Henryk Wejman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henryk Wejman
Biskup tytularny Siniti (nominat)
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 17 grudnia 1959
Choszczno
Biskup pomocniczy szczecińsko-kamieński
Okres sprawowania nominat
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja archidiecezja szczecińsko-kamieńska
Prezbiterat 15 kwietnia 1984
Nominacja biskupia 22 listopada 2014

Henryk Wejman (ur. 17 grudnia 1959 w Choszcznie) – polski duchowny rzymskokatolicki, profesor nauk teologicznych, biskup pomocniczy szczecińsko-kamieński (nominat) od 2014.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 17 grudnia 1959 w Choszcznie[1]. Brat ks. dr. hab. Grzegorza Wejmana, historyka Kościoła[2]. W latach 1974–1978 kształcił się w Liceum Ogólnokształcącym w Choszcznie, uzyskując świadectwo dojrzałości[3].

W 1978 rozpoczął studia w Wyższym Seminarium Duchownym dla diecezji szczecińsko-kamieńskiej w Gościkowie-Paradyżu, które od 1981 kontynuował w Szczecinie. Święcenia prezbiteratu otrzymał 15 kwietnia 1984 w katedrze szczecińskiej przez posługę biskupa Kazimierza Majdańskiego[3], inkardynowany został do diecezji szczecińsko-kamieńskiej[4].

Studia specjalistyczne w zakresie teologii duchowości odbył w latach 1986–1988 i 1988–1990 na Wydziale Teologii Papieskiego Uniwersytetu Świętego Tomasza z Akwinu[1][3]. Tamże w 1988 uzyskał licencjat, a w 1990 doktorat nauk teologicznych na podstawie dysertacji Formazione all’obbedienza sacerdotale alla luce della dottrina del Concilio Vaticano II (Formacja do posłuszeństwa kapłańskiego w świetle doktryny Soboru Watykańskiego II). Pracę doktorską nostryfikował w 1991 na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego[1].

Habilitację w zakresie teologii duchowości otrzymał w 1997 na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu na podstawie rozprawy Miłosierdzie jako istotny element duchowości chrześcijańskiej. Studium z teologii życia wewnętrznego. W 2003 uzyskał tytuł naukowy profesora nauk teologicznych[1].

Działalność naukowo-dydaktyczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1993–1998 był ojcem duchownym w Arcybiskupim Wyższym Seminarium Duchownym w Szczecinie. Podjął wykłady i seminaria z teologii duchowości w szczecińskim seminarium duchownym i w szczecińskiej filii Instytutu Studiów nad Rodziną Akademii Teologii Katolickiej. W latach 1998–1999 zajmował stanowisko profesora nadzwyczajnego w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Szczecińskiego, gdzie prowadził wykłady z ontologii i z historii filozofii średniowiecznej[3]. W latach 1999–2003 był zatrudniony jako profesor nadzwyczajny na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu[5], sprawując tamże urząd prodziekana ds. sekcji zamiejscowych [1] i prowadząc zajęcia z teologii duchowości[3]. W 2004 powrócił na Wydział Teologiczny Uniwersytetu Szczecińskiego, gdzie otrzymał stanowisko profesora zwyczajnego i podjął wykłady z teologii duchowości. W 2004 został kierownikiem Katedry Teologii Moralnej i Duchowości, a w 2012 objął urząd dziekana Wydziału Teologicznego[3].

Wszedł w skład Polskiego Stowarzyszenia Teologów Duchowości, Polskiego Towarzystwa Teologicznego i Komisji Bioetycznej Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego. Został ekspertem Państwowej Komisji Akredytacyjnej i Uczelnianej Komisji Akredytacyjnej[1].

Jego zainteresowania naukowe dotyczą: relacji między alternatywnymi ruchami religijnymi a duchowością chrześcijańską, doświadczeń religijnych i mistycznych człowieka, zastosowania metod właściwych fenomenologii do teologii duchowości, duchowości miłosierdzia, a także komplementarności duchowości stanów życia w Kościele[1].

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

Pracował jako wikariusz w parafiach: Chrystusa Króla w Świnoujściu (1984–1985), św. Józefa w Szczecinie (1988–1989)[3] i Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Szczecinie (1990)[1][3]. W międzyczasie pełnił funkcje kapelana Szpitala Klinicznego nr 2 w Szczecinie (1988), duszpasterza akademickiego (1988–1989) i służył jako pomoc duszpasterska w parafii św. Stanisława Kostki w Karnicach (1989)[3]. W 1991 był proboszczem parafii św. Kazimierza w Szczecinie, a w latach 1991–1993 parafii św. Brata Alberta w Szczecinie[3].

W 1990 pełnił funkcję zastępcy dyrektora Diecezjalnego Domu Rekolekcyjnego. Od 1990 do 1991 był dyrektorem wydziału duszpasterskiego szczecińskiej kurii biskupiej. W 2009 został członkiem rady kapłańskiej i kolegium konsultorów archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej[1]. Był współorganizatorem I synodu metropolii szczecińsko-kamieńskiej[2].

W 2008 został mianowany kanonikiem gremialnym Szczecińskiej Kapituły Katedralnej, a w 2013 otrzymał godność kapelana Jego Świątobliwości[1].

Biskup[edytuj | edytuj kod]

22 listopada 2014 papież Franciszek mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej ze stolicą tytularną Siniti[4][6]. Święcenia biskupie ma otrzymać 20 grudnia 2014 w bazylice archikatedralnej św. Jakuba Apostoła w Szczecinie[1]. Głównym konsekratorem będzie arcybiskup Celestino Migliore, nuncjusz apostolski w Polsce, a współkonsekratorami Andrzej Dzięga, arcybiskup metropolita szczecińsko-kamieński, i Grzegorz Kaszak, biskup diecezjalny sosnowiecki[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 Ks. prof. dr hab. Henryk Wejman biskupem pomocniczym Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. szczecin.kuria.pl, 2014-11-22. [dostęp 2014-11-22].
  2. 2,0 2,1 Ks. prof. Henryk Wejman biskupem pomocniczym archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. ekai.pl, 2014-11-22. [dostęp 2014-11-22].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 3,8 3,9 Biogram Biskupa Nominata. szczecin.kuria.pl, 2014-11-22. [dostęp 2014-11-23].
  4. 4,0 4,1 Nomina dell’Ausiliare di Szczecin-Kamień (Polonia) (wł.). press.vatican.va, 2014-11-22. [dostęp 2014-11-22].
  5. Ks. prof. Henryk Wejman – biskupem pomocniczym archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. episkopat.pl, 2014-11-22. [dostęp 2014-11-22].
  6. Ks. prof. Henryk Wejman biskupem pomocniczym archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. episkopat.pl, 2014-11-22. [dostęp 2014-11-22].
  7. Henryk Wejman w bazie catholic-hierarchy.org (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2014-12-13].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]