Henryk V (sztuka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Strona tytułowa wydania z 1600 roku
Henryk V

Henryk Vkronika autorstwa Williama Shakespeare'a napisana około 1599 roku, jest częścią drugiej tetralogii. Opisuje losy syna Henryka IV, króla Henryka V, a także wydarzenia wokół bitwy pod Azincourt podczas wojny stuletniej.

Publikacja, inscenizacja, ekranizacje[edytuj | edytuj kod]

Sztuka ta został opublikowana w Pierwszym Folio w 1623 roku. W rejestrze Stationer's Company (instytucji zajmującej się regulowaniem praw autorskich) znalazła się 14 sierpnia 1600 roku. Można ją było także znaleźć w Fałszywym Folio.

Istnieje przekaz, mówiący o tym, że Henryk V był inscenizowany w 1599 roku, nie ma na to jednak dowodów. Najstarsze znane, udokumentowane przedstawienie miało miejsce w 1605 roku. Obecnie kronika ta należy do najczęściej inscenizowanych dzieł Szekspira, także w Polsce.

Dramat był trzykrotnie ekranizowany. Pierwsza pochodzi z 1944 roku i ma charakter patriotyczny. Pamiętać należy, ze film ten był nagrywany podczas II wojny światowej. Drugiej ekranizacji w 1989 roku dokonał Kenneth Branagh, zawiera ona sceny batalistyczne z bitwy pod Azincourt. Trzecia wchodzi w skład wyprodukowanego przez BBC Two miniserialu The Hollow Crown, a w rolę tytułową wcielił się Tom Hiddleston.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

W związku z tym, że w czasach Szekspira na scenie nie pojawiały się dekoracje, w Henryku V użyty został chór i narrator. Ma on za zadanie pobudzać wyobraźnię publiczności. Podobnie jak w innych, nie będących komediami utworach tego autora, w utworze tym pojawiają się postacie, które mają dodawać elementy humorystyczne. Są to rycerze, w zabawny sposób przedstawiający cechy narodowe Szkotów, Anglików i Irlandczyków. Obecny jest również Falstaff.

Na początku utworu planowany jest zamach na króla Henryka. Jego inicjatorem jest 3. hrabia Cambridge, do morderstwa ma dojść w Southampton. Król w porę orientuje się w sytuacji i ratuje swoje życie.

Przed bitwą pod Azincourt Henryk daje popis własnej odwagi i nocą przechadza się po obozie. Chce dodać swoim ludziom odwagi, bada także nastroje i opinię o nim. Po zwycięskiej bitwie poślubia Katarzynę de Valois. Sztukę kończy objęcie tronu przez Henryka i modlitwa królowej o pokój.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]