warszawy - osiadł tu na stałe. Był kierownikiem artystycznym "Stańczyka" i jednocześnie związał się z filmem.

Jego reżyserki debiut miał miejsce w 1925 roku w filmie Rywale. Od 1930 roku realizował już filmy dźwiękowe. Był zaangażowany w tworzenie i organizację życia filmowego w Polsce. W 1927 roku był współzałożycielem Polskiego Związku Producentów Filmowych, w roku 1929 został członkiem honorowym francuskiego Union des Artistes Cinematographiques w Nicei. W 1936 wystąpił z PZPF i założył Stowarzyszenie Realizatorów i Techników Filmowych.

Gdy wybuchła II wojna światowa wyjechał do Wilna. W połowie 1942 roku wrócił do Warszawy, gdzie mieszkał na ul. Pańskiej na terenie getta warszawskiego. W nocy z 8 na 9 czerwca 1942 roku[1] został wyciągnięty z mieszkania przy ulicy Pańskiej wraz z teściem Goldmanem i zastrzelony na ulicy. Jego drugą prawdopodobną datą śmierci jest 17 kwietnia[1]. Podawane są także inne daty urodzin (1 stycznia 1900) i śmierci (17 kwietnia, 6 czerwca, 6 września 1942).

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Reżyser[edytuj | edytuj kod]

Scenarzysta[edytuj | edytuj kod]

Dialogi[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Adam Czerniaków: Adama Czerniakowa dziennik getta warszawskiego 6 IX 1939 - 23 VII 1942. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983. ISBN 83-01-03042-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ludwik Sempoliński: Wielcy artyści małych scen. Warszawa: Czytelnik, 1977.
  • Ryszard Wolański: Eugeniusz Bodo : "Już taki jestem zimny drań". Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2012. ISBN 978-83-7510-857-6.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]